[Fanfic Reborn] Doki Doki Reborn Memorial Chapter 22

posted on 08 May 2008 18:17 by ayafee in DokiDokiReborn

Rating : PG (อาจเพิ่มลดตามเวลา ฮา)
Genre : AU , Fanfic , comedy , romance
Paring : 1827 or 6927 or S27
Warning : ตัวละครทุกตัวหลุดโลก ชวนแฟนคลับมากระทืบเอาได้

นี่มันจะรั่วหรือมันโรมานซ์ (?)

--------------------------------------------------------

งานโรงเรียนมีอีเวนท์มากมายหลายอย่าง

ในเกมส์ทั่วๆไปมันก็จะมีหวานล่ะนะ

แต่นางเอกเกมส์นี้มันฉ่อยล่ะน๊า......

Doki Doki 22 : งานโรงเรียนพาวุ่น หรือพาซวย? Part 2

ก๊องแก๊งๆๆๆๆ

เสียงกระทะดังเป็นระลอกๆอย่างน่าสงสัยว่ากำลังทำอะไรกันในร้านกาแฟ นี่มันร้านกาแฟหรือกำลังฆ่าฟันกับใครอยู่กันน่ะ?

“ออเดอร์โต๊ะ 3! ข้าวผัดไข่จ้า!!”

นักเรียนหญิง A ในห้องครัวตะโกนบอกเหล่าพนักงาน ทำไมร้านกาแฟมีข้าวผัดไข่? ก็เพราะว่า... โค้งสุดท้ายก่อนจัดของเสร็จ นักเรียนหญิงนึกคึกเปลี่ยนมันเป็นร้านอาหารจีนไปซะแล้ว!! ดังนั้นชุดเมดในฝันก็กลายเป็นกีเผ่าสุดเซ็กซี่ผ่าเห็นขาขาวๆไปแทน

มันคือนโยบายแบบแปลกๆ

“เราจะไม่จัดร้านกาแฟแบบดาษๆ!!
เราๆไม่ต้องการชุดเมดแบบดาษๆ!”

บรรยากาศร้านปานหลุดมาจากไชน่าทาวน์ของประเทศไหนซักแห่ง ติ่มซำเรอะ? ซาลาเปาเรอะ? ไม่มี๊!!! ป้ายบอกเมนูของร้านมีแต่รายชื่อข้าวผัดเรียงกันเป็นแถว ชนิดที่เรียกว่าหลอกหลอนคนเข้ามาว่าต้องสั่งข้าวเท่านั้น ไอ้คนในครัวทำอย่างอื่นไม่เป็น

“โต๊ะ 5 สั่งข้าวผัดปู โต๊ะ 7 สั่งข้าวผัดไก่ โต๊ะ 1 สั่ง ข้าวผัดรวมมิตรจ้า!” สึนะในชุดกีเผ่ากระโปรงสั้นสีฟ้าตะโกนบอกในครัว

มันช่างเป็นร้านผิดแผกไปจากดาษๆเหลือเกิน

คำว่าดาษชักถูกใช้จนโหลจริงๆในเกมส์นี้ สึนะมองดูเพื่อนพนักงานรอบตัว เห็นแล้วถอนหายใจ มีแต่ชายฉกรรจ์แต่งชุดกีเผ่า... มีเขาคนเดียวที่คาดว่าเป็นนักเรียนหญิง.... ไม่ทราบว่าจะไล่ลูกค้าหรือจะเรียกลูกค้ากันแน่ ....

เขายังจำวินาทีที่…..
พวกนักเรียนชายกอดกันกรีดร้องขอชีวิตจากเจ๊ลุซซี่ได้

“อาจารย์อย่าโกนขนหน้าแข้งโผ้มมมมมมมม”

คิดแล้วเลิกจินตนาการต่อ นักเรียนหญิงไปอยู่ในครัวหมด แล้วทำไมเขามาเป็นพนักงานเสิร์ฟคนเดียวล่ะ... ทำไมอ่ะ..... แถมยังมีที่นั่ง VIP ด้านหลังอีกน่ะ... อย่างกับคลับ SM แน่ะ... เก้าอี้สีชมพูขนสัตว์ ไปขนมาจากไหน! หลุดมาจากคาบาเร่ป่าว!?

“ซาวาดะจางงง ขอข้าวให้เจ๊หน่อยจ๊า ~~” อาจารย์ลุซซี่ผู้นั่งสร้างฮาเร็มหนุ่มฉกรรจ์ในชุดกีเผ่านั่งพัดลมด้วยพัดขนนกอย่างสบายอารมณ์

“ค่ะอาจารย์....” สงสารนักเรียนชายพวกนั้นอย่างบอกไม่ถูก... แต่ไอ้ที่น่าสงสารกว่าน่ะ.... สึนะเดินเข้าไปในห้องครัวมองดูคู่รักสยองโลก....

“แขนฉันเมื่อยไปหมดแล้ว ป้อนข้าวหน่อยๆ” โกคุเดระในชุดกี่เผ่าสีดำนั่งเอาเท้าวางบนโต๊ะอยู่ในห้องครัวชนิดไม่กลัวใครมาบ่น

“จ้าๆ....” ยามาโมโตะตักข้าวป้อนโกคุเดระ ร่างสูงพันผ้าพันแผลทั้งตัวแถมต้องนั่งรถเข็นอีก สภาพยิ่งกว่าโดนหมารุมทึ้ง.... หนอยยยย อย่าให้ฉันหลุดไปได้เชียวนะแก!!

“มันยังร้อนอยู่ เป่าก่อนๆ” ทำท่าแหลสดว่าร้อนอีกน่ะ ยามะดาร์คแทบอยากเอาข้าวราดหน้ามันแทนครีมบำรุงผิว

“จ้าๆ....” ได้แต่คิด ขืนทำไปมีหวังโดนแฉ ชิ!!! จริงๆแล้วฉันควรจะหนุงหนิงกับสึนะในชุดกีเผ่าตะหากเฟ้ย!!

ดาร์คเนียนตกต่ำถึงขีดสุด
ไม่รู้ว่าชาตินี้จะได้กลับมาผยองหรือไม่
อาเมน......

“ซาวาดะจัง โต๊ะ 4 เค้าขอบริการพิเศษจ้า” นักเรียนหญิง B ส่งกระดาษคำสั่งพิเศษมาให้

“เอาจริงเหรอ....” สึนะชักจะหวั่นๆใจ ทำไปมิโดนฆ่าเหรอเนี่ย.... ทว่านักเรียนหญิงทุกคนช่วยกันตบบ่าแล้วส่งทูน่าออกไป

.
.
.
.

สึนะเดินมาโต๊ะ 4 ตามรีเควส ร่างบางมาพร้อมข้าวผัดเปล่าๆสองจานไม่มีเนื้อไม่มีไข่.... ไม่ลงทุนเล้ย... ทูน่าจังอยู่กับข้าวเยอะๆแบบนี้ชักจะหิวข้าวแล้วด้วยนะ

“อ่าวสึนะ” คุณลูกค้าผมทองหันมา คุณดีโน่!! อะ ลืมเติมไอ้ข้างหน้า

“ข้าวผัดที่สั่งค่ะ แล้วก็บริการพิเศษ.....” สึนะเดินไปนั่งบนตักของดีโน่ เฮ้ยๆ มันจะเซอวิสกันไปหน่อยมั้ย นี่ร้านอาหารจีนหรืออะไรเนี่ย!

“โห มีป้อนด้วยเหรอ?” ดีโน่ยิ้มแฉ่ง สาวๆกีเผ่ามานั่งป้อนข้าวดีไม่น้อย

แหมะ ~~

จานข้าวผัดจานแรกถูกโปะลงบนหัวทองๆ ตามด้วยอีกจานแปะลงบนหน้าแล้วขยี้ๆเบาๆ ดีโน่ได้แต่นั่งอึ้ง ยังไม่พอ สึนะลุกขึ้นยืนแล้วบรรจงตบซ้ายตบขวา จับข้าวยัดปาก!!

“เรียกฉันว่าราชินีสิคะ ~~” เสียงยั่วยวนสุดฤทธิ์!! นี่ดีนะเป็นทูน่า ถ้าเป็นหนุ่มฉกรรจ์กีเผ่าคนอื่นล่ะ! ไม่สิ! นี่ร้านอาหารจีนเรอะ!

นี่คลับ SM ใช่รึเปล่า!!

ยังไม่พอแค่นั้น ยังมีเสียงโห่ร้องเชียร์จากคนในร้านเพิ่มอีก นี่พวกแกเห็นเป็นโชว์อาร๊ายยยย แล้วโรงเรียนอนุมัติให้ทำได้ยังไง!??? สึนะตบไปยัดข้าวไป ในใจนึกขอโทษไอ้คุณดีโน่ผู้โชคร้ายไปด้วย ขอโทษนะครับ... แต่ไม่ยอมอ่านป้ายหน้าร้านเองนะครับ มันมีตัวเล็กๆเห็นอยู่

ร้านอาหารจีนในฝัน
-คลับ SM-
(ตัวเล็กจริงๆ.......)

และแล้วความผิดปกติก็เริ่มบังเกิดกับไอ้คุณดีโน่ อดีต(?)ฆาตกรโรคจิตฆ่าชำแหละศพพ่อตัวเอง แห่งอาณาจักรคาบัคโรเน่

“......กล้าทำงี้กับเจ้าชายเหรอ...ชิชิชิชิชิ.” ดีโน่เริ่มเข้าโหมดดาร์ค เฮ้ยๆ นายยืมคำพูดเยลโล่ปรินซ์มาใช้รึเปล่า??? ท่องบทมาผิดใช่มั้ย???

“มันเป็นบริการ............” สึนะเริ่มถอย SM ก็มีดีนะ!! มันไม่ได้เลวร้ายเสมอไป ชินกับมันแล้วจะสนุกกับมันนะครับคุณพี่!

ดีโน่หยิบมีดออกมาจากกระเป๋าเสื้อ “นายนี่น่ารักจริงนะ” เฮ้ย!! คำพูดกับการกระทำมันไปคนล่ะอย่างเฟ้ย!! อย่าเอามีดมาทางนี้!! กริ๊ดดดดดดดดดดดด

ตุบตับๆๆๆ

และแล้วไอ้คุณเจ้าชายโรคจิตดีโน่ก็ถูกตำรวจจากไหนก็ไม่รู้มาตะครุบตัว แล้วทำไมทุกคนในห้องทำเหมือนเป็นเรื่องปกติอ่ะ! มันมีตำรวจเข้ามาจับคนเป็นปกติรึไง !! คนในเกมส์นี้เป็นอะไรกันไปหมด!!

“ซาวาดะจัง ไปเสิร์ฟนี่ด้วย” นักเรียนหญิง C หันมาเรียก ทำไมทำการค้าต่ออย่างกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นอ่ะ

“นี่ทุกคนไม่แปลกใจอะไรกันเลยเหรอ.....” สึนะเร่งถามชายในชุดกี่เผ่าบึกบึนข้างกาย สมองกลับกันหมดแล้วรึไงน่ะ!

“เป็นทุกคาบวิทย์นั่นแหละ ทำงานกันต่อเหอะ” ว่าแล้วนักเรียนชายกี่เผ่า A ก็เดินเข้าไปในครัว

บอกแล้วว่าจับมันกลับคุกไปเหอะ!!

“ซาวาดะจังจะออกไปพักกินข้าวเที่ยวเล่นก็ได้นะจ้ะ” อาจารย์ลุซซี่นั่งเป็นนางพญาให้หนุ่มๆในชุดเซ็กซี่เอาใจอยู่หลังห้องไม่เลิก

“ไปได้เหรอคะ?” ดูร้านยุ่งๆนาจะให้ไปเหรอ?

“ได้สิฮ๊า ~~ เดี๊ยนไม่ใช่เจ้าของแม่เล้าให้หนูออกไปรับแขกเช้ากลับเย็นของอีกสามวันนะเออ” ช่างยกตัวอย่างได้น่ากลัวหลายๆ....

.
.
.
.

ว่าแล้วทูน่าจังของเราก็ออกไปเอ็นจอยข้างนอก ห้องเรียนอื่นๆจัดกิจกรรมน่าสนุกสนาน ทั้งบ้านผีสิง โรงจำนำ(?) สวนสัตว์(?) ร้านอาหารเยอะแยะ แต่สิ่งแรกที่เขานึกถึงคือ ข้าวกล่อง! งั้นไปห้องประธานนักเรียนก่อนแล้วค่อยไปเที่ยวต่อ! ใจคอไม่คิดจะนึกถึงคุณพี่ในทางอื่นบ้างรึไงนะทูน่าเอ๊ย.....

“พี่เคียวยะครับ” สึนะเปิดประตูเข้าไป ดูเหมือนฮิบาริเองก็น่าจะรู้ตัว เตรียมอาหารไว้เต็มโต๊ะรับแขกเลย

“สึนะโยชิ....” ฮิบาริหลบสายตานิดหน่อย จะให้เผชิญหน้าตอนที่ความแตกแล้วมันก็ยังสู้หน้าไม่ติด แล้วไอ้ห้องลับนั่นกะจะจัดการก็ยังทำไม่ได้ซักที

“ว้าว ~~” ร่างบางรีบวิ่งไปนั่งที่โซฟา อาหารเต็มโต๊ะไปหมดเลย ของชอบเค้าทั้งนั้นด้วย!!

เห็นสึนะไม่ยอมถาม แถมยังปกติสุดขีด ฮิบาริเริ่มแปลกใจ “นายไม่มีอะไรจะถามฉันเหรอ?” สึนะที่กำลังเคี้ยวข้าวหงึบๆหันมอง

“ไม่มีครับ” ตอบสั้นๆแล้วกลับไปกินต่อ สีหน้าฮิบาริบ่งบอกความสงสัยอย่างเห็นได้ชัด

“นายไม่โกรธเหรอ?” ฮิบาริเดินไปนั่งตรงข้ามสึนะ ตอนนี้เรื่องที่กังวลมันมีมากกว่าชุดที่สึนะใส่ซะอีก....

“ผมเข้าใจดีแล้วครับ” ร่างบางยังกินไม่เลิก ทูน่าเอ๊ยตะกละเจง!!

“เอ๋?”

“ผมเข้าใจพี่เคียวยะทุกอย่างแล้วครับ!!!” สึนะยื่นมือไปกอบกุมมือใหญ่ข้างหนึ่งไว้ ผมเข้าใจพี่ทุกอย่างแล้ว พี่ไม่ต้องอธิบาย! ผมน่ะฉลาดอับเกรดขึ้นแล้วนะ!

“สึนะโยชิ...........” ฮิบาริปลาบปลื้ม นี่ความรู้สึกของฉันสื่อไปถึงนายบ้างแล้วสินะ.... แม้ดวงตากลมโตแสนน่ารักจ้องมาที่เราเวลานี้ ความดันก็ไม่ขึ้น ดีใจจนอาการไม่กำเริบเลย....

ร่างบางแย้มยิ้มกว้าง “พี่แค่เป็นโอตาคุไอดอลเท่านั้นเอง! ผมเข้าใจพี่ครับ!”

เปรี๊ยะ!

ฮิบาริ เคียวยะ คุณประธานนักเรียนสุดเท่ร้าวไปครึ่งตัวอย่างกับถูกค้อนตบ สถานะคนส่งข้าวก็แย่อยู่แล้ว ยังโดนคนที่ตัวเองแอบชอบตอกย้ำสถานะใหม่ให้อีกตะหาก... โอตาคุไอดอล.... แถมสึนะมาคิดว่าเขาคลั่งสึนะแบบนั้น เอ่อ....... ฉันชอบนายที่ซื่อๆนะ แต่ซื่อเกินไปมันก็...........

โลกควรจะบันทึกไว้ว่า
สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า ทูน่าโยชิ
มีDHAไว้สร้างฟีโรโมนไม่ได้สร้างสมอง

ฮิเบิร์ดยังแทบกลิ้งตกจากไหล่ นกยังฉลาดกว่าคนเลยนะนี่ นี่คนที่เจ้านายชอบทำไมซื่อบื้อขนาดนี้ สมองเล็กกว่านกรึไงนะ นกน้อยส่ายหัวไปมา

“อ่ะ ผมนึกอะไรออกแล้ว!” สึนะหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมา ว่าแล้วก็วิ่งไปนั่งข้างฮิบาริที่กำลังน็อค

แชะ!

สึนะใช้กล้องมือถือจัดการถ่ายรูปตัวเองกับฮิบาริ ทูน่าโมเอะในชุดกีเผ่า แถมด้วยการมาถ่ายรูปคู่ (ไม่คู่หรอก มีแถมด้วย 1 ตัวสีเหลือง) บวกด้วยเสียงกล้อง ไอ้อาการที่พยายามจะเลิกมันก็..... ปรอทพุ่งปริ๊ดถึงระดับ 90!!!

“ต่อไปก็ไม่ต้องแอบถ่ายแล้วนะครับ” สึนะส่งรูปเข้ามือถือฮิบาริ จากนั้นร่างบางก็เดินดุ่ยออกไปทำงานที่ห้องต่อ

แล้วปฏิกิริยาของฮิบาริน่ะรึ? “คุณเคียวครับ?” คุซาคาเบะเดินเข้ามาในห้อง ภาพที่เขาเห็นคือเจ้านายของเขานั่งควันออกหัวอยู่กลางห้อง

“คุณเคียวครับ!!! เป็นอะไรไปครับ!!???” ลูกน้องผู้ภักดีเร่งวิ่งไปดูอาการ คุณเคียว!! คุณเคียวตัวร้อนจี๋เลย! อ๊ากกก คุณเคียวเป็นอะไร!! สภาพนี้จับกดซะดีมั้ย!!

อย่างน้อยก็ดีขึ้นกว่ากำเดาทะลักมั้ง(?)

.
.
.
.
.
.

ทูน่าน้อยผู้สร้างเวรกรรมโดยไม่รู้ตัวเดินหากิจกรรมต่อไป งานโรงเรียนมีของกินเยอะแยะแต่กับข้าวพี่เคียวยะอร่อยกว่า! เท่านี้ก็คืนดีกับพี่เคียวยะแล้ว แต่ว่าพี่เคียวยะก็ดูแปลกๆไปเหมือนกันนา ช่างมันๆ หาของหวานดีกว่า พลันสายตาของร่างบางไปหยุดที่ห้องเรียนปีสามห้องหนึ่ง บรรยากาศดูเงียบๆ ทางเข้าอย่างกับบ้านทรงญี่ปุ่นน่ะ

“น่าสนุกแฮะ” สึนะก้าวเดินเข้าไป แต่สิ่งที่เขาพบก็คือ..... ผู้คนแต่งตัวปานยากูซ่านั่งกันสลอนเชียววุ้ย!!!

บรรยากาศร้านอย่างกับมีกลิ่นบุหรี่โชย “มานั่งเลยไอ้น้อง” ยากูซ่า A เดินมาพาสึนะไปนั่ง ไม่อาววว ผมจะออกไป!!

“ยินดีต้อนรับสู่ร้านน้ำชายากูซ่า” โคโรเนโร่พร้อมเหล่าลูกน้องปรากฏตัว ทูน่าสะดุ้งเฮือกในทันใด

“คะ..โคโร่เนโร่คุง...” สึนะนั่งตัวสั่นเป็นลูกนก สีหน้าเก็บอารมณ์หวาดผวาเต็มที่ ห้องยิ่งมืดๆ ยิ่งน่ากลัวอย่างกับรังยากูซ่าของแท้!!

“ต้อนรับดีๆล่ะเฟ้ยเฮ้ย!!!” โคโรเนโร่หันไปตะคอกลูกน้อง

ปึง!!!!

แก้วน้าชาบรรจงวางลงตรงหน้าสึนะแผ่วเบาจนชากระฉอกออกจากแก้ว กริ๊ดดดด นี่ต้อนรับดีๆเรอะ ม่ายอาววววว

“ดื่มดีๆล่ะไอ้หนู” สึนะนั่งหน้าซีด ยังไม่พอ มีมีดปลอมคอยมาเย้าแหย่ใบหน้าเล่นด้วย!!

ร่างบางเหลือบมองคนอื่นที่หลงเข้ามากัน โอ้!! นอนน้ำลายฟูมปากกันไปหมดแล้ว!! “หนูต้องกลับไปช่วยงานที่ห้อง ขอตัวก่อนนะคะ ฮิๆๆ” สึนะจังใช้มารยาหญิงเข้าข่ม ความกลัวเข้าครอบงำจนพฤติกรรมชักเปลี่ยน

“งั้นจ่ายตังค์มาโว้ย!!!!” ดาบ(ปลอม)ฟาดลงมาปักตรงหน้า สึนะอ้าปากค้างในวินาทีนั้นเลย

กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดด

.
.
.

และแล้วสึนะจัง นางเอกของพวกเราก็รอดมาจากร้านน้ำชายากูซ่าได้ ช่างเป็นงานโรงเรียนที่น่ากลัวอะไรแบบนี้ ไม่เข้าใจเลยว่ามีการเซ็นผ่านอนุมัติให้จัดร้านแบบนั้นได้ยังไง จะว่าไปร้านเขาก็เหมือนกันแหละ..... ใครเป็นคนเซ็นนะ ประธานนักเรียน? อาจารย์? หรือผู้อำนวยการ?

ทานตะวันเบ่งบาน สดใสน่ารัก เจิดจ้าเหนือสิ่งใด ในกระถางของผม ~~

สึนะหยุดฝีเท้าลง เสียงเพลง? ไอ้เพลงประหลาดๆนี่มัน? ไอ้เพลงแสนคุ้นหูที่ฟังเพียงครั้งเดียวก็ไม่อยากได้ยินอีกนี่มัน!! นี่มัน!! ร่างบางรีบวิ่งไปเกาะหน้าต่างทางเดินมองออกไปที่สนาม บนเวทีกิจกรรมนั่นมัน... นั่นมัน... นั่นม้านนนนนนนนนนนนน

อาจารย์มุคุโร่กำลังร้องเพลง
Sunflower Addiction!!!!

สึนะจ้องมองภาพตรงหน้าผ่านหน้าต่างอย่างอึ้ง พวกนักเรียนสาวและหนุ่มรุมเกาะขอบเวทีกริ๊ดกร๊าดกันใหญ่ นี่นายกล้าร้องให้ชาวบ้านฟังรึนั่น !! เพลงเสื่อมๆที่ไปแขวะซากุระเนี่ยนะ! นี่กะว่าจะโปรโมทกันเต็มที่เลยเหรอ นายเป็นอะไรมากรึเปล่าน่ะ!! หรือฉันต้องไปแต่งเพลง Pineapple Addiction บ้าง!! แบบนี้อ่ะ!!

สับปะรดแสนรั่ว หลงตัวเองกว่าใคร ไม่อาจหาใดเปรียบ ในห้องพยาบาลโรงเรียนผม
ชอบคิดไปเอง เปราะบาง เสี่ยวทุกวัน ผลไม้ที่เหมือนกับนาย

ป่านนี้เจ้าของเพลง Sakura Addiction ตัวจริงคงอยากฆ่าคนทำเกมส์เต็มที เพลงฮิตโดนปู้ยี้ปู้ยำจนเละทะออกมาเป็น ver. ที่สองแล้ว แต่มุคุโร่กลับมารั่วแบบนี้ได้แล้ว แสดงว่าหายซึมแล้วมั้ง?

“เฮ้อ.... ก็หายเฉาได้แล้วนี่นา คงม่อไปทั่วเหมือนเดิมล่ะนะ” สึนะยืนเกาะหน้าต่างมองอยู่แบบนั้น เรื่องอะไรจะลงไปดูข้างล่างล่ะ เกิดบ้าขึ้นมาหนีไม่ทันกันพอดี

ผมจะเฝ้ามองเพียงคุณ หลงรักเพียงคุณ ดอกไม้ที่เหมือนกับคุณ ~~

หืม? เนื้อเพลงมันแม่งๆไปรึเปล่าน่ะ รู้สึกว่าตอนที่เคยได้ยินในห้องพยาบาลมันไม่ใช่เนื้อแบบนี้นา สึนะมองตรงไป พลันสายตากลมโตสีน้ำตาลก็สบเข้ากับดวงตาสองสีบนเวทีด้านล่าง อย่างกับฉากคู่รักไอดอลบอกรักกันในเวทีคอนเสิร์ต

สึนะโยชิคุง......

มุคุโร่ที่กลายเป็นสับปะรดเหี่ยวเฉาเริ่มกลับมามีแรงใจ จู่ๆเขาก็หยุดร้องเพลงไปแบบนั้น เหล่าแม่ยกด้านล่างเกิดอาการขัดใจในทันที

“กริ๊ดดดด อาจารย์มุคุโร่ขา!! อย่าเงียบไปสิค๊า ~~” เหล่านักเรียนหญิงสาวก69กรีดร้องแทบคลั่ง มุคุโร่ยังคงสบตามองสึนะอยู่แบบนั้น ไม่ทราบว่าไม่มีใครสังเกตบ้างรึไง

“ขอประกาศให้รู้กันทั้งโรงเรียน ว่า...............” มุคุโร่พูดมุบมิบเบาๆ จ่อไมค์แล้วก็ยังได้ยินเบาๆ สึนะเงี่ยหูฟัง เป็นอะไรไปอีกแล้วน่ะ?

“......จะประกาศอะไรนั่น....” สึนะจับหน้าอกข้างซ้ายของตัวเอง หัวใจชักกระตุกผิดจังหวะแล้ว

“ผมน่ะ........” เอ่อ!! ชักช้าอยู่ได้ ปกติพูดโพร่งๆเลยไม่ใช่รึไง ปกติด้านแล้วไม่ใช่เรอะ!!!

“ขอประกาศให้รู้กันทั้งโรงเรียน ว่าผมน่ะ.....!!!” มุคุโร่เล่นพูดจ่อไมค์กันแบบนี้ สึนะใจกระตุกเฮือก!! เอาจริงเรอะนั่น!!

“อาจ๊านนนนนน” สึนะแทบบ้า คนตั้งเยอะตั้งแยะนายอย่ามาเสี่ยวหลงตัวเองกลางคนแบบนี้นะเฟ้ย ขอร้อง!!

มุคุโร่จับไมค์แน่น กรอกเสียงไปเต็มที่ “ซารางเฮ~~!! ซารางเฮ~~!!! ซารางเฮโย ~~ ~~!!!”

ฉากบอกรักสุดประทับใจยิ่งกว่านักร้องเวทีไหนๆ
ยิ่งกว่านักร้องเกาหลีมาเองซะอีก!!

ความในใจสุดจะบรรยายถูกถ่ายทอดออกไปในแบบฉบับของอาจารย์บ้าเกาหลี แต่ประกาศกันโต้งๆต่อหน้าผู้คนแบบนี้ มันก็น่าจะพิสูจน์ความจริงใจของมุคุโร่ได้มากโขนา แต่.............

“นายว่าฉันเป็นโรคซา แล้วยังมาเฮที่ฉันตาฝ้าฟาง แถมโดนสับรางอีกเรอะ!!!” มาตะโกนด่ากันกลางงานแบบนี้ หนอยยย ไอ้คุณมุคุโร่!!!

นางเอกของเราสมองติดลบ
ปกติภาษาญี่ปุ่นทูน่าก็ยังแทบไม่เข้าใจเล้ย....

ไม่รู้ไอ้คุณทูน่าคิดไปได้ยังไง ว่าแล้วร่างบางก็โกรธเดินกระฟัดกระเฟียดหายไป ส่วนคุณท่านมุคุโร่น่ะเหรอ ก็ต้องเข้าโหมดซึมไปอีกหนี่งรอบให้นักเรียนสาวๆมาช่วยกันปลอบ ผิดที่มาหลงรักคนสมองทื่อที่สุดในประวัติศาสตร์เกมส์จีบหนุ่ม....

หรือสับปะรดจะเฉาไปตลอดฤดูหนาว?

.
.
.
.

นางเอกผู้งี่เง่าที่สุดในประวัติศาสตร์เดินไปยังห้องชมรมเบสบอลตามที่นัดกับสคอลโล่เอาไว้ เอาล่ะ ที่นี่แหละคือด่านที่ต้องผ่านในวันนี้! ร่างบางจับลูกบิดประตูห้องชมรม คิดหนัก... เริ่มกลัวๆขึ้นมาแล้วสินะ ทว่าเขายังไม่ทันเปิดประตู ประตูก็ดันเปิดเองซะนี่

“มาแล้วงั้นเหรอ” สคอลโล่ออกมารีบถึงที่ เฮือก... บรรยากาศน่ากลัวจัง

“อื้อ....” สึนะก้าวเดินเข้าไปด้านใน ตรงหน้าของเขา โค้ชแซนซัสนั่งอ่านหนังสืออยู่ แขนหักไปข้างต้องเข้าเฝือก หัวนี่ยังพันผ้าพันแผลรอบเลย

“โค้ชไปโดนอะไรมาน่ะครับ....” อย่าบอกนะว่าไปเอาตัววิ่งชนรถมา

แซนซัสจ้องหน้าสึนะ “ผู้พิทักษ์ของแกมันมาเล่นงานเอา” ผู้พิทักษ์? ใครอ่ะ ในโลกเกมส์ผมว่าไม่มีซักคนแล้วนา

“นี่เวอจิ้นแกยังอยู่ครบอีกเรอะ” แซนซัสมองหน้าสึนะ หา!!??? ถามอะไรน่ะคุณพี่!!

“แน่สิครับ! โค้ชถามอะไรน่ะ!!???” สึนะคุงไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้นแล้วครับ!! ใครก็ได้บอกผมทีว่าเกิดอะไรขึ้น!!

“ชิ!” แซนซัสสบถออกมาไม่ค่อยเบา ดูไม่เดือดร้อนอะไรเลยเน้อ!!

“แซนซัสมันวางแผนให้ไอ้เด็กเหลือขอปล้ำแกน่ะสิ” สคอลโล่ยืนกอดอกอธิบาย สึนะเบิกตากว้าง

โค้ชแซนซัสวางแผน!!????

ทูน่าจังของเราอ้าปากพะงาบๆพูดไม่เป็นภาษา นี่หรือจะเป็นความลับสุดท้ายท้ายสุดที่เขาจะได้เจอนี่ ก็นี่มันคนดีคนสุดท้ายแล้วนี่หว่า!!

“อย่าเรียกว่าวางแผนเล้ย ก็แค่หาอะไรสนุกๆทำ” แซนซัสอ่านหนังสือแบบไม่สนอะไรเลย สนุกๆเรอะ!! สนุกเรอะ!!! สนุกเร้อ~~~~!!!!

“เพราะงั้นสคอลโล่ก็เลยไม่ตกใจที่เกิดอะไรกับฉันเรอะ!!”

“ใช่” ให้ตายเถอะ!! ชมรมเบสบอลนี่มันชมรมกีฬาแน่เรอะ! มีแต่พวกร้ายๆระดับบิ๊กบอสเลยอ่ะ!! น่ากลัวกว่าบ้านยากูซ่าอีกนะ!

“ไม่น่าเชื่อว่าแกจะมาแฉฉันแบบนี้นะ ไอ้ฉลามหัวเน่า เห็นใจมันที่เหมือนแกเมื่อก่อนรึไง” บทสนทนาเลวๆยังคงดำเนินต่อไป แต่ทำไมผมรู้สึกว่าพวกท่านพูดกันอย่างกับว่า..... มันเป็นแค่เรื่องขำๆง่ะ

“หึ! อุตส่าห์คอยระวังคนจากแกแล้วเชียวนะ” สคอลโล่กอดอกมองแซนซัส อย่าพูดกันแบบเข้าใจกันสองคนเซ่!!

“เอ่อ... ช่วยพูดให้เหมือนผมอยู่ในห้องด้วยหน่อย....” ทูน่านะครับไม่ใช่ปลาซาดีนในกระป๋องอ่ะ...

“แซนซัสมันอยากตั้งฮาเร็มพวกฮอตตกต่ำ” ฉลามน้อยเหล่มองแซนซัส หึ! แกน่ะดีหมดทุกอย่าง เสียที่นิสัยประหลาดๆของแกนี่แหละ!

“เห็นพวกฮอตที่มันตกต่ำสุดๆ เลือดลมสูบฉีดดีเป็นบ้าเลยล่ะ ไอ้สวะ!” แซนซัสวางหนังสือลง กันไปจิบกาแฟ พูดหน้าตาเฉยเลย! พูดเรื่องชั่วๆออกมาเฉยๆเลย!!

นี่สินะ ตัวร้ายแบบไม่ดาษๆ!!
แต่ก็ยังแฉแบบดาษๆ!!

.
.
.
.

เมื่อทูน่านั่งอ้าปากรอแมลงวันบินเข้าปากนั้น สคอลโล่ก็เริ่มเล่าเรื่องของตัวเองสมัยปีสองให้ฟัง สคอลโล่นั้นเป็นหนุ่มฮอตที่สุดของโรงเรียนในเวลานั้น (แต่คาดว่าฮอตแพ้ทูน่าในตอนนี้) จนกระทั่งเจอแซนซัสก็โดนแบบเดียวกับสึนะเป๊ะ.... ต่างกันที่สคอลโล่ดันไปหลงรักแซนซัสหัวปักหัวปำน่ะซี่...

“ฉันเป็นรุ่นพี่แกในเรื่องฮอตแล้วตกต่ำ” มันน่าภาคภูมิมั้ยน่ะสคอลโล่!!!

“ละ...แล้วทำไมสคอลโล่คบกับโค้ชล่ะ... ทั้งๆที่โค้ชเป็นคนทำให้สคอลโล่หายฮอต?” ใช้คำพูดถูกรึเปล่านะเรา ..มันพิลึกๆอ่ะ... พิลึกจริงๆนะ...

“เพราะรักไงล่ะ” สคอลโล่ตอบง่ายๆทำเอาสึนะอึ้ง... ผมก็เคยคิดอยากชอบคนเลว แต่เปลี่ยนใจแล้วอ่ะ....

“หึ แกมันบ้า ไอ้หลามหัวเน่า” แกก็บ้าล่ะฟะ ไอ้คุณโค้ช มีคนยอมแกขนาดนี้แล้ว ยังโรคจิตริมาหาเพิ่มน่ะ!!

“ผมหลงคิดว่าโค้ชเป็นคนดี......” สึนะทรุดลงไปนั่งกับพื้น.... อ๊ากกกกก ภาพความทรงจำดีๆมันกำลังพังทลายลง

“ก็คนดี แล้วแกอยากฮอตทำไมล่ะไอ้สวะ” นี่ผิดที่ผมฮอตเรอะ!! ถามจริงเหอะฮอตในหมู่ตัวอะไรก็ไม่รู้เนี่ย ยังซวยไม่พออีกเรอะ!!

สมกับที่มีคนนิยามว่า
เกมส์นี้เป็นเกมส์รวมอมมนุษย์!!!!

“แกก็ยังไม่เข็ดซะที แกกลัวความสูงก็เพราะนิสัยบ้าๆของแกแท้ๆ” ไหนๆแฉแล้วสคอลโล่กะแฉหมดบ้านเลยเรอะนั่น

.
.
.
.
.
.
.

ย้อนกลับไปสมัยแซนซัสเรียนมหาวิทยาลัย ด้วยความฉลาดทำให้เขาฮอตในระดับหนึ่ง เสียอย่างเดียวคือนิสัยนี้แหละ วันที่ไปเล่นสกีกับกลุ่มเพื่อน ด้วยการเริ่มแผนครั้งแรกกำจัดความฮอตของดาวมหาวิทยาลัย แทนที่จะสำเร็จ ตัวเองดันโดนขังบนกระเช้าในลานสกี 4 ชั่วโมงเต็มๆบนเขาน่ะ

.
.
.
.
.
.

“แกแฉฉันหมดแบบนี้กะคบกันต่อมั้ยเนี่ย ไอ้หลามสวะ” แซนซัสจ้องหน้า สึนะรู้สึกเสียวหัวขึ้นมาแปลกๆ กระแสไฟฟ้าที่ไหนลอยโฉบไปมาฟะนี่

สคอลโล่กอดอกมองหน้าแซนซัส “ฉันชอบความเลวของแกว่ะ แซนซัส” โอ้ สวีทกันหวานแหวว แต่ช่วยปล่อยผมไปเหอะ.....

แซนซัสสบถก่อนมองหน้าแฟนหนุ่ม “แกมันทั้งโง่ทั้งบ้าเลยนะ”

“อะแฮ่มๆ” ช่วยรู้สึกหน่อยว่าผมยังมีชีวิตอยู่......

“เรื่องมันแดงหมดแล้ว งั้นแกก็ไม่ต้องคบกับฉันต่อล่ะนะ ไอ้สวะ” แซนซัสหันมองสึนะแถมยังลุกขึ้นเดินมาตรงหน้าด้วย ให้ตายเถอะ! ทำไมพี่ท่านเลวได้ขนาดนี้! เลวชนิดตัวร้ายดาษๆชิดซ้ายเลย! นี่มันไม่สำนึกเลยไม่ใช่เรอะ!!

“ไม่อยากจะคบหรอกครับ! ไม่มีวัน!” สึนะจ้องหน้าก่อนจะหันมองลงพื้น กลัวตาสีแดงง่ะ... ฮือ....

“เฮ้ย ไอ้สวะ” อย่าเรียกผม!! ไปไกลๆเล้ย!!!

“ไว้แกตกต่ำเมื่อไหร มาหาฉันได้เสมอ” แซนซัสตบบ่าสึนะก่อนจะเดินออกไป สึนะนั่งแข็งทื่อปานโดนซีเมนต์เทใส่

ใครจะยอมตกต่ำกันล่ะ!!
ไอ้โค้ชโรคจิต!!!

สคอลโล่จับหัวสึนะที่กำลังช็อค “ดีแล้วที่แกไม่คิดจะยุ่งกับแซนซัส” ไม่คิดจะยุ่งเลยด้วยคร้าบบบบบ

“แค่ฮอตในหมู่อะไรบ้าๆก็พอแล้ว อย่าแถมโปรโมชั่นตกต่ำด้วยเลย.....” ทูน่าจังตัดพ้อชีวิต สคอลโล่มองเพื่อนคู่สัญญาณ SMก็ถอนหายใจ จะว่าไปแล้ว เขาก็อ่อนลงเยอะตั้งแต่รู้จักยัยเปี๊ยกนี่ล่ะนะ

“ถ้าแกให้ฉันตบ ฉันจะไม่เอาความที่แกแอบคบกับแซนซัสก็ได้” สึนะจ้องหน้าขวับ เมื่อวานตบไปแล้วสองไม่ใช่เรอะ!!!

แต่ยังไงเขาก็ผิดที่ตีท้ายครัวใช่ป่าว.... “ก็ได้...” สึนะหลับตาปี๋ สุดท้ายสคอลโล่ก็ใจอ่อนจนได้ มันเหมือนเขาสมัยก่อน....

ร่างโปร่งใช้มือใหญ่ลูบหัวอดีตศัตรูหัวใจ “เอาเป็นว่าฉันเลี้ยงทาโกะแกละกัน ไปกินมะ?” สคอลโล่เอาของกินมาล่อเท่านั้นแหละ...

“ไป!!” ตาของสึนะลุกโชนเป็นประกายขึ้นมาทันที.. ห่วงกินเอ๊ย.....

.
.
.
.
.

สคอลโล่พายัยเปี๊ยกห่วงกินเดินไปตามทางในสนามตามหาร้านทาโกะยากิ สึนะมองตามแผ่นหลังของสคอลโล่ จะว่ายังไงดีล่ะ หลามน้อยนี่ก็น่าสงสารมั้งนะ? เคยฮอตสุดๆแล้วมาโดนวางแผนทำซะชีวิตตกต่ำ แล้วมาคบเกาะติดกับคนที่เลวร้ายขนาดนั้น เพราะคำว่ารักเนี่ยนะ ความรักนี่มันเข้าใจยากจริงน๊า

“โอ้ สึน๊า!!!” เสียงที่คุ้นเคยที่เคยได้ยินตอนมาจีบคุณท่านดีโน่เรียกชื่อเขา สึนะหันไปมองร้านทาโกะยากิ นั่นมัน....!!

“คุณทวด!!” นี่คุณทวดไม่ทำการทำงานแต่มาขายทาโกะยากิในงานโรงเรียนผมเนี่ยนะ!!

คุณทวดจ๊อตโต้ผู้น่ารักจัดการยื่นทาโกะยากิสองกล่องให้หลานและเพื่อน “ทวดเลี้ยงเอง ปลาหมึกอเมซอนนะเนี่ย!” อเมซอนอีกแล้ว... ทำไมคุณทวดชอบไปตกปลาหมึกครับ...

“ทวดแกเรอะ” สคอลโล่จ้องอย่างไม่น่าเชื่อ หน้าละอ่อนเงี้ยนะทวด....

เปรี๊ยะ!

นึกในใจเพียงแค่นั้น ราวกับแรงอยากรู้ของฉลามมันรุนแรงนัก หน้าผากของคุณทวดแตก!!! แตกอย่างกับมีคนทุบซีเมนต์! เศษมันร่วงลงมาด้วยง่ะ! สึนะอ้าปากค้าง จ๊อตโต้ยกมือขึ้นจับๆ

“อ่า.. ขอโบ๊ะแป๊ปนึง” ว่าแล้วคุณทวดที่น่ารักก็หันไปด้านหลังหยิบตลับอะไรบางอย่างออกมา ตบๆๆ (ฉาบ?) แล้วหันกลับมาปิ๊งใสเหมือนเดิม.....

“คุณทวดไม่ทำงานรึไงครับ...” ไหนว่าจะกลับมาอีกทีตอนเคลียร์เกมส์ไง....

จ๊อตโต้ลูบหัวหลานรักอย่างเอ็นดู “แค่แว่บมาดูหน้า จะไปทำคดีต่อแล้วล่ะ” น่ารักจริงๆคุณทวด พูดจบก็เปลี่ยนชุดกลับเป็นสูทดำ FBI เดินหายไปซะแบบนั้น... มาเร็วไปเร็ว....

“ทวดแกพิลึกดี” สคอลโล่จิ้มทาโกะยากิมากิน ปลาหมึกอเมซอนอร่อยไม่เบา.....

“นี่สคอลโล่ ฉันทำให้นายกับโค้ชทะเลาะกันรึเปล่าน่ะ” สึนะทำหน้าสำนึกผิด แม้จะยังแค้นโค้ช! แต่ผมน่ะรักเพื่อนนะ!! มาหลังข้าวนิดหน่อย

“เรื่องปกติ กลับไปทะเลาะ SM สองสามรอบก็จบ” โอ้ พูดอย่างกับเรื่องปกติ.... โชคดีที่รอดวังวนวิปลาสมาได้......

“งั้นเหรอ งั้นกินกันๆ” สึนะจิ้มทาโกะยากิเข้าปาก

[System Thinking : มันจะรู้มั้ยเนี่ยว่าสคอลโล่กลายเป็น Targetไปแล้ว....]

ระหว่างที่มิตรภาพกำลังงอกเงยจาก SM ไปเป็นมิตรภาพปกติ ปุยนุ่นสีขาวร่วงหล่นจากท้องฟ้า สึนะเงยหน้ามองดูทั้งๆที่ทาโกะยากิเต็มปาก หิมะ....?

“หิมะตกแบบนี้ คริสมาสต์ปีนี้ก็จะเป็นไวท์คริสมาสต์ล่ะนะ” สคอลโล่เงยหน้ามองตาม แต่มาตกเอาเวลาแบบนี้นี่ ไม่มีเสื้อหนาวน่ะสิ

ฉับพลันสึนะก็นึกธุระของตัวเองได้ “ฉันต้องรีบกลับไปช่วยงานที่ห้อง!!” ตายๆๆ โดยด่าแน่เลย นี่หายออกมาเกินเวลาพักแล้วมั้ง!

“เออๆ” สคอลโล่เดินไปอีกทาง เขาก็จะไปหาอะไรกินแก้เซ็งเหมือนกัน

.
.
.

ร่างบางวิ่งไปยังไม่ทันจะถึงห้องเรียนก็มาเจอะกับฮิบาริที่หน้าห้องประธานนักเรียนซะก่อน ท่าทางของฮิบาริคงจะหายแฮงค์เรียบร้อยแล้ว รอยยิ้มอ่อนโยนที่คุ้นตาปรากฏบนใบหน้าคม

“อ่าว พี่เคียวยะ” สึนะทักทายร่างสูง นี่ไม่ไปไหนนอกจากห้องตัวเองเลยรึไงง่ะนั่น

ร่างสูงถอดเสื้อนอกของตัวเองคลุมให้ร่างบาง “หิมะกำลังจะตก นายแต่งตัวแบบนี้จะไม่สบาย” ฮิบาริแย้มยิ้มอ่อนโยน สึนะล่ะเป็นปลื้ม

“ครับ!” สึนะยิ้มตอบ คิดไปเองรึเปล่านะ พี่เคียวยะมาหาบ่อยกว่าเมื่อก่อน....

.
.
.
.
.

มุคุโร่เดินอยู่ในร้านต้นไม้ แน่นอนว่าไม่ใช่ร้านของคุณดาร์คเนียนยามาโมโตะแน่ๆ ร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินเดินมองหาต้นไม้ไปเรื่อยๆ ดวงตาสองสีกวาดมองต้นไม้ที่เหมาะสม มุคุโร่ไม่มีกะจิตกะใจจะอยู่ในงานต่อ.... รู้สึกเซ็งชีวิต โธ่ สึนะโยชิคุง ช่วงนี้เป็นกระแส K-pop ทำไมคุณไม่รู้คำแปลเนี่ย....

“ต้นนี้ล่ะนะ” มือใหญ่ยกกระถางเล็กๆนั้นขึ้นมา ภาพต้นไม้ติดโมเซคเป็นการเซ็นเซอร์ภาพไม่ให้คนเล่นรู้ว่ามันคืออะไร (ฮา)

หิมะสีขาวโปรยปรายลงมา
ไวท์คริสมาสต์
กำลังจะเริ่มต้นแล้วสินะ

.
.
.
.
.

TBC!!!

แถม

ณ ร้านอาหารจีน (คลับSM) อาจารย์ลุซซี่วิ่งไปวิ่งมาในร้าน คนในร้านหายไปเยอะเลยตั้งแต่สึนะหายตัวไป เจ้าตัวคงลืมไปแล้วมั้งว่าต้องกลับมาทำงานน่ะ

“ซาวาดะจางหายไปไหนฮ๊า ~~!!!” อาจารย์ลุซซี่กัดผ้าเช็ดหน้า โฮวววว ซาวาดะจังไม่อยู่ แทบไม่มีคนเข้าเลย โฮวววว ~~

ไม่ได้ค่าแรงแน่ๆทูน่าเอ๊ย

-------------------------------------------------------------------------

Free Talk : ยังไม่รั่วเท่าอันก่อนๆ ฮา =w=” มันออกแนวป่วนๆมากกว่ามั้ง ถ้าพูดถึงว่าแต่งแล้วชอบฉากไหนมาที่สุด ชอบฉากสารภาพรักบนเวทีของมุคุโร่ ฮา กะว่าจะเริ่มสร้างบทโศกให้สับปะรดบ้างแล้ว เพราะเตรียมอีเวนท์โศกของท่านฮิไว้เรียบร้อย =w=” (เรียกคะแนน?)

edit @ 31 May 2008 17:00:06 by -*AyaFee*- 182769!

Tags: fanfic, reborn1 Comments