★Euphoric Field★

-------------------------------------------------------------------------------------------










Secret File no.01 : 4 ​ฤดูที่ฉันตามสโตรกนาย






“​ได้​โปรด​ ​คบ​กับ​ฉัน​ด้วย​นะคะ​!!”



ฉากสารภาพรัก​ทั่ว​ไป​ ​ใน​ทำ​เลแสนฮิตของเหล่านักเรียนหญิง​ "ข้างตึกเรียน" ​นักเรียนสาวตัวประกอบ​ A ​ยืนก้มหน้า​โค้ง​ให้​เด็กหนุ่ม​ใน​เครื่องแบบนักเรียนสีดำ​ ​เด็กหนุ่มผมดำ​นัยน์ตาสีนิลมองอย่างเย็นชา​ ​ไม่​ได้​มีอารมณ์ร่วมไป​กับ​ฉากสารภาพรักที่นักเรียนชายหลายคนปรารถนา​จะ​เจอบ้าง​









“​ฉันมีคนที่ชอบ​แล้ว​ ​ขอตัวล่ะ​” ​ผินกายหันหลังกลับไปอย่าง​ไม่​สนใจ​ ​นักเรียนสาวตัวประกอบ​ A ​มองตามแผ่นหลัง​นั้น​ไป​ ​ไร้​ซึ่ง​ความ​เสียใจ​ ​กลับมอง​ด้วย​ตา​เป็น​ประกาย​

“​เท่ที่สุด​!!”










“​ฉัน​จะ​เป็น​แม่ยก​ 18 ​ตลอดไปเลย​!!!”











ร่างสูงกลับห้องทำ​งานประจำ​ของตัวเอง​ ​เอกสารมากมายตั้งกองบนโต๊ะรอ​ให้​สะสาง​ ​สายตาสีนิลมองออกไปนอกหน้าต่าง​ ​ซากุระกำ​ลังโปรยปราย​..... ​นี่​เป็น​ฤดู​ใบไม้ผลิที่​ไม่​เหมือนอีก​แล้ว​ “​คนๆ​นั้น​” ​เข้า​มา​เรียน​ใน​โรงเรียนนามิ​โมริ​แห่งนี้​แล้ว​




“​สึนะ​โยชิ​.......” ​สองเท้าก้าวไปเบื้องหน้าชั้นหนังสือ​ ​กดรหัสลับลงไป​ ​ชั้นหนังสือพลิกกลับนำ​พา​เขา​เข้า​ไป​ยัง​ห้องมืดๆ​











ร่างสูงเจ้าของเรือนผมดำ​แตะพนัง​.... ​สีหน้า​เคร่งเครียดเริ่มแดงเรื่อ​ ​ลมหายใจเริ่มติดขัด​ ​เพียงแค่มองรูปภาพ​ใหญ่​บนพนัง​ ​สติก็​เริ่มกระ​เจิงกระจาย​




“​น่ารักจริงๆ​ ​สัตว์กินพืชของฉัน​..........” ​มือ​ใหญ่​ลูบไล้ภาพบนพนังอย่างกระหาย​ ​ยิ่งมอง​ความ​รู้สึกก็ยิ่งปะทุออกมา​










“​ต้อง​เตรียมทำ​รูป​ใหม่​แล้ว​สินะ​ ​รูป​ใน​ชุดนักเรียนหญิง​”















ร่างสูงมองนาฬิกา​ ​นี่​ใกล้​เที่ยง​แล้ว​ ​เขา​ต้อง​เตรียมข้าวกล่อง​ให้​สัตว์กินพืชของ​เขา​ ​การเตรียมอาหาร​ให้​น้องชายข้างบ้านสุดเลิฟ​เป็น​กิจวัตรประจำ​วันไป​แล้ว​สำ​หรับเด็กหนุ่มคนนี้​ ​ใน​สายตาคนเล่นเกมส์ออก​จะ​เหมือนคนส่งข้าวกล่อง​ ​ไร้​ซึ่ง​สถานะ​อื่นๆ​ให้​พัฒนา​..........




“​คุณเคียวครับ​ ​ซาวาดะมาหาครับ​” ​เสียงเรียกของลูกน้องคนสนิทเรียกผ่านอินเตอร์​โฟน​ ​ร่างสูงปิดกล่องข้าวสีฟ้าก่อนเดินออกไป​













สึนะยืนรอหน้าห้อง​ ​ทำ​ไม​ไม่​ให้​เข้า​ไปอ่ะ​ ​มันมี​ความ​ลับอะ​ไร​อยู่​ข้าง​ใน​รึ​ไง​กัน​ ​บู่ๆ​ๆ​ๆ​ ​นางเอกมีสิทธิ์รู้​ไม่​ใช่​เร้อ​ ~! ​หรือ​ว่ามี​ความ​ลับเรื่อง​กับ​ข้าว​อยู่​ข้าง​ใน​!! ​มันมีสูตรลับเฉพาะงั้นเหรอ​! ​มิน่าล่ะ​ ​ถึง​ได้​อร่อยแบบผิดปกติ​ ~



“​อ่ะ​ ​พี่​เคียวยะ​” ​ร่างบางโบกมือ​ให้​เล็ก​น้อย​

“​นี่ข้าวกล่องของนาย​” ​ร่างสูงยื่นกล่องข้าวสีฟ้า​ให้​ ​วันนี้นาย​ ​ก็น่ารักเหมือนเดิมนะ​

“​พี่​เคียวยะ​ ​ทานข้าวรึ​ยัง​ครับ​ ​ทาน​ด้วย​กัน​มั้ย​???” ​สึนะยิ้มระรื่น​ ​ข้าวกล่องของพี่​เคียวยะอร่อยจังน๊า​ ​ใคร​ได้​พี่​เคียวยะ​ไป​เป็น​เจ้าสาวน่าอิจฉา​แย่​ (?)

“​ได้​สิ​ ​ฉันก็ว่างพอดี​” ​ฮิบาริหันไปมองคุซาคา​เบะ​ ​ร่างหนา​โค้ง​ให้​และ​เดินไปเตรียมน้ำ​ชา​





สึนะ​เดินไปนั่งบนโซฟา​ใหญ่​ใน​ห้อง​ ​ฮิบาริ​เดินตามมาติดๆ​ ​จะ​นั่งฝั่งตรงข้าม​ ​สุดท้ายก็​เปลี่ยนใจมานั่งข้างๆ​ ​ด้วย​เหตุผลเรื่องกำ​เดา​จะ​ทะลัก​ ​ดวงตาคมมองดูร่างบางคีบ​กับ​ข้าว​ใน​กล่อง​เข้า​ปากพร้อมยิ้มอย่างมี​ความ​สุข​ ​เขา​รู้สึกอิ่มไป​ด้วย​













“​ไม่​ทานเหรอครับ​?” ​สึนะ​เงยหน้ามองสบตา​ ​ฮิบาริรู้สึก​ความ​ดันขึ้นทันที​ ​หยิบข้าวกล่องของตัวเองมาทานแก้อาการแพ้สึนะ​











ฮิบาริ​เหลือบมองสึนะ​ ​เมื่อลองหวนคิด​ถึง​เรื่อง​ใน​อดีต​ ​เขา​กับ​สึนะ​ใช้​เวลา​อยู่​ร่วม​กัน​มานาน​ ​แต่สึนะก็คิดว่า​เขา​เป็น​พี่ชาย​อยู่​ดี​ ​มี​แต่​เขา​ที่​เปลี่ยนไปงั้นเหรอ​? ​สึนะ​โยชิ​เองก็​เปลี่ยนไป​ ​วันแรกที่​เข้า​มา​เรียน​ใน​โรงเรียนนี้​ ​สึนะ​โยชิพูด​กับ​เขา​เหมือนคนเพิ่ง​จะ​รู้จัก​ ​แม้​จะ​รู้สึกแปลกๆ​ ​แต่ช่างมันเถอะ​ ​ไม่​ว่า​เมื่อไหร​.... ​นายก็​เป็น​คนๆ​เดียวที่ฉันเฝ้ามองมาตลอด​..........








.
.
.



ลมเอื่อยๆ​ของฤดู​ใบไม้ร่วงพัดผ่าน​ ​ใบไม้ผลัดใบเปลี่ยนสี​จาก​เขียว​ ​เป็น​ส้ม​ ​แดง​ ​เหลือง​ ​ก่อนร่วงหล่นสู่พื้นดิน​ ​มันอาจ​จะ​เหมือน​กับ​สัญญาณของการ​จาก​ลา​ ​แต่ยามนี้​ ​มันคือจุดเริ่มต้น​... ​แม้อากาศ​จะ​เริ่มเย็น​ ​รอบตัวฉันกลับเริ่มอบอุ่น​.......




“​ซือคุงทักทายพี่​เค้าสิ​” ​ซาวาดะ​ ​นานะลูบหัวเด็กน้อยร่าง​เล็ก​ผมสีน้ำ​ตาลชี้ฟูปานสิงโตตัวน้อย​ ​ดวงตากลมโตสีน้ำ​ตาลไหม้​ไม่​กล้าสบตาร่างสูงกว่าผมดำ​ตรงหน้า​

“​ซือคุงเค้า​เพิ่ง​จะ​อยู่​ป​.3 ​เคียวคุง​ต้อง​เป็น​พี่ชายนะ​” ​ร่างสูง​ใหญ่​กว่า​เด็กผมดำ​ตบบ่าลูกชาย​ ​ใบหน้า​นั้น​มี​แถบสีดำ​คาด​ไม่​ให้​เห็นหน้า​..........










ครอบครัวของฮิบาริ​ ​เคียวยะ​ ​เป็น​เจ้าของธุรกิจ​ใหญ่​ ​พ่อแม่ของ​เขา​มัก​จะ​เดินทางไปต่างประ​เทศ​ ​บางครั้งก็​ไป​เป็น​ปี​เขา​จึง​มัก​จะ​อยู่​บ้านคนเดียว​ ​นี่​เป็น​ครั้งแรกที่ฮิบาริ​ได้​น้องชายมา​เป็น​เพื่อนเล่น​ ​แม้​จะ​ไม่​ใช่​น้องชายแท้ๆ​ก็ตาม​




“​ฉันชื่อเคียวยะ​ ​ยินดีที่​ได้​รู้จักนะ​” ​ร่างสูงจับมือร่าง​เล็ก​กว่าสร้าง​ความ​สนิทสนม​ ​มัน​ไม่​ใช่​วิสัยของ​เขา​เลย​ ​เด็กที่​โตเกินวัยอย่าง​เขา​ไม่​ชอบสุมหัว​กับ​ใคร​ ​แต่​เมื่อมองเด็กคนนี้​ ....








“​ฮะ​.... ​พี่​เคียว​.....” ​น้ำ​เสียงหวานเปล่งออกมา​แผ่วเบา​ ​ฮิบาริ​แทบหยุดหายใจ​










อาจ​จะ​เหมือนละครหลังข่าวที่​แม่ชอบดู​ ​เหมือนพวกรายการหมอดูที่คุณพ่อชอบเปิด​ ​ไอ้ที่พูดๆ​กัน​ใน​โทรทัศน์​ ​ที่​โผล่มาบ่อยๆ​ใน​หนังสือการ์ตูน​ ​ไอ้ที่พวกสาวๆ​อ่านหนังสือการ์ตูน​แล้ว​ชี้หน้าตัวละครชาย​ ​โฮกออกมา​แทบบ้านแตก​!!!









“​หลัง​จาก​นี้​ต้อง​ดู​แล​กัน​น๊า​” ​นานะลูบหัวเด็กน้อย​ทั้ง​สองคนอย่างเอ็นดู​




นั่นคือการพบ​กัน​ครั้งแรกสุดแสนประทับใจของฮิบาริ​ ​เคียวยะ​ ​และ​ซาวาดะ​ ​สึนะ​โยชิ​ ​มองเผินๆ​อาจ​จะ​เป็น​แค่รักใสๆ​ของเด็กๆ​น่ารักๆ​ทั่ว​ไป​ ​แต่​ความ​แปลกที่​ไม่​มี​ใครอยาก​จะ​เป็น​เหมือนคุณท่าน​ ​ก็​เริ่มแสดงอาการออกมา​เรื่อยๆ​ ​โดย​ที่​เจ้าตัวที่ตก​เป็น​เป้าหมาย​ไม่​เคย​จะ​รู้ซักนิด​


.
.
.
.









“​พี่​เคียว​! ​มาปั้นตุ๊กตาหิมะ​กัน​!!”



ร่าง​เล็ก​บาง​ใน​ชุด​กัน​หนาวตัว​ใหญ่​สีฟ้า​โบกไม้​โบกมือ​ให้​พี่ชายข้างบ้านที่​เขา​แสนรัก​ ​ตั้งแต่พ่อแม่ของฮิบาริ​ไปทำ​งานที่ต่างประ​เทศ​ ​พวก​เขา​จะ​เล่น​กัน​ทุกวัน​ ​ไปโรงเรียน​ด้วย​กัน​เสมอ​



“​สึนะ​โยชิมาสวมถุงมือก่อน​! ​เดี๋ยวมือก็​โดนหิมะกัดหรอก​!” ​คน​เป็น​พี่ชายวิ่งตามมาสวมถุงมือ​ให้​ ​มือ​เล็กๆ​เย็นเฉียบ​ ​แต่​ความ​ซุกซน​ไม่​ได้​ทำ​ให้​เด็กน้อยสนใจ​











ฮิบาริ​เพิ่ง​ได้​ของขวัญก่อนคุณพ่อ​จะ​ไปทำ​งาน​ ​มัน​เป็น​กล้องดิจิตัลอัน​เล็กๆ​ ​ใช้​ง่ายสำ​หรับเด็กๆ​ ​ร่างสูงของพี่ชายมองสึนะปั้นตุ๊กตาหิมะ​ด้วย​สายตาอ่อนโยน​ ​มือ​ทั้ง​สองยกกล้องขึ้นมาถ่ายรูป​นั้น​โดย​ที่ร่างบาง​ไม่​รู้ตัว​ ​ภาพเด็กตัวน้อย​ใน​ชุด​กัน​หนาวแสนน่ารักท่ามกลางหิมะสีขาว​











ร่างสูงของเด็กป​. 5 ​มองดูรูปภาพ​ใน​จอของกล้องดิจิตัล​ ​อะ​ไรบางอย่าง​ ​อะ​ไรบางอย่าง​ใน​ตัว​เขา​มันร่ำ​ร้อง​ ​ทำ​ไม​กัน​นะ​? ​ทำ​ไม​?




“​พี่​เคียวมา​ช่วย​หน่อยซี่​!!” ​ร่างบางตะ​โกนขอ​ความ​ช่วย​เหลือ​ ​คนเดียว​ไม่​มี​แรง​จะ​ยกหัวตุ๊กตาหิมะวาง​ได้​

“​อื้ม​!” ​ฮิบาริ​เก็บกล้อง​ใส่​กระ​เป๋า​เสื้อ​กัน​หนาว​




เด็กชายสองคน​ช่วย​กัน​ปั้นตุ๊กตาหิมะจนเสร็จ​ ​ร่างบางถอดผ้าพันคอของตัวเองพัน​ให้​ตุ๊กตาหิมะตัว​นั้น​ ​คน​เป็น​พี่กลัวว่าสึนะ​จะ​ไม่​สบาย​ ​รีบถอดผ้าพันคอของตัวเองพัน​ให้​น้องชายที่น่ารักคน​นั้น​




“​ขอบคุณฮะ​” ​ร่างบางยิ้มหวาน​ ​แก้มเนียนใส​เป็น​สีชมพู​จาก​อากาศหนาว​ ​ยิ่งทำ​ให้​ความ​โมเอะทวีคูณ​










ฮิบาริบีบจมูกตัวเอง​ไว้​ ​ไม่​เข้า​ใจเลยว่า​เกิดอะ​ไรขึ้น​กับ​เขา​กัน​เนี่ย​ ~ ​สึนะมองพี่ชายอย่างสงสัย​ ​เขา​ก็รีบโบกไม้​โบกมือ​เป็น​สัญญาณว่า​ไม่​ได้​เป็น​อะ​ไร​ ​นานะที่กำ​ลัง​จะ​มาตามเด็ก​ทั้ง​สองกลับไปทานข้าว​ ​เห็นภาพเด็กชายสองคนกำ​ลังน่ารักก็คิดอะ​ไรดีๆ​ขึ้นมา​ได้​



“​เคียวคุง​ ​ซือคุง​ ​หันมาหน่อยจ๊า​” ​เสียงนานะร้องเรียก​ ​ใน​มือถือกล้อง​ไว้​









รูปถ่ายใบ​นั้น​ ​เป็น​รูปถ่ายล่ำ​ค่า​เพียงรูปเดียวที่ถ่าย​ด้วย​กัน​ ​ก่อนที่ฮิบาริ​จะ​ไม่​สามารถ​ถ่ายรูป​กับ​สึนะ​ได้​อีกเลย​



“​เก็บ​ไว้​ดีๆ​นะจ๊า​” ​ไม่​กี่วันนานะก็​เอารูป​ให้​สึนะ​กับ​ฮิบาริ​




หลัง​จาก​นั้น​มา​ ​ฮิบาริ​เริ่มมาสนใจกล้องจนกลาย​เป็น​งานอดิ​เรก​ ​ร่างสูงมัก​จะ​แอบถ่ายรูปสึนะบ่อยๆ​ ​เด็กตัว​เล็ก​ก็​ไม่​ได้​คิดอะ​ไร​ ​ยอม​ให้​พี่ชายถ่ายรูปอย่างสนุกสนาน​







.
.
.
.
.
.




วันเวลาล่วงเลยผ่านไป​ ​จนกระทั่งฤดู​ใบไม้ผลิมา​เยือน​ ​สึนะ​และ​ฮิบาริ​อยู่​ม​.​ต้น​ ​และ​ตัวฮิบาริก็กำ​ลัง​จะ​จบการศึกษา​ไป​จาก​โรงเรียนมัธยมต้นที่​เรียน​ด้วย​กัน​แล้ว​ ​ร่างบางตั้งใจ​จะ​เข้า​มัธยมปลายนามิ​โมริ​เหมือน​กัน​ ​แม้​จะ​ไม่​ใช่​เพราะ​ตัว​เขา​ ​ฮิบาริก็พยายาม​ให้​กำ​ลังใจ​




“​เย็นนี้พี่​เคียวยะ​ไม่​กลับบ้าน​ด้วย​กัน​เหรอ​?” ​ร่าง​เล็ก​ใน​ชุดนักเรียนหยุดยืนหน้าประตู​โรงเรียน​

“​มีธุระนิดหน่อยน่ะ​ ​นายไปรับฟูตะ​เถอะ​” ​ฮิบาริลูบหัวน้องชาย​ ​ก่อน​จะ​รีบเดินหายไป​จาก​ตรง​นั้น​ใน​ทัน​ใด​

“​รีบไปไหนทุกวันศุกร์​เลยนะ​” ​สึนะ​เกาหัวอย่างสงสัย​
.
.
.
.








ชายตัวประกอบ​ A ​กระ​เด็นไปชน​กับ​พนังของร้าน​ ​ฮิบาริยืนถือทอนฟาจ้องมองสัตว์กินพืชแสนอ่อนแอตรงหน้าอย่างเย็นชา​



“​ขอโทษครับ​! ​ขอโทษจริงๆ​!! ​ผม​จะ​จัดการทำ​ให้​ใหม่​!!” ​ตัวประกอบ​ A ​ร้องขอชีวิต​ ​ยัง​ไม่​อยากตายยยย​ ​ถ้า​ตายไป​จะ​เอา​ความ​ลับของคุณท่านไปบอกยมบาล​ด้วย​ยยยย​

“​รูปมันเลือนทุกรูป​ ​แกทำ​กล้องภาษาอะ​ไร​!!!” ​ฮิบาริตรง​เข้า​ไปกระทืบ​ซ้ำ​











“​อย่าฆ่าผมนะครับ​!! ​จะ​รีบแก้​ไข​ให้​ทันที​!!” ​เจ้าของร่างก้มลงหมอบแทบเท้า​

ร่างสูงถอนหายใจ​กับ​ท่าทางอ่อนแอนั่น​ “​เอาน้ำ​ยาล้างรูปมา​ด้วย​” ​แต่​ไหนแต่​ไร​ไม่​เคยเอา​ไปล้างที่ร้าน​ ​ใคร​จะ​อยาก​ให้​คน​อื่น​เห็น​ความ​น่ารักของสึนะ​โยชิ​กัน​ล่ะ​

“​ครับ​.... ​แล้ว​เอ่อ​... ​สนใจกล้องรุ่น​ใหม่​นี้มั้ยครับ​... ​ความ​เร็ว​ใน​การจับภาพสุดยอดเลยนะครับ​...” ​เจ้าของร้านหยิบกล้องรุ่น​ใหม่​ให้​คุณท่าน​ได้​ยล​

“​เออ​ ​เอามา​”









ฮิบาริกลับมา​ถึง​บ้านก็รีบจัดการภารกิจของ​เขา​กลางดึก​ ​ร่างสูงเปิดประตูลับ​เข้า​ไป​ใน​บ้านของสึนะ​... ​ประตูลับที่​แสน​จะ​ไม่​น่า​เชื่อ​... ​มันคือหลังรูปถ่ายของคุณทวด​








“​น่า​จะ​หลับไป​แล้ว​....” ​ร่างสูง​ใน​ชุดดำ​ปิดหน้าปิดตา​แอบย่องไปตามทางเดิน​ ​แถม​ยัง​เปิดประตู​เข้า​ห้องสึนะ​โดย​ที่​เจ้าของห้อง​ไม่​ยอมตื่นซะอีก​ (ขี้​เซาวุ้ย)









ฮิบาริกดชัตเตอร์รัว​ ​จะ​ใช้​แฟลชก็​ไม่​ได้​ ​ค่อยไปปรับ​ใน​คอมเอาทีหลัง​ ​เป็น​อันเสร็จภารกิจยามดึกของ​เขา​ ​จาก​นั้น​ก็กลับไปนอน​.............. ​ถามจริงเหอะทูน่า​ ​ทำ​ไมแก​ไม่​ตื่น​....


.
.

.
.










ฤดูร้อนมา​เยือน​ ​ฮิบาริ​ ​เคียวยะ​ ​ได้​รับเลือก​เป็น​ประธานนักเรียนของโรงเรียนนามิ​โมริตั้งแต่ปีหนึ่ง​ ​เขา​กำ​ลังยืน​ใช้​ความ​คิด​อยู่​หน้าชั้นหนังสือ​ ​เพราะ​เทศกาลมากมาย​ใน​หน้าร้อนมันเริ่มทำ​ให้​เขา​เดือดร้อนขึ้นมาซะ​แล้ว​




“​จะ​เอารูปไปเก็บที่​ไหนดี​” ..........​ที่​แท้กลุ้มใจเรื่องนี้​เองเรอะ​.........




เขา​เพิ่งไปเที่ยวงานเทศกาลหน้าร้อน​กับ​สึนะ​โยชิ​ ​สึนะ​โยชิสวมยูกาตะที่​เขา​ตัดเองช่างน่ารักสดใสเกินบรรยาย​ ​ทำ​เอา​เขา​ต้อง​วิ่งไปห้องน้ำ​ทุกสิบนาที​ ​หยุดเลือดกำ​เดา​ไม่​อยู่​ ​ให้​ตายเถอะ​! ​ถ้า​ไม่​พกเลือดสำ​รองไปคงแย่​ ​เริ่ม​เข้า​ใจ​ความ​รู้สึกของพวกแม่ยกอ่านฉากเรท​แล้ว​เลือดพุ่งขึ้นมาซะ​แล้ว​




“​ขออภัยที่มาช้าครับ​” ​คุซาคา​เบะรุ่นพี่ที่น่า​จะ​จบไป​แล้ว​เดิน​เข้า​มา​ใน​ห้องประธานนักเรียน​

“​ไปทำ​อะ​ไรมา​” ​มันน่าขย้ำ​ให้​ตายนัก​ ​ไอ้พวกทำ​ให้​เสียเวลางาน​

“​พวกนักเรียนหญิงมารุมขอกระดุมเม็ดที่สองน่ะครับ​” ​คุซาคา​เบะ​เกา​แก้มแก้​เขิน​ ​หน้าอย่างนายมีคนมาขอ​ด้วย​เรอะ​!! ​แล้ว​แกกะ​ซ้ำ​ชั้น​อยู่​กับ​คุณเคียว​ไม่​ใช่​รึ​ไง​!












“​คุซะ​ ​สั่งคนมาทำ​ห้องลับซะ​” ​ฮิบาริชี้​ไปทางชั้นหนังสือ​

“​ห้องลับ​?” ​ทำ​ไปทำ​อะ​ไรน่ะคุณเคียว​ ​ขี้​เซาจนอยากทำ​ห้องนอน​ส่วน​ตัวรึ​ไงน่ะ​

“​ไปทำ​ตามที่ฉันสั่ง​” ​สายตาคมจ้องมาปาน​จะ​กินเลือดกินเนื้อ​ ​ลูกน้องที่ดี​ต้อง​ฟังเจ้านาย​ ​แม้​จะ​เป็น​รุ่นพี่ก็​ยัง​วิ่งออกไปหาช่างแทบ​ไม่​ทัน​ ​หรือ​ว่า​เขา​ต้อง​ลงมือสร้างเอง​กัน​แน่​?

ร่างสูงเดินมาริมหน้าต่าง​ ​จ้องมองทิวทัศน์ภาย​ใน​โรงเรียนที่น่า​เบื่อหน่าย​ “​เมื่อ​ถึง​ตอน​นั้น​..........”


.
.



เขา​จะ​รอวันที่สัตว์กินพืชของ​เขา​เข้า​มา​เรียน​ใน​โรงเรียนนี้​ ​แล้ว​พวกเรา​จะ​ได้​ใช้​ช่วงเวลา​ด้วย​กัน​เหมือนที่ผ่านมา​ ​และ​ใน​วันที่ฉันจบการศึกษา​ ​ฉัน​จะ​มอบกระดุมเม็ดที่สองของฉัน​ให้​กับ​นาย​......




.
.
.
.
.









“​พี่​เคียวยะครับ​?” ​เป็น​อะ​ไรน่ะ​ ​นั่งเหม่อเชียว​? ​หรือ​ว่างานหนักจนเหนื่อยหว่า​ ​สึนะ​เอามือโบกไปมาตรงหน้า​ใบหน้าคม​

“​อ่ะ​! ​ขอโทษที​” ​ร่างสูงรู้สึกตัว​ ​หันมองอีกที​ ​สึนะกินข้าวกล่องซะ​เกลี้ยง​! ​นี่​เขา​เหม่อนาน​ ​หรือ​สึนะตะกละมาก​กัน​แน่​!!???

“​วันอังคารขอไข่ม้วนนะครับ​” ​สึนะยิ้มหวาน​ ​ไข่ม้วน​ ~ ​ไข่ม้วน​ ~



แค่อาการเพ้อไข่ม้วนก็ทำ​ให้​ร่างสูงแทบลมจับ​! “​อืม​ ​แล้ว​จะ​ทำ​ให้​นะ​” ​ฮิบาริซ่อนมือที่กำ​ลังสั่น​ไว้​ด้านหลัง​ ​คุซาคา​เบะมองดู​เจ้านายตัวเองพลางส่ายหน้า​










ร่างบางมองนาฬิกา​ “​ผม​ต้อง​ไปก่อนนะครับ​ ​ขอบคุณมาก​!” ​สึนะรีบวิ่งออกไป​ ​โกคุ​เดระคุงเรียกไปบนดาดฟ้า​ ​เรียกไปทำ​ไม​กัน​น๊า​



ร่างสูงมองตามไป​ ​ตั้งแต่นายขึ้นม​.​ปลายธุระ​เยอะจังเลยนะ​ ​นายแว่บไปแว่บมาบ่อย​ ​จนฉันเริ่มตามนาย​ไม่​ทัน​ ​พลันนึก​ถึง​เรื่องเมื่อวาน​ ​สึนะ​เข้า​มา​ใน​บ้านของ​เขา​ ​เกือบไป​แล้ว​... ​ถ้า​ตอน​นั้น​ไม่​ปิดไฟ​ ​ต้อง​แย่​แน่ๆ​ ​ถ้า​เห็นรูปแอบถ่ายของนาย​....




“​คุณเคียวครับ​?” ​คุซาคา​เบะ​เห็นเจ้านายเหม่อก็​เดิน​เข้า​มา​ใกล้​ ​แอบสูดดมกลิ่นหอมของเจ้านาย​ ....










“​ความ​รู้สึกของพวก​ผู้​หญิงที่อยากสารภาพรัก​เป็น​แบบนี้สินะ​... ​หึ​....” ​ร่างสูงหรี่ตาลง​









.
.
.
.




เย็นวัน​นั้น​เขา​คิด​จะ​สารภาพรัก​ ​สุดท้ายก็ถูกไอ้หนวดที่​ไหนก็​ไม่​รู้มา​โดดทับ​ ​แถมสึนะ​โยชิ​ยัง​วิ่งหายไปอีก​ ​ความ​โกรธปะทุจน​ได้​ละ​เลงเลือด​ ​เขา​จำ​ไม่​ได้​หรอกว่า​เกิดอะ​ไรขึ้นต่อ​ ​จำ​ได้​แค่​ ​ไอ้หนวดนั่นโดนหามไปโรงพยาบาลก็​เท่า​นั้น​เอง​




“​คง​ต้อง​ทำ​อะ​ไรซักอย่าง​..........” ​ร่างสูงเริ่มคิดอะ​ไรบางอย่าง​ใน​ใจ​
.
.
.
.


.
.
.





“​ไอ้พวกสัตว์กินพืช​”


ฮิบาริจัดการเช็ดเลือดบนทอนฟา​ ​ศพนักเรียนที่​แอบ​เข้า​มาสูบบุหรี่​ใน​โรงเรียน​ใน​วันหยุดวันสถาปนา​โรงเรียนนอนเกลื่อนพื้น​

“​เก็บกวาดซะ​” ​ร่างสูงหันไปสั่งพวกสูงน้อง​ ​ก่อนออกไปจัดการธุระของตัวเองต่อไป​

.
.
.



ณ​ ​ย่านการค้า​ ​ฮิบาริ​เดิน​เข้า​ไป​ใน​ร้านขายสัตว์​เลี้ยง​ ​มองหาสัตว์น่ารักๆ​ซักตัวซื้อ​ให้​เป็น​เพื่อนเล่นของสึนะ​ ​บวกเหมาะ​จะ​ติดกล้องติดตามตัว​ด้วย​ ​ตั้งแต่ขึ้นม​.​ปลาย​ ​สึนะมักแอบหายไป​โดย​ที่​เขา​ไม่​รู้​อยู่​เรื่อย​ ​กลุ้มใจจริงๆ​





“​แฮมสเตอร์​.... ​แมว​... ​งู​....” ​ร่างสูงมองดูสัตว์นานาชนิดภาย​ใน​กรงของร้าน​ ​ไม่​มีอะ​ไรเหมาะกว่านี้​แล้ว​รึ​ไง​ ​ชิ​....

“​อะ​...​เอ่อ​.... ​ลองดูตัวนี้มั้ยครับ​” ​เจ้าของร้าน​ A ​ยืนตัวสั่น​ ​พี่ท่าน​เข้า​มาก็​ไม่​มีคนกล้า​เข้า​ร้านเลย​ ​แถม​ยัง​แผ่รังสีน่ากลัวอีก​ ​ไม่​ไหว​แล้ว​ววววว​

“​ไหน​?” ​ส่งสายตาปาน​จะ​กินเนื้อ​ใส่​อีก​ ​เจ้าของร้าน​ A ​วิ่งไปหยิบมา​แทบ​ไม่​ทัน​













ฮิบาริยืนมองสบตา​กับ​เจ้านกน้อย​ ​นก​.... ​เบิร์ด​... ​ฮิบาริ​.... ​เบิร์ด​.... ​เบิร์ด​... ​ฮิบาริ​.... ​ฮิ​เบิร์ด​....... ​พลันการพบเจอปาน​ Destiny ​ของสโตรกเกอร์​โรคจิต​และ​นกน้อย​ผู้​เคราะห์ร้าย​ ​แต่ดันรักเจ้าของตั้งแต่​แรกพบก็​เริ่มต้นขึ้น​....




“​เอาตัวนี้​” ​สิ้นคำ​เจ้าของร้านรีบวิ่งไปเอากล่องมา​ใส่​ฮิ​เบิร์ดทันที​












รายการทูน่า​ไลฟ์​แฟนตา​เซียกำ​ลัง​จะ​บังเกิด​ ​สนใจลงหุ้น​ ​ติดต่อ​ Reborn Vision ​เจ้าของโครงการรายการเรียลลิตี้​โชว์ครั้ง​ใหญ่​เดินออก​จาก​ร้านพร้อมกล่อง​เล็กๆ​ใน​มือ​











เสียงสัญญาณบอก​ความ​โชคร้ายของสัตว์กินพืชบางตัว​ ​ตัวประกอบคนที่​เท่า​ไหรก็​ไม่​รู้​เดินผิดที่ผิดทางมาชนฮิบาริ​เข้า​ ​ชะตาขาด​...........


“​อยากตายสินะ​” ​สิ้นคำ​ ​ไอ้พวกที่​เดินชน​เขา​ก็ถูกต้อน​เขา​ไป​ใน​ซอยตัน​ ​สถานที่​เหมาะ​แก่การฝังศพสัตว์อ่อนแอ​เป็น​ที่สุด​










ฮิบาริกลับบ้านพร้อม​กับ​กล่อง​เล็กๆ​เปื้อนเลือด​ใน​มือ​ ​ร่างสูงเหลือบมองบ้านสึนะ​ ​ร่างบาง​ไม่​อยู่​บ้าน​ ​คงออกไป​กับ​สัตว์กินพืชตัวไหนซักตัวสินะ​.................






















---------------------------------------------------------------------------

Free Talk : ​จบไป​แล้ว​กับ​ Doki Doki reborn memorial (โดนคนอ่านปาหัว​!!) ​พูดผิดค่ะ​ ​พูดผิด​!! ​จบไป​แล้ว​กับ​ SP ​ของคุณเคียว​ ​


ช่วงที่สึนะ​กับ​คุณเคียวกินข้าว​กัน​ ​เป็น​ช่วงท้ายตอนที่​ 4 ​ก่อนที่สึนะ​จะ​ไปหา​โกคุ​เดระค่ะ​ ​ฮา​ ​อาจทำ​ให้​งง​ ​เพราะ​เราก็งง​ (???) ​แต่งไปแต่งมาสลด​... ​รั่ว​ไม่​ออก​....... ​เพราะ​เป็น​คุณเคียวคนเดียว​หรือ​เพราะ​อะ​ไร​กัน​นี่​ =A=”

SP​นี้​ ​จริงๆ​แล้ว​มันมีที่มา​จาก​เพลงค่ะ​ =w=” ​เราฟังเพลงๆ​หนึ่ง​แล้ว​มันเหมาะ​กับ​วัยเด็ก​ ​เพลงชื่อ​ Shiki ​ของวง​ w-inds. ​ค่ะ​ ​ความ​หมาย​ 4 ​ฤดู​เหมือน​กัน​ ​พอฟัง​แล้ว​ก็​ ​อ๊ะ​ SP ​ของคุณเคียว​ ​ฮา​!!

ถ้า​นับตามจำ​นวนตอนที่​โพส​ ​รวม​ Intro ​นี่​จะ​เป็น​ตอนที่​ 18 ​พอดี​เป๊ะ​ =w=!!! ​โอ้วว​~!

แล้ว​พบ​กัน​ใน​ตอนปกติค่า​ ~!


-----------------------------------------------------

เนื้อเพลง​ ​รักฉันเรียกว่าสโตรกเกอร์ค่ะ​


[Original Song : รักฉันเรียกว่า​เธอ​ Kamikaze]







ถ้า​จะ​เอา​แบบคนร้อง​ ​จะ​ให้​เราร้องอัดลงคอมก็​ได้​นะคะ​ ​แต่​ไม่​รับประ​

edit @ 31 May 2008 17:03:55 by -*AyaFee*- 182769!