[Fanfic Reborn] Doki Doki Reborn Memorial Chapter 23
posted on 10 May 2008 18:06 by ayafee in DokiDokiReborn
Rating : PG (อาจเพิ่มลดตามเวลา ฮา)
Genre : AU , Fanfic , comedy , romance
Paring : 1827 or 6927 or S27
Warning : ตัวละครทุกตัวหลุดโลก ชวนแฟนคลับมากระทืบเอาได้
และแล้วการทำร้ายผู้อ่านและตัวเองก็เริ่มต้น (โดนปาหัวแหง)
--------------------------------------------------------
Doki Doki 23 : ไวท์คริสมาสต์ สวีทคริสมาสต์ ดาร์คคริสมาสต์ หรือคริสมาสต์ฉ่อยๆ
“นี่มันบัตรเชิญไปปาตี้ X’masนี่นา”
สึนะนั่งมองดูการ์ดสีเขียวแดงในซองจดหมาย หลังพลิกไปดูชื่อของคนสอง อึ.... คุณเบียคุรัน.... ถ้าจัดที่บ้านอิริเอะเขาคงถูกจับไปบูชายันต์ให้ท่านหญิงกุโระ ภรรเมียปีศาจในตำนานแหงๆ อ่านไปอ่านมา อ่าว จัดที่หอประชุมของโรงเรียนหรอกเหรอ
“งั้นพี่สึนะก็ต้องแต่งตัวสวยๆไปนะครับ” ฟูตะเดินเข้ามาในห้องอย่างกับรู้งาน นายนี่มาได้ถูกเวลายิ่งกว่าตัวเนียนอีกนะ!!
“แล้วทำไมต้องแต่งสวยๆ....” กะอีแค่งานคริสมาสต์ในโรงเรียนเนี่ยนะ แต่งสวยไปทำมายย ไม่ใช่งานไฮโซซักหน่อย!
“รู้มั้ยครับ งานพวกนี้น่ะถ้าแต่งไม่สวย เค้าไม่ให้เข้างานครับ” ฟูตะยิ้มแป๊วเป็นหมาน้อย แถมเดินไปหาชุดให้สึนะอีก นี่ในตู้นั้นมีทุกอย่างเลยเรอะ!
“แต่งเป็นซานต้ามั้ยครับ?” ฟูตะหยิบชุดซานต้าสาวกระโปรงสั้น เสื้อแขนกุดออกมาให้ คนน้องครับ! เพ่จะไปงานไม่ใช่ไปเป็นพริตตี้!!!
“ฟูตะไม่ไปด้วยกันเหรอ?” ถามจริงเหอะ! ฟูตะเคยออกไปโรงเรียนมั้ย! มันเป็นความลับของโลกเกมส์จีบหนุ่มรึเปล่านี่!?
“ผมไปพี่สึนะก็ไม่สนุกสิครับ” เฮือก!! รู้สึกเหมือนเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าไอ้คุณน้อง ตาฝาดไปรึเปล่านะ!!?
“ต้องซื้อของขวัญด้วยสินะ” ออกตัวไว้ก่อนนะว่าไม่ได้งก!! แต่ไม่รู้ว่าต้องซื้ออะไรบ้าง! แล้วต้องซื้อกี่ชิ้นด้วย!
“ไปเดินหาของขวัญกันเถอะครับ” ฟูตะดึงแขนพี่ชาย อืม.... มีฟูตะไปด้วยจะได้คิดออกว่าจะซื้ออะไรดีแฮะ
.
.
.
.
.
.
หิมะขาวโปรยปรายย้อมเมืองเป็นสีขาว ร้านค้าประดับตกแต่งด้วยสีเขียวและแดงเหมาะกับเทศกาลแห่งความสุข เสียงเพลงคริสมาสต์ดังบรรเลงแต่งเติมความสุขให้กับผู้คนที่มาจบจ่ายซื้อของ คริสมาสต์นี่เป็นวันครอบครัว ไม่ก็ของคนรักจริงๆเลยน๊า
“ผ้าพันคอ ถุงมือ หมวก บลาๆ.....” สึนะยืนใช้ความคิดภายในร้านขายของ ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวซะจนฟูตะอยากบอกให้ทำหน้าดีๆแบบนางเอก.....
“อย่าซื้อเหมือนกันหมดล่ะครับ มันน่าเกลียด” ฟูตะตอกย้ำความโง่ของพี่ชายลงไปอีก
“ยังไม่ได้คิดเลย...” แทงใจดำอ่ะฟูตะ แอบคิดอยู่ว่าจะซื้อผ้าพันคอยกโหล....
ประตูร้านกิฟช้อปเปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของคู่รักบันลือโลกที่คนเล่นเกมส์ไม่อยากพบอยากเจอ ยามาโมโตะและโกคุเดระ โกคุเดระเดินเฉิดฉายสบายใจเฉิบ ส่วนยามะดาร์คผู้ตกต่ำเดินตามต้อยๆถือของ ยังไม่พอ มีปลอกคอด้วย!! อนาถ!!
“หวัดดีโกคุเดระคุง ยามาโมโตะ” สึนะทักทายเพื่อนร่วมโรงเรียนทั้งสอง จะสงสารยามาโมโตะดีมั้ยนะ
“หวัดดีสึนะ” ยามะดาร์คแทบหุบยิ้มไม่ทัน ราชินีเหนือหัวจ้องมาอย่างกับจะตบทิ้งตรงนั้น ชิ!!!
“มาซื้อของขวัญรึไง?” โกคุเดระเอ่ยถาม มาร้านแบบนี้แล้วไม่ซื้อของขวัญ จะให้มาซื้อปลาซาดีนในกระป๋องเรอะ
“ก็จะมีงานคริสมาสต์ที่โรงเรียนตอนเย็นไม่ใช่เหรอ..” สึนะหัวเราะแห้งๆ คิดๆอีกทีเอาปลากระป๋องไปแจกดีมะ ซีเล็คทูน่าอ่ะ
“เรอะ” ยังคงทำตัวเป็นนางอิจฉาผู้ไม่แยแสนางเอกเหมือนเดิม ให้ตายเถอะ เรากะว่าชาตินี้ไม่คืนดีแล้วใช่มะ! งั้นฉันจะได้เลิกแคร์ซะที ตอนนี้เรามีสคอลโล่เป็นซี้แล้ว!!
“อ่ะ โกคุเดระระวัง” ยามาโมโตะทำเนียนกระแทกโกคุเดระเบาๆให้ไปชนเข้ากับกลุ่มคนผู้น่าสะพรึงกลัว
หลังโกคุเดระไปชนเข้ากับแผ่นหลังของอีกคนหนึ่ง ร่างสูงที่ถูกชนหันมา ผมสีทอง ตาสีฟ้า โคโรเนโร่และลูกน้องอีก 5 6 คน ที่ร้ายแรงกว่านั้น ของในมือของโคโรเนโร่ แก้วน้ำหูหัก!!!!
“เฮ้ย!! ชนลูกพี่กรูแล้วไม่ขอโทษรึไงฟะ!!” ลูกน้อง Aออกโรง มันจะตีกันในร้านแล้วเว้ยเฮ้ย!!
“อุบัติเหตุไม่ใช่รึไงฟะ!” โกคุเดระจ้องหน้ากลับ นักเลงไม่แพ้กันเลยวุ้ย ยามะดาร์คหัวเราะเคี๊ยกๆในใจอย่างสะใจเป็นที่สุด
“พวกแกใจเย็นเว้ยเฮ้ย!!!” โคโรเนโร่ออกโรงห้ามลูกน้อง ไอค่อกแค่กเป็นเลือดเหมือนเดิม....
“ของมันเสียหายแบบนี้ต้องรับผิดชอบกันหน่อยล่ะนะ” ยากูซ่าหนุ่มยกแก้วน้ำในมือขึ้น โกคุเดระมองอย่างเมินเฉย ทูน่าล่ะซีดแทน
“ไม่เว้ย!” แว๊กกก อย่าไปหาเรื่องยากูซ่าแบบน้านนนนน
“งั้นมามีเรื่องกันเหอะเว้ย!!!” ลูกน้อง B C ร่วมกันผสานเสียง ยังไม่พอเตรียมล่อดาบแล้วเว้ยเฮ้ย!!
โกคุเดระมองอย่างไม่ยีระ ร่างโปร่งผมเงินผลักยามาโมโตะออกไป “เคลียร์กับแฟนฉันนี่” เฮ้ย!! ยามาโมโตะแทบร้องกริ๊ด นี่แกให้ตูมาเป็นกำแพงเรอะ!!!
และแล้วฉากอันน่าประทับใจของคู่รักบันลือโลกและยากูซ่าหน้าหยกก็บังเกิด ผู้คนในร้านร้องแตกตื่น บางกลุ่มอย่างกับเชียร์มวย เลือดกระฉูดเปรอะข้าวของชวนสยองขวัญ ภาพตรงหน้าของสึนะน่าสยองจนร่างบางต้องรีบพาฟูตะออกไป อย่างกับไฮยีน่ารุมทึ้งซากศพ........
“ไม่ซื้อของแล้วเหรอครับ?” ฟูตะถามพี่ชาย นี่สภาพแบบนี้ยังจะซื้อเรอะ!!
“กลับบ้านไปเตรียมตัวกันเหอะ....” ไม่ซื้อมันแล้ว ร้านอื่นก็ไม่เอาแล้ว เห็นฉากฆาตกรรมสยองขวัญแบบนั้นเข้าไป ไม่มีใจจะเดินข้างนอกแล้ว
กลับมาถึงบ้านฟูตะรีบไปค้นชุดให้สึนะ สึนะเดินคอตกเข้าไปในบ้าน และแล้วฟูตะก็ปรากฏตัวพร้อมกับชุดกระโปรงบานสีแดงดำ ตัวเสื้อแขนตุ๊กตาสีแดงประดับด้วยลูกไม้สีดำ ส่วนกระโปรงฟูฟ่องมีระบาย โลลิต้าอีกแล้วเรอะ....
“คุณทวดฝากไว้ก่อนกลับไปทำงานครับ!” ฟูตะยิ้มแย้ม นี่คุณทวดเตรียมไว้ให้เรอะ!!
สึนะมองดูชุดของคุณทวด “ชอบให้แต่งหญิงกันทั้งบ้านเลยรึเนี่ย.....” อ้างอิงจากข้อมูลของฟูตะเมื่อนานมาแล้ว คุณทวดชอบให้หลานแต่งสาว!
“อ่ะ มีกระดาษแนบไว้ด้วยครับ” ฟูตะยื่นแผ่นกระดาษเล็กๆให้สึนะ ดวงคุณทวดเรอะ! ชอบมาเวลาสำคัญแต่เตือนอะไรไม่ได้อยู่เรื่อย!
ระวังจะเสียใจภายหลัง? ถ้าเรื่องนั้นล่ะก็ ผมเสียใจมามากพอแล้วล่ะครับคุณทวด ผมเสียใจภายหลังไม่รู้ตั้งกี่ครั้งแล้ว และเสียใจที่ซื้อเกมส์นี้มาจากเคียวโกะจัง!! เสียใจที่เอาเจ้าแรมโบ้มาเลี้ยงไว้ในบ้าน!! เสียใจที่ไม่ให้รีบอร์นมันเจี๋ยนแรมโบ้ไปตั้งแต่แรก!!
“งั้นไปเปลี่ยนชุดก่อนนะ” สึนะเดินไปห้องของตัวเอง ฟูตะเดินตามไปด้วย สิ่งหนึ่งที่สึนะยังไม่รู้ ชุดแดงนี่น่ะ เป็นสมบัติตกทอดจากคุณทวด คุณทวดเคยใส่สมัยสาวๆ(?)
.
.
.
.
.
.
.
ปาตี้ในโรงเรียนมันเกินกว่าที่สึนะคาดคิดไว้ ทำไมหอประชุมถูกดัดแปลงไปหมดแบบนี้!! น้ำพุสุดอลังการเจ็ดชั้นมาจากไหน!! น้ำแข็งแกะสลักสุดอลังการ อาหารบุฟเฟ่ต์อลังการ! โคมไฟระย้าบนเพดานสุดอลังการ พรมแดงปูพื้นสุดอลังการ!! เพลงคลาสสิคสุดอลัง... เฮ้ย!! นี่มันเพลงหมอลำ นี่คุณเบียคุรันเป็นคนจัดการเรอะ!!
“นี่เงินตัวเองหรือเงินของบ้านอิริเอะล่ะนี่....” สึนะยืนบ่นกับตัวเอง วันนี้สวมวิกผมลอน ด้านหลังยกมัดเป็นหางม้าม้วนๆเอาไว้ ผมส่วนหน้าปล่อยเป็นลอนยาว บวกกับชุดแดงโลลิต้าน่ารักได้ใจ
“สวัสดี สึนะโยชิคุง” ร่างสูงเจ้าของเรือนผมขาวเดินมาทักทาย สึนะมองหน้า เอ่อ.... สวมหน้ากากอย่างกับงานแฟนซี ไม่ทราบว่าใต้ตามีรอยโดนต่อยจนช้ำรึเปล่า....
“ขอบคุณที่เชิญมานะครับ” ร่างบางโค้งให้ พลันเหลือบมองเลขาข้างกายคุณผู้อำนวยการ ดีแล้วที่สวมหน้ากากตามเจ้านาย แต่จะให้ดีปิดมันทั้งหน้าเลยดีกว่า
“เธอเป็นนักเรียนโรงเรียนนี้นะ ก็ต้องเชิญมาสิ ฉันมีนโยบายให้นักเรียนมีความสุขอยู่แล้ว” เบียคุรันมองพวกนักเรียนอย่างมีความสุข โฮสจริงๆครับ...
“ผมจะไปดูแลทางโน้นนะครับ” เลวี่เลขาผู้แสนภักดีเดินไปดูแลอีกด้าน
“สนใจเต้นรำด้วยกันซักเพลงมั้ย?” เบียคุรันยิ้มเชิญชวน เอ่อ... เมียพี่อยู่ป่าว ถ้าอยู่ผมคงโดนตบไม่เลี้ยงแน่
เบียคุรันอ่านความคิดของสึนะผ่านสีหน้า ทำหน้าตลกจริงๆเลยนะ “กุโระไม่มาหรอก จะหย่ากันแล้วด้วย” เห????!!!
“งั้นก็ได้ครับ” ถือว่าเป็นการสั่งลาคุณผู้อำนวยการ Bad Ending ฮ่าๆๆๆ
เบียคุรันพาสึนะไปที่ฟลอเต้นรำ ส่วนสูงที่ต่างกันมากไม่เป็นปัญหาเท่าไหร เริ่มต้นเหมือนคู่เต้นรำทั่วไป และเมื่อเริ่มก้าวเท้าเริ่มสเต็ปการเต้นรำ..........
ถ้าไม่มีหน้ากากปิดครึ่งหน้าส่วนตาของเบียคุรันไว้ คงได้เห็นร่างสูงแสดงสีหน้าสุดเจ็บปวดออกมาแล้ว ไม่ว่าเขาจะก้าวขาไหน เท้างามๆและรองเท้าส้นสูงของสึนะจะบรรจงเหยียบไม่ค่อยเบาตลอด ไม่ว่าจะพยายามนำแล้ว คุณน้องก็ยังตามเหยียบได้อย่างกับจงใจ!!
“สึนะโยชิคุง เคยเต้นรำมาก่อนมั้ย?” เบียคุรันชักจะทนไม่ไหว อะไรมันจะห่วยขนาดนี้ ปลายังเต้นเก่งกว่ามั้งนี่
สึนะหน้าเสียไปเล็กน้อย “ครั้งแรกครับ...”
“งั้นจะช่วยสอนนะ ถ้ามีแฟน แฟนจะได้ไม่ตกใจที่มีแฟนเป็นปลากระป๋อง” เบียคุรันช่างพูดจาได้เราะร้ายเหลือเกิน!! พูดจาแบบโฮสๆกับผมบ้างก็ได้ แค้นที่ผมทำให้โดนเมียตบเรอะ!!
ช่วยสอนแล้วก็ยังไม่อาจช่วยให้สเต็ปเทพของสึนะหายเทพลงได้.... เทพธิดาแห่งความสวยงามช่างสร้างแม่นางน้อย(?)คนนี้มาพร้อมกับความงามอย่างเดียว นอกนั้นช่างติดลบ!! เธอเฉิดฉายเต้นรำปานเทพวีนัสเหยียบแผ่นเหล็กรนไฟ.... ปานนกกระสาเริงระบำในหม้อต้มซุป ... ปานปลาทูน่าดิ้นพล่านก่อนโดนหั่นเป็นซูชิ....
เจ๋งๆจริงๆ!! ประทับใจมาก สุดยอดหาอะไรเปรียบไม่ได้!! สึนะเองก็อึ้งกับสกิลของตัวเอง ไอ้เราก็นึกว่าจะได้เต้นรำบนฟลอเด่นเป็นสง่าเหมือนนางเอกทั่วๆไปที่พระเอกสอนครั้งเดียวเป็น!! ปกติมันก็ต้องเป็นแบบนั้นเซ่!
และแล้วเบียคุรันก็ขอยอมแพ้ “ขอตัวไปหาอะไรดื่มนะ” ร่างสูงเดินลากขาหายไป
“จะเป็นอะไรมากรึเปล่าน่ะ....” ทูน่าจังเพิ่งจะมานึกห่วง เธอช่างเป็นนางเกมส์จีบหนุ่มที่ไม่มีคุณสมบัติอะไรตรงตามที่เป็นเลย นอกจากเสน่ห์
หลังฆาตกรรมเท้าเบียคุรันไปเรียบร้อย ร่างบางเดินหาอะไรกิน กับข้าวออกเยอะแยะแบบนี้ไม่กินก็เสียดายแย่!! งานแต่งงานโชอิจิคุงก็ไม่ได้กิน รอบนี้แหละจะกินๆๆๆๆๆ
“อ่าว? ไอ้สวะ” เสียงเรียกแบบไม่สุภาพแสนคุ้นเคยเรียกให้สึนะหันขวับ โค้ชแซนซัสกับสคอลโล่กำลังจกข้าวเหนียวลาบส้มตำกันอยู่.......
อา.... มันช่างไม่เข้ากับภาพพจน์เลย... เกมส์นี้ช่างทำลายภาพพจน์คนได้อย่างร้ายกาจ... “มากันด้วยเหรอครับนี่” รู้สึกว่าเรามักจะเจอสองคนนี้ในงานเลี้ยงแฮะ
“ไม่เปลืองค่ากับข้าวไง” สคอลโล่พูดพลางปั้นข้าวเหนียวเป็นก้อนๆ อย่าทำภาพพจน์เท่ๆพวกนายเสียอีกเลย!!
เริ่มอยากเข้าไปเล่นอินเตอร์เน็ตวัดคะแนนความนิยมบ้างแล้วสิ จะว่าไปแล้วเว็บ official ของเกมส์นี้เปิดดูจากในเกมส์ได้มั้ยนี่ มันรู้สึกเหมือนมีคนแช่งให้ฝันร้ายทุกคืน ทุกครั้งที่ไปทำร้ายตัวละครแม่ยกเพียบอ่ะ
“กินด้วยกันป่าว?” สคอลโล่กวักมือเรียก สึนะตั้งท่าจะไปร่วมวงจกข้าวเหนียวส้มตำอีกคน แต่ก็ต้องหยุดชะงักกับเสียงหนึ่ง
“ได้เวลากิจกรรมกันแล้วนะครับ” เสียงเลวี่ดังมาตามสาย กิจกรรม? กิจกรรมอะไรอ่ะ???
“ได้เวลาแล้วสินะ” แซนซัสลุกขึ้นหลังจกส้มตำมานาน อธิบายผมหน่อยสิ!!
สคอลโล่เร่งลุกตาม “ไอ้เปี๊ยกไม่อยากเละก็หลบๆไป” มีใจดีเตือน แต่ช่วยอธิบายผมหน่อยได้มั้ยอ่ะ!!
“แล้วมันอะไร................”
ร่างบางหันมองอีกฟากของปาตี้ เหล่านักเรียนที่มาร่วมงานกำลังแบ่งออกเป็นสองฝั่ง แว๊กกกกก จะทำอะไรกันน่ะ ทำไมทุกคนทำหน้าเหมือนหนังสงครามรอบดึก ไม่ก็หนังที่ห้ามเด็กเข้าไปดูแบบนั้น!!
จินตนาการของทูน่าในเวลานี้เต็มไปด้วยภาพเซ็นเซอร์ ปาตี้วิปลาสสวิงกิ้งติดเรตเกิน 21!! นี่คุณเบียคุรันจัดงานแบบนี้ให้พวกนักเรียนได้ยังไงอ่ะ!! แว๊กกกก น่ากลัวอ่า!! จินตนาการตามแล้วก็...........
ขนมเค้กแปะเข้าเต็มหน้างามๆของแม่หญิงทูน่า มือเล็กยกขึ้นดึงเค้กแยมผลไม้ๆงามๆออกมาจากหน้า สรรพคุณบำรุงผิวคงทำให้หน้าของทูน่าใสปิ๊งขึ้นกว่าเดิมสามเท่า! ไม่ใช่ว้อยยยยยยยยย ใครเค้าเล่นเค้กแยมผลไม้กันบ้างฟะ! เฮ้ย! นี่ไม่ใช่ปาตี้สวิงกิ้งเรอะ!
“อ่าวๆ หลบไม่ดีเลยนะไอ้เปี๊ยก!” สคอลโล่หยิบเค้กขึ้นมาอีกสองก้อน เค้กแยมล้วนๆเลยวุ้ย! เล่นอะไรก๊านนนนน
“แกอยู่แนวหน้าไป ฉันจะจัดการข้างหลัง” แซนซัสหยิบเค้กมาเพิ่ม ไม่ทราบว่าโค้ชก็เล่นเป็นเด็กๆกับเค้าด้วยเร้อ!!
“เดี๋ยวก๊อนนนนน” สึนะวิ่งหาที่หลบเมื่อเห็นอีกฟากง้างมือกันแล้ว
ขนมเค้กหลากชนิดเฉี่ยวหัวไปมา ทูน่าจังของเรารีบว่ายคลานออกมาติดขอบทางออกงาน สรุปไม่ใช่ปาตี้สวิงกิ้งสินะ.... แต่ปาเค้กกันแบบนี้ มันก็บ้าบอเฟ้ย!!
.
“ไปล้างหน้าดีกว่า... ถ้ามดขึ้นมาคงดูไม่จืด...”
.
สึนะออกมาล้างหน้าล้างตาด้านนอกงาน นี่มันงานปาตี้หรืออะไรกันเนี่ย ถ้าจะเล่นกันแบบนี้ก็อย่าให้แต่งองค์ทรงเครื่องงามๆมาสิฟะ!! ใส่ชุดพละมาไม่ดีกว่าเร้อ! ไม่เข้าใจไฮโซ ไม่เข้าใจคนในเกมส์นี้ ว๊ากกกกกกก
“จะบ้าตาย.... เล่นอะไรกันเนี่ย..” สึนะยืนเช็ดหน้า
“สึนะโยชิคุง” ใครเรียกอีก ทูน่ากำลังอารมณ์เสีย!!! ทูน่าหันไปมองขวับ! อ่ะ อาจารย์มุคุโร่พร้อมกล่องของขวัญสีขาวไม่เล็กไม่ใหญ่
อีเวนท์น่าประทับใจมักโดนทูน่าป่นไม่เหลือดีเสมอ นี่ไม่ทันไรเอาเพลงประจำโรงเรียนมาเล่นอีก นายจะไม่เล่นมุขซักแป๊ปไม่ได้รึไงกันนะทูน่าจัง
“นี่ของขวัญ รับไว้ด้วยนะครับ” มุคุโร่ยื่นกล่องใหญ่สีขาวผูกโบว์สีแดงให้สึนะ
“ขอบคุณนะครับ....” แกะเลยได้มั้ยนะ แต่สายตามุคุโร่ก็บ่งบอกว่าแกะได้ล่ะนะ สายตาหมาน้อย..... ร่างบางบรรจงแกะแล้วกล่องออก เมื่อดึงกล่องออกไปก็พบกับ....
.
.
.
.
.
.
.
.
.
สึนะมองกระถางเล็กๆในมืออย่างอึ้ง สับปะรด? สีเหลือง? มุคุโร่เกลียดสีเหลือง นอกจากทานตะวันยังซื้อต้นสับปะรดมาให้เขาอีก แล้วให้ทำไม? ยอมรับว่าตัวเองเป็นสับปะรดแล้วรึไงน่ะ
“นี่มัน.....?” ของขวัญคริสมาสต์แบบนี้เพิ่งจะเคยเห็นนี่แหละ
“ต้นสับปะรดไงครับ” รู้แล้วว้อย!! มีตา ไม่ได้โง่พอจะเห็นมันเป็นผักกาดหรือฟักทองด้วยเฟ้ย!!!
“ไม่ใช่ๆ จะถามว่าให้ผมทำไมครับ?” มันมีความหมายแฝงแปลกๆรึเปล่านะ สึนะยืนมองสับปะรดในกระถางแล้วคิดหนัก
มุคุโร่ยื่นปากกาเมจิคสีดำให้สึนะ “ผมอยากให้คุณครับ ผมมีทานตะวันแล้ว แต่คุณไม่มีต้นอะไรเลย มันดูห่างเหินน่ะครับ” เอ่อ...มันก็โรแมนติคดีอ่ะนะ.... แสดงว่าสับปะรดนี่หมายถึงตัวนายสินะ? ที่บอกว่าห่างเหินนี่.....
“ห่างเหิน?” สึนะทำหน้าสงสัย นี่เขาห่างเหินกับมุคุโร่ขนาดนั้นเลยเหรอ? ทะเลาะเล่นหัว(?)กันได้ขนาดนี้นี่ยังไม่พอเหรอเนี่ย เกมส์นี้แปลกดีแฮะ (นายนั่นแหละแปลก)
“ช่วงหลังคุณทำผมเฉา แถมยังไม่คิดจะปลอบกัน ห่างเหินสุดๆเลยล่ะครับ” ฉึกๆๆๆๆ พูดจาทิ่มแทงใจมากเลยมุคุโร่!
“จะให้ผมตั้งชื่อเหรอ?” สึนะรับปากกาเมจิคมา มุคุโร่พยักหน้าน้อยๆ มุคุโร่ดูนิ่งจังเลยแฮะ
“จะตั้งชื่ออะไรก็ตามใจคุณเถอะครับ” คำพูดส่อกันชัดๆว่านายกำลังงอนฉันไม่เลิกน่ะ!
“มุรั่ว” มุคุโร่สะอึกทันที นี่จะไม่มองผมในแง่ดีบางเลยเหรอครับ... เจอบ่อยๆมันก็ชอกช้ำนะครับ.....
“ตามใจเถอะครับ...” มุคุโร่ยืนคอตก ร่างบางมองดูสภาพพลางถอนหายใจ แกล้งนิดแกล้งหน่อยไม่ได้แล้วนะเดี๋ยวนี้...
“มุคุง” ได้ยินอะไรแว่วๆ มุคุโร่เงยหน้าขึ้นมองสึนะ ร่างบางกำลังบรรจงใช้ปากกาเมจิคเขียนชื่อบนกระถางต้นสับปะรด
ร่างบางหันกระถางต้นไม้ที่เขียนชื่อเรียบร้อยให้มุคุโร่ดู พลางหันหนีดวงตาสองสี “ผมตั้งชื่อมันว่ามุคุงไงล่ะ!” ว๊ากกกกก แล้วทำไมเขาต้องตั้งชื่อซะคิขุแบบนี้ด้วยน๊า!! แบบนี้มันจะต่างอะไรกับมุคุโร่ที่ตั้งชื่อทานตะวันเซ่!!!
“สึนะโยชิคุง.....” เห็นมุคุโร่ยิ้มหน้าบานแบบนั้นแล้วไม่กล้ามองเลยแฮะ... รอยยิ้มที่หายไปนานแบบนั้น
“แต่บอกไว้ก่อนว่าไม่ใช่เพราะผมรักอาจารย์นะ! ไม่ต้องมั่วเอง” สึนะรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธดักคอ มั่นใจเลยว่า หกสิบเก้าล้านเปอเซ็นต์นายต้องเสี่ยวกลับมาชัวน์!
สีหน้ามุคุโร่กลับมาซึมอย่างเดิม “เกลียดผมมากเหรอครับ?” อึก!! อย่าทำหน้าแบบนั้นเซ่! นี่นายเป็นอะไรไปเนี่ย!
“เปล่า......” บัดโธ่!! ทำไมโดนต้อนอย่างกับเราเป็นซึนเดเระเลยเนี่ย อ๊ากกกกกกกกกกก
“ครับ?” อ๊ากกกกก อย่าทำหน้าเหมือนลูกแมวอ้อนเจ้านายเซ่!!!!
ร่างบางเม้มปากแน่น พยายามเค้นเสียงพูดออกไป “ไม่ได้รัก..........แต่ก็ไม่ได้เกลียด..” สึนะหน้าแดงเรื่อบ่นมุบมิบดังพอที่อีกฝ่ายจะได้ยิน
มุคุโร่ยิงคำถามต่อทันที “สงสารเหรอครับ?” ถ้าคุณบอกว่าสงสารผม ผมจะไปทันทีครับ ถึงผมจะหลงตัวเองจะรั่วขนาดไหน ผมก็ไม่อยากให้คนมาสงสารหรอกนะครับ ศักดิ์ศรีอย่างสุดท้ายขอรักษาหน่อยเถอะครับ
“ผมไม่ได้สงสารหน่อยซะหน่อย!” อุ๊บ! สึนะรีบยกมือมาปิดปากตัวเอง เขาพูดอะไรออกป๊ายยยยยย
มุคุโร่ยิ้มกว้างในทันทีที่ได้ยิน “งั้นก็ชอบใช่มั้ยล่ะครับ?” ก็ยังดีกว่าเกลียด ยอมรับแล้วก็ได้ อย่างน้อยสถานะผมในสายตาคุณก็ไม่ได้ต่ำอะไร
“เอ่อ.....ก็...ชอบมั้ง....แต่ไม่ได้หมายถึงแบบแฟนนะ มันยังไม่ถึงขั้น.........”
พูดยังไม่ทันจบ มุคุโร่ดึงร่างบางมากอดไว้แน่น สึนะเกือบทำสับปะรดตกก็ต้องรีบตะครุบไว้แน่น ขนาดมีต้นไม้กั้นอยู่ก็ยังได้ยิน... เสียงหัวใจของมุคุโร่.....
“อาจารย์.....” มาโหมดจริงจังของแท้แล้วทำตัวไม่ถูกเลยแฮะ ทูน่าจะสุกในน้ำสับปะรดมั้ยเนี่ย!!
“ผมรักคุณ ผมรักคุณ ผมรักคุณ ผมรักคุณ ผมรักคุณ~~” สึนะหน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุก บวกสตอเบอรี่ ปั่นรวมกับมะเขือเทศ!! ปกติมุคุโร่ไม่เคยพูดตรงๆแบบนี้... อึ๋ย!!!
“รู้แล้วๆๆ ผมเชื่อแล้วครับ!! ไม่ต้องพูดแล้ว ~~!!!!” ดีนะแถวนี้ไม่มีคนอยู่ อายคนนะเนี่ย!!!
มุคุโร่คลายวงแขนออก ริมฝีปากได้รูปสัมผัสแก้มเนียนแผ่วเบา แค่นั้นก็พาสติสตางค์สึนะแทบระเบิด!!! “อาจ๊านนนน ~~!!!”
“มัดจำรอวันที่คุณเลือกผมนะครับ” ดวงตาสองสีส่อแววเจ้าเล่ห์ แต่ทำไมมันดูจริงใจเหลือเกินนะเวลานี้
“ฮึ่ม.....” อยากจะบ่นแต่บ่นไม่ออก
เห็นร่างบางนิ่งไปแบบนั้น ดวงตาสองสีมองอย่างมีความสุข รอยยิ้มประดับบนใบหน้าคม มุคุโร่เดินเข้ามาใกล้ใช้วงแขนแกร่งเพียงข้างเดียวโอบรอบไหล่บางดึงเข้ามาใกล้ตัว ใบหน้าคมซุกลงกับบ่าเล็กใกล้พอจะรับรู้ความอบอุ่นจากอีกฝ่ายได้
“Merry Christmas” เสียงทุ้มแผ่วเบากับคำอวยพรนั้น สะกดสึนะให้นิ่งไปทันทีราวกับต้องเวทมนต์
“เช่นกัน...ครับ....” ร่างบางพูดเบาๆพอให้อีกฝ่ายได้ยิน มุคุโร่ยิ้มกว้างจริงใจ คืบหน้าแบบนี้ก็ดีแล้วล่ะนะ เป็นพรจากพระเจ้าในวันคริสมาสต์
.
.
.
.
.
สึนะเดินออกจากงานพร้อมกระถางต้นสับปะรด ร่างบางเดินดุ่ยๆไม่นานก็เจอะเข้ากับฮิบาริที่ยืนรอด้านนอกประตูโรงเรียน
“มันมืดแล้ว มันอันตราย ฟูตะให้ฉันมารับ” ฮิบาริลุกขึ้นเดินมาหา รายนี้ก็ขรึมขึ้นเหมือนกันแฮะ
“งั้นกลับกันเถอะครับ!” สึนะเดินตามไป มิน่าล่ะไม่เจอพี่เคียวยะในงาน ไม่ชอบสุมหัวก็เลยไม่อยากมางานแบบนี้มั้ง
สองพี่น้องไม่แท้เดินย่ำมาจนถึงหน้าบ้านของสึนะ อากาศวันนี้หนาวไม่ใช่เล่น ยิ่งมืดก็ยิ่งหนาว สมเป็นวันคริสมาสต์แล้วก็หน้าหนาวจริงๆ แต่ที่แปลกใจน่ะ พี่เคียวยะไม่ถามถึงต้นสับปะรดนี่เลยเหรอเนี่ย...
“ถึงบ้านแล้ว ขอบคุณที่ไปรับนะครับ” สึนะโค้งให้ ตั้งท่าจะเข้าบ้าน ร่างสูงก็ดึงชายเสื้อให้เขาหยุดก่อน ร่างบางผินกายหันกลับมามอง
“Merry Christmas” ร่างสูงยื่นกล่องของขวัญสีดำให้ สึนะรับมาถือไว้
“ขอบคุณมากครับ Merry Christmasครับ!” ว้าวๆของขวัญๆ ไว้เปิดพรุ่งนี้เนอะ นี่ก็มืดจะได้เวลานอนแล้ว
ฮิบาริจ้องมองรอยยิ้มนั้น มือสองข้างยื่นไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว สองแขนแกร่งเข้าโอบกอดร่างของสึนะ
“พี่เคียวยะ....” ใบหน้าสึนะเริ่มซับสีเลือดมากขึ้นทุกทีๆ พี่เคียวยะเป็นอะไรไป กอดแบบนี้ไม่เหมือนพี่น้องกอดกันเลย!!
วงแขนรัดแน่นขึ้นแน่นจนสึนะอึดอัด “พี่เคียวยะ....?” ร่างสูงยังคงไม่พูดไม่จา
“ขอโทษที ราตรีสวัสดิ์นะ” ฮิบาริคลายวงแขนแกร่งออก ร่างสูงผินกายเดินกลับไปยังบ้านของตัวเอง ดวงตากลมโตของร่างบางมองตามไป เป็นอะไรไปนะ?
[System : ไอ้ซื่อบื้อ!!]
“มาว่ากันอีกเรอะ!! ช่วงนี้ไม่ทำอะไรเอาแต่ว่าเอาๆนะ!” ฮึ่มๆ น้อยใจแถบข้อความว้อย น้อยใจ และแล้วสึนะก็เดินทำแก้มป่องเข้าบ้านตัวเองไป
.
.
.
สึนะตั้งต้นสับปะรดกับของขวัญของฮิบาริไว้บนโต๊ะในห้องนอน มุคุงเหรอ... เอาเหอะๆรับเลี้ยงมาแล้วก็ต้องเลี้ยงให้ดีล่ะนะ ระหว่างสึนะเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ฮิเบิร์ดบินมาเกาะบนโดนแหมะ ดวงตานกน้อยจ้องมองสับปะรดมินิต้นนั้น
“เป็นอะไรฮิเบิร์ด ทำไมจ้องสับปะรดแบบนั้นอ่ะ?” สึนะเดินมาจ้องมองพฤติกรรมนกน้อย จ้องอย่างกับเป็นศัตรูกันมาตั้งแต่ชาติก่อน....
“สึนะ สึนะ” ฮิเบิร์ดจิกแขนสึนะให้หันมอง พยายามบอกให้ไปแกะกล่องของขวัญของฮิบาริ
“นอนกันเถอะๆ พรุ่งนี้จะได้ตื่นมาอย่างสดใสเหมือนเดิมเน้อ~~” สึนะเดินไปที่เตียงนอน ช่วงนี้ชีวิตสงบลงเยอะแล้ว ขอให้สงบต่อไปเถ๊อะ~~
[System Thinking : ซื่อบื้อเอ๊ย.........]
.
.
.
.
.
ฮิบาริยืนมองขึ้นไปยังหน้าต่างห้องนอนของสึนะ ร่างสูงจ้องมองมันด้วยความอาลัย แต่การตัดสินใจนั้นได้ถูกตัดสินไปแล้ว ไม่อาจย้อนคืนกลับมาได้อีก เขาน่าจะ...บอกความจริงไปเร็วกว่านี้ ฮิบาริเค้นยิ้มบอกตัวเอง ช้าไปช้าไปจริงๆ
“คุณหนู จะไปกันรึยังครับ” แกรมม่าเปิดประตูรถสีดำลงมาตามคุณหนูของเขา
“แกขึ้นรถไปก่อน” ฮิบาริยังคงยืนมองอยู่แบบนั้น อยากจดจำให้ได้มากที่สุด.... แม้จะไม่ได้เห็นหน้าเขาก็จำได้ จำได้ดีทุกอย่าง
“ไว้เป็นหน้าที่ของฮิเบิร์ดล่ะนะ” ฮิบาริหันหลังเดินตามแกรมม่าไปยังรถสีดำ ก่อนจะขึ้นรถผินกายหันกลับมามองเป็นครั้งสุดท้าย....
“แล้วพบกันใหม่นะ.....” ร่างสูงก้าวขึ้นไป ก่อนรถจะออกแล่นหายกลมกลืนไปกับความมืดในยามราตรี.....
.
.
.
.
.
TBC!!!!
---------------------------------------------------------------------
Free Talk : วิ่งหลบสาวก 18 !!! ตอนนี้ 69กับสึนะสานความสัมพันธ์กันไปคืบหน้า คืนดีแล้วเข้าใจกันแล้ว =w=” ส่วนคุณฮิเค้าก็จากไป......... (แน่รึเปล่า?) เหลืออีก 4 ตอนอย่าเพิ่งนับศพ =[]=! มันยังไม่ถึงไหน!! สรุปว่าคุณฮิดีกับสึนะสุดๆที่ผ่านมา เพราะเค้าจะไปแล้ว
Genre : AU , Fanfic , comedy , romance
Paring : 1827 or 6927 or S27
Warning : ตัวละครทุกตัวหลุดโลก ชวนแฟนคลับมากระทืบเอาได้
และแล้วการทำร้ายผู้อ่านและตัวเองก็เริ่มต้น (โดนปาหัวแหง)
--------------------------------------------------------
คริสมาสต์ หิมะสีขาวบริสุทธิ์
สร้างความรักแสนหวาน
หิมะมันหนาว แต่อมนุษย์(?)ในเกมส์หนาวยิ่งกว่า
สร้างความรักแสนหวาน
หิมะมันหนาว แต่อมนุษย์(?)ในเกมส์หนาวยิ่งกว่า
Doki Doki 23 : ไวท์คริสมาสต์ สวีทคริสมาสต์ ดาร์คคริสมาสต์ หรือคริสมาสต์ฉ่อยๆ
“นี่มันบัตรเชิญไปปาตี้ X’masนี่นา”
สึนะนั่งมองดูการ์ดสีเขียวแดงในซองจดหมาย หลังพลิกไปดูชื่อของคนสอง อึ.... คุณเบียคุรัน.... ถ้าจัดที่บ้านอิริเอะเขาคงถูกจับไปบูชายันต์ให้ท่านหญิงกุโระ ภรรเมียปีศาจในตำนานแหงๆ อ่านไปอ่านมา อ่าว จัดที่หอประชุมของโรงเรียนหรอกเหรอ
Trick
งานคริสมาสต์ในบางเกมส์
ผู้อำนวยการเป็นคนออกเงินจัดให้เพื่อจับคู่เด็กๆ
สถานที่ก็ใช้ของโรงเรียน ไม่ทราบว่ามันเปลืองตรงไหน
งานคริสมาสต์ในบางเกมส์
ผู้อำนวยการเป็นคนออกเงินจัดให้เพื่อจับคู่เด็กๆ
สถานที่ก็ใช้ของโรงเรียน ไม่ทราบว่ามันเปลืองตรงไหน
“งั้นพี่สึนะก็ต้องแต่งตัวสวยๆไปนะครับ” ฟูตะเดินเข้ามาในห้องอย่างกับรู้งาน นายนี่มาได้ถูกเวลายิ่งกว่าตัวเนียนอีกนะ!!
“แล้วทำไมต้องแต่งสวยๆ....” กะอีแค่งานคริสมาสต์ในโรงเรียนเนี่ยนะ แต่งสวยไปทำมายย ไม่ใช่งานไฮโซซักหน่อย!
“รู้มั้ยครับ งานพวกนี้น่ะถ้าแต่งไม่สวย เค้าไม่ให้เข้างานครับ” ฟูตะยิ้มแป๊วเป็นหมาน้อย แถมเดินไปหาชุดให้สึนะอีก นี่ในตู้นั้นมีทุกอย่างเลยเรอะ!
Trick
ถ้าค่าเสน่ห์ไม่เพียงพอ
คนเฝ้างานจะไล่ตะเพิดกลับไปนอนกินเค้กคนเดียวที่บ้าน
สำหรับทูน่าไม่น่าห่วงมั้ง
ถ้าค่าเสน่ห์ไม่เพียงพอ
คนเฝ้างานจะไล่ตะเพิดกลับไปนอนกินเค้กคนเดียวที่บ้าน
สำหรับทูน่าไม่น่าห่วงมั้ง
“แต่งเป็นซานต้ามั้ยครับ?” ฟูตะหยิบชุดซานต้าสาวกระโปรงสั้น เสื้อแขนกุดออกมาให้ คนน้องครับ! เพ่จะไปงานไม่ใช่ไปเป็นพริตตี้!!!
“ฟูตะไม่ไปด้วยกันเหรอ?” ถามจริงเหอะ! ฟูตะเคยออกไปโรงเรียนมั้ย! มันเป็นความลับของโลกเกมส์จีบหนุ่มรึเปล่านี่!?
“ผมไปพี่สึนะก็ไม่สนุกสิครับ” เฮือก!! รู้สึกเหมือนเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าไอ้คุณน้อง ตาฝาดไปรึเปล่านะ!!?
“ต้องซื้อของขวัญด้วยสินะ” ออกตัวไว้ก่อนนะว่าไม่ได้งก!! แต่ไม่รู้ว่าต้องซื้ออะไรบ้าง! แล้วต้องซื้อกี่ชิ้นด้วย!
“ไปเดินหาของขวัญกันเถอะครับ” ฟูตะดึงแขนพี่ชาย อืม.... มีฟูตะไปด้วยจะได้คิดออกว่าจะซื้ออะไรดีแฮะ
.
.
.
.
.
.
หิมะขาวโปรยปรายย้อมเมืองเป็นสีขาว ร้านค้าประดับตกแต่งด้วยสีเขียวและแดงเหมาะกับเทศกาลแห่งความสุข เสียงเพลงคริสมาสต์ดังบรรเลงแต่งเติมความสุขให้กับผู้คนที่มาจบจ่ายซื้อของ คริสมาสต์นี่เป็นวันครอบครัว ไม่ก็ของคนรักจริงๆเลยน๊า
“ผ้าพันคอ ถุงมือ หมวก บลาๆ.....” สึนะยืนใช้ความคิดภายในร้านขายของ ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวซะจนฟูตะอยากบอกให้ทำหน้าดีๆแบบนางเอก.....
“อย่าซื้อเหมือนกันหมดล่ะครับ มันน่าเกลียด” ฟูตะตอกย้ำความโง่ของพี่ชายลงไปอีก
“ยังไม่ได้คิดเลย...” แทงใจดำอ่ะฟูตะ แอบคิดอยู่ว่าจะซื้อผ้าพันคอยกโหล....
กริ๊งๆ
ประตูร้านกิฟช้อปเปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของคู่รักบันลือโลกที่คนเล่นเกมส์ไม่อยากพบอยากเจอ ยามาโมโตะและโกคุเดระ โกคุเดระเดินเฉิดฉายสบายใจเฉิบ ส่วนยามะดาร์คผู้ตกต่ำเดินตามต้อยๆถือของ ยังไม่พอ มีปลอกคอด้วย!! อนาถ!!
“หวัดดีโกคุเดระคุง ยามาโมโตะ” สึนะทักทายเพื่อนร่วมโรงเรียนทั้งสอง จะสงสารยามาโมโตะดีมั้ยนะ
“หวัดดีสึนะ” ยามะดาร์คแทบหุบยิ้มไม่ทัน ราชินีเหนือหัวจ้องมาอย่างกับจะตบทิ้งตรงนั้น ชิ!!!
“มาซื้อของขวัญรึไง?” โกคุเดระเอ่ยถาม มาร้านแบบนี้แล้วไม่ซื้อของขวัญ จะให้มาซื้อปลาซาดีนในกระป๋องเรอะ
“ก็จะมีงานคริสมาสต์ที่โรงเรียนตอนเย็นไม่ใช่เหรอ..” สึนะหัวเราะแห้งๆ คิดๆอีกทีเอาปลากระป๋องไปแจกดีมะ ซีเล็คทูน่าอ่ะ
“เรอะ” ยังคงทำตัวเป็นนางอิจฉาผู้ไม่แยแสนางเอกเหมือนเดิม ให้ตายเถอะ เรากะว่าชาตินี้ไม่คืนดีแล้วใช่มะ! งั้นฉันจะได้เลิกแคร์ซะที ตอนนี้เรามีสคอลโล่เป็นซี้แล้ว!!
“อ่ะ โกคุเดระระวัง” ยามาโมโตะทำเนียนกระแทกโกคุเดระเบาๆให้ไปชนเข้ากับกลุ่มคนผู้น่าสะพรึงกลัว
ปึก!!!
หลังโกคุเดระไปชนเข้ากับแผ่นหลังของอีกคนหนึ่ง ร่างสูงที่ถูกชนหันมา ผมสีทอง ตาสีฟ้า โคโรเนโร่และลูกน้องอีก 5 6 คน ที่ร้ายแรงกว่านั้น ของในมือของโคโรเนโร่ แก้วน้ำหูหัก!!!!
“เฮ้ย!! ชนลูกพี่กรูแล้วไม่ขอโทษรึไงฟะ!!” ลูกน้อง Aออกโรง มันจะตีกันในร้านแล้วเว้ยเฮ้ย!!
“อุบัติเหตุไม่ใช่รึไงฟะ!” โกคุเดระจ้องหน้ากลับ นักเลงไม่แพ้กันเลยวุ้ย ยามะดาร์คหัวเราะเคี๊ยกๆในใจอย่างสะใจเป็นที่สุด
“พวกแกใจเย็นเว้ยเฮ้ย!!!” โคโรเนโร่ออกโรงห้ามลูกน้อง ไอค่อกแค่กเป็นเลือดเหมือนเดิม....
“ของมันเสียหายแบบนี้ต้องรับผิดชอบกันหน่อยล่ะนะ” ยากูซ่าหนุ่มยกแก้วน้ำในมือขึ้น โกคุเดระมองอย่างเมินเฉย ทูน่าล่ะซีดแทน
“ไม่เว้ย!” แว๊กกก อย่าไปหาเรื่องยากูซ่าแบบน้านนนนน
“งั้นมามีเรื่องกันเหอะเว้ย!!!” ลูกน้อง B C ร่วมกันผสานเสียง ยังไม่พอเตรียมล่อดาบแล้วเว้ยเฮ้ย!!
โกคุเดระมองอย่างไม่ยีระ ร่างโปร่งผมเงินผลักยามาโมโตะออกไป “เคลียร์กับแฟนฉันนี่” เฮ้ย!! ยามาโมโตะแทบร้องกริ๊ด นี่แกให้ตูมาเป็นกำแพงเรอะ!!!
ตุบตับๆๆๆๆๆ!!!!
และแล้วฉากอันน่าประทับใจของคู่รักบันลือโลกและยากูซ่าหน้าหยกก็บังเกิด ผู้คนในร้านร้องแตกตื่น บางกลุ่มอย่างกับเชียร์มวย เลือดกระฉูดเปรอะข้าวของชวนสยองขวัญ ภาพตรงหน้าของสึนะน่าสยองจนร่างบางต้องรีบพาฟูตะออกไป อย่างกับไฮยีน่ารุมทึ้งซากศพ........
“ไม่ซื้อของแล้วเหรอครับ?” ฟูตะถามพี่ชาย นี่สภาพแบบนี้ยังจะซื้อเรอะ!!
“กลับบ้านไปเตรียมตัวกันเหอะ....” ไม่ซื้อมันแล้ว ร้านอื่นก็ไม่เอาแล้ว เห็นฉากฆาตกรรมสยองขวัญแบบนั้นเข้าไป ไม่มีใจจะเดินข้างนอกแล้ว
สุดท้ายก็ไม่ได้ซื้อของขวัญ.........
กลับมาถึงบ้านฟูตะรีบไปค้นชุดให้สึนะ สึนะเดินคอตกเข้าไปในบ้าน และแล้วฟูตะก็ปรากฏตัวพร้อมกับชุดกระโปรงบานสีแดงดำ ตัวเสื้อแขนตุ๊กตาสีแดงประดับด้วยลูกไม้สีดำ ส่วนกระโปรงฟูฟ่องมีระบาย โลลิต้าอีกแล้วเรอะ....
“คุณทวดฝากไว้ก่อนกลับไปทำงานครับ!” ฟูตะยิ้มแย้ม นี่คุณทวดเตรียมไว้ให้เรอะ!!
สึนะมองดูชุดของคุณทวด “ชอบให้แต่งหญิงกันทั้งบ้านเลยรึเนี่ย.....” อ้างอิงจากข้อมูลของฟูตะเมื่อนานมาแล้ว คุณทวดชอบให้หลานแต่งสาว!
“อ่ะ มีกระดาษแนบไว้ด้วยครับ” ฟูตะยื่นแผ่นกระดาษเล็กๆให้สึนะ ดวงคุณทวดเรอะ! ชอบมาเวลาสำคัญแต่เตือนอะไรไม่ได้อยู่เรื่อย!
“ระวังจะเสียใจภายหลัง”
ระวังจะเสียใจภายหลัง? ถ้าเรื่องนั้นล่ะก็ ผมเสียใจมามากพอแล้วล่ะครับคุณทวด ผมเสียใจภายหลังไม่รู้ตั้งกี่ครั้งแล้ว และเสียใจที่ซื้อเกมส์นี้มาจากเคียวโกะจัง!! เสียใจที่เอาเจ้าแรมโบ้มาเลี้ยงไว้ในบ้าน!! เสียใจที่ไม่ให้รีบอร์นมันเจี๋ยนแรมโบ้ไปตั้งแต่แรก!!
“งั้นไปเปลี่ยนชุดก่อนนะ” สึนะเดินไปห้องของตัวเอง ฟูตะเดินตามไปด้วย สิ่งหนึ่งที่สึนะยังไม่รู้ ชุดแดงนี่น่ะ เป็นสมบัติตกทอดจากคุณทวด คุณทวดเคยใส่สมัยสาวๆ(?)
อดีตของคุณทวดช่างน่าสงสัยเหลือเกิน
.
.
.
.
.
.
.
ปาตี้ในโรงเรียนมันเกินกว่าที่สึนะคาดคิดไว้ ทำไมหอประชุมถูกดัดแปลงไปหมดแบบนี้!! น้ำพุสุดอลังการเจ็ดชั้นมาจากไหน!! น้ำแข็งแกะสลักสุดอลังการ อาหารบุฟเฟ่ต์อลังการ! โคมไฟระย้าบนเพดานสุดอลังการ พรมแดงปูพื้นสุดอลังการ!! เพลงคลาสสิคสุดอลัง... เฮ้ย!! นี่มันเพลงหมอลำ นี่คุณเบียคุรันเป็นคนจัดการเรอะ!!
“นี่เงินตัวเองหรือเงินของบ้านอิริเอะล่ะนี่....” สึนะยืนบ่นกับตัวเอง วันนี้สวมวิกผมลอน ด้านหลังยกมัดเป็นหางม้าม้วนๆเอาไว้ ผมส่วนหน้าปล่อยเป็นลอนยาว บวกกับชุดแดงโลลิต้าน่ารักได้ใจ
“สวัสดี สึนะโยชิคุง” ร่างสูงเจ้าของเรือนผมขาวเดินมาทักทาย สึนะมองหน้า เอ่อ.... สวมหน้ากากอย่างกับงานแฟนซี ไม่ทราบว่าใต้ตามีรอยโดนต่อยจนช้ำรึเปล่า....
“ขอบคุณที่เชิญมานะครับ” ร่างบางโค้งให้ พลันเหลือบมองเลขาข้างกายคุณผู้อำนวยการ ดีแล้วที่สวมหน้ากากตามเจ้านาย แต่จะให้ดีปิดมันทั้งหน้าเลยดีกว่า
“เธอเป็นนักเรียนโรงเรียนนี้นะ ก็ต้องเชิญมาสิ ฉันมีนโยบายให้นักเรียนมีความสุขอยู่แล้ว” เบียคุรันมองพวกนักเรียนอย่างมีความสุข โฮสจริงๆครับ...
“ผมจะไปดูแลทางโน้นนะครับ” เลวี่เลขาผู้แสนภักดีเดินไปดูแลอีกด้าน
“สนใจเต้นรำด้วยกันซักเพลงมั้ย?” เบียคุรันยิ้มเชิญชวน เอ่อ... เมียพี่อยู่ป่าว ถ้าอยู่ผมคงโดนตบไม่เลี้ยงแน่
เบียคุรันอ่านความคิดของสึนะผ่านสีหน้า ทำหน้าตลกจริงๆเลยนะ “กุโระไม่มาหรอก จะหย่ากันแล้วด้วย” เห????!!!
“งั้นก็ได้ครับ” ถือว่าเป็นการสั่งลาคุณผู้อำนวยการ Bad Ending ฮ่าๆๆๆ
Trick
งานเลี้ยงสุดหรู
อย่างน้อยๆก็ต้องมีอีเวนท์เต้นรำซักหน่อย
โชว์ความงดงามของนางเอกทีปกติไม่ค่อยมี
งานเลี้ยงสุดหรู
อย่างน้อยๆก็ต้องมีอีเวนท์เต้นรำซักหน่อย
โชว์ความงดงามของนางเอกทีปกติไม่ค่อยมี
เบียคุรันพาสึนะไปที่ฟลอเต้นรำ ส่วนสูงที่ต่างกันมากไม่เป็นปัญหาเท่าไหร เริ่มต้นเหมือนคู่เต้นรำทั่วไป และเมื่อเริ่มก้าวเท้าเริ่มสเต็ปการเต้นรำ..........
ปึกๆๆๆๆ
ถ้าไม่มีหน้ากากปิดครึ่งหน้าส่วนตาของเบียคุรันไว้ คงได้เห็นร่างสูงแสดงสีหน้าสุดเจ็บปวดออกมาแล้ว ไม่ว่าเขาจะก้าวขาไหน เท้างามๆและรองเท้าส้นสูงของสึนะจะบรรจงเหยียบไม่ค่อยเบาตลอด ไม่ว่าจะพยายามนำแล้ว คุณน้องก็ยังตามเหยียบได้อย่างกับจงใจ!!
“สึนะโยชิคุง เคยเต้นรำมาก่อนมั้ย?” เบียคุรันชักจะทนไม่ไหว อะไรมันจะห่วยขนาดนี้ ปลายังเต้นเก่งกว่ามั้งนี่
สึนะหน้าเสียไปเล็กน้อย “ครั้งแรกครับ...”
“งั้นจะช่วยสอนนะ ถ้ามีแฟน แฟนจะได้ไม่ตกใจที่มีแฟนเป็นปลากระป๋อง” เบียคุรันช่างพูดจาได้เราะร้ายเหลือเกิน!! พูดจาแบบโฮสๆกับผมบ้างก็ได้ แค้นที่ผมทำให้โดนเมียตบเรอะ!!
ปึกๆๆๆๆๆ
ช่วยสอนแล้วก็ยังไม่อาจช่วยให้สเต็ปเทพของสึนะหายเทพลงได้.... เทพธิดาแห่งความสวยงามช่างสร้างแม่นางน้อย(?)คนนี้มาพร้อมกับความงามอย่างเดียว นอกนั้นช่างติดลบ!! เธอเฉิดฉายเต้นรำปานเทพวีนัสเหยียบแผ่นเหล็กรนไฟ.... ปานนกกระสาเริงระบำในหม้อต้มซุป ... ปานปลาทูน่าดิ้นพล่านก่อนโดนหั่นเป็นซูชิ....
ขอตั้งชื่อสเต็ปนี้ว่า!!
สเต็ปแห่งความชอกช้ำ!!
สเต็ปแห่งความชอกช้ำ!!
เจ๋งๆจริงๆ!! ประทับใจมาก สุดยอดหาอะไรเปรียบไม่ได้!! สึนะเองก็อึ้งกับสกิลของตัวเอง ไอ้เราก็นึกว่าจะได้เต้นรำบนฟลอเด่นเป็นสง่าเหมือนนางเอกทั่วๆไปที่พระเอกสอนครั้งเดียวเป็น!! ปกติมันก็ต้องเป็นแบบนั้นเซ่!
และแล้วเบียคุรันก็ขอยอมแพ้ “ขอตัวไปหาอะไรดื่มนะ” ร่างสูงเดินลากขาหายไป
“จะเป็นอะไรมากรึเปล่าน่ะ....” ทูน่าจังเพิ่งจะมานึกห่วง เธอช่างเป็นนางเกมส์จีบหนุ่มที่ไม่มีคุณสมบัติอะไรตรงตามที่เป็นเลย นอกจากเสน่ห์
Ripley’s Believe it or not!! เชื่อหรือไม่!! ซาวาดะ สึนะโยชิ เป็นนางเอกเกมส์จีบหนุ่มที่ฉ่อยที่สุดในประวัติศาสตร์!!
ความงามของเขาดึงดูดเหล่ามนุษย์ประหลาด
มันสมองของเขามีน้อยจนเผ่าพันธุ์ปลาต้องร้องไห้
ความสามารถของเขาทำลายล้างผู้คนให้วอดวาย
เขาคือ
ซาวาดะ สึนะโยชิ!!!
ความงามของเขาดึงดูดเหล่ามนุษย์ประหลาด
มันสมองของเขามีน้อยจนเผ่าพันธุ์ปลาต้องร้องไห้
ความสามารถของเขาทำลายล้างผู้คนให้วอดวาย
เขาคือ
ซาวาดะ สึนะโยชิ!!!
หลังฆาตกรรมเท้าเบียคุรันไปเรียบร้อย ร่างบางเดินหาอะไรกิน กับข้าวออกเยอะแยะแบบนี้ไม่กินก็เสียดายแย่!! งานแต่งงานโชอิจิคุงก็ไม่ได้กิน รอบนี้แหละจะกินๆๆๆๆๆ
“อ่าว? ไอ้สวะ” เสียงเรียกแบบไม่สุภาพแสนคุ้นเคยเรียกให้สึนะหันขวับ โค้ชแซนซัสกับสคอลโล่กำลังจกข้าวเหนียวลาบส้มตำกันอยู่.......
อา.... มันช่างไม่เข้ากับภาพพจน์เลย... เกมส์นี้ช่างทำลายภาพพจน์คนได้อย่างร้ายกาจ... “มากันด้วยเหรอครับนี่” รู้สึกว่าเรามักจะเจอสองคนนี้ในงานเลี้ยงแฮะ
“ไม่เปลืองค่ากับข้าวไง” สคอลโล่พูดพลางปั้นข้าวเหนียวเป็นก้อนๆ อย่าทำภาพพจน์เท่ๆพวกนายเสียอีกเลย!!
ในสมองของสึนะเวลานี้
ปรากฏภาพแฟนในอินเตอร์เน็ตนั่งเล่นเกมส์แล้วตะโกนโห่ร้อง
“เอา XS เท่ๆ SM โฉด โหด เลว ของพวกตรูคืนมา!!!!”
ปรากฏภาพแฟนในอินเตอร์เน็ตนั่งเล่นเกมส์แล้วตะโกนโห่ร้อง
“เอา XS เท่ๆ SM โฉด โหด เลว ของพวกตรูคืนมา!!!!”
เริ่มอยากเข้าไปเล่นอินเตอร์เน็ตวัดคะแนนความนิยมบ้างแล้วสิ จะว่าไปแล้วเว็บ official ของเกมส์นี้เปิดดูจากในเกมส์ได้มั้ยนี่ มันรู้สึกเหมือนมีคนแช่งให้ฝันร้ายทุกคืน ทุกครั้งที่ไปทำร้ายตัวละครแม่ยกเพียบอ่ะ
“กินด้วยกันป่าว?” สคอลโล่กวักมือเรียก สึนะตั้งท่าจะไปร่วมวงจกข้าวเหนียวส้มตำอีกคน แต่ก็ต้องหยุดชะงักกับเสียงหนึ่ง
“ได้เวลากิจกรรมกันแล้วนะครับ” เสียงเลวี่ดังมาตามสาย กิจกรรม? กิจกรรมอะไรอ่ะ???
“ได้เวลาแล้วสินะ” แซนซัสลุกขึ้นหลังจกส้มตำมานาน อธิบายผมหน่อยสิ!!
สคอลโล่เร่งลุกตาม “ไอ้เปี๊ยกไม่อยากเละก็หลบๆไป” มีใจดีเตือน แต่ช่วยอธิบายผมหน่อยได้มั้ยอ่ะ!!
“แล้วมันอะไร................”
ร่างบางหันมองอีกฟากของปาตี้ เหล่านักเรียนที่มาร่วมงานกำลังแบ่งออกเป็นสองฝั่ง แว๊กกกกก จะทำอะไรกันน่ะ ทำไมทุกคนทำหน้าเหมือนหนังสงครามรอบดึก ไม่ก็หนังที่ห้ามเด็กเข้าไปดูแบบนั้น!!
หรือนี่เป็นปาตี้คริสมาสต์สวิงกิ้งแบบวิปลาส!!
จินตนาการของทูน่าในเวลานี้เต็มไปด้วยภาพเซ็นเซอร์ ปาตี้วิปลาสสวิงกิ้งติดเรตเกิน 21!! นี่คุณเบียคุรันจัดงานแบบนี้ให้พวกนักเรียนได้ยังไงอ่ะ!! แว๊กกกก น่ากลัวอ่า!! จินตนาการตามแล้วก็...........
ปุ๊!!!
ขนมเค้กแปะเข้าเต็มหน้างามๆของแม่หญิงทูน่า มือเล็กยกขึ้นดึงเค้กแยมผลไม้ๆงามๆออกมาจากหน้า สรรพคุณบำรุงผิวคงทำให้หน้าของทูน่าใสปิ๊งขึ้นกว่าเดิมสามเท่า! ไม่ใช่ว้อยยยยยยยยย ใครเค้าเล่นเค้กแยมผลไม้กันบ้างฟะ! เฮ้ย! นี่ไม่ใช่ปาตี้สวิงกิ้งเรอะ!
“อ่าวๆ หลบไม่ดีเลยนะไอ้เปี๊ยก!” สคอลโล่หยิบเค้กขึ้นมาอีกสองก้อน เค้กแยมล้วนๆเลยวุ้ย! เล่นอะไรก๊านนนนน
“แกอยู่แนวหน้าไป ฉันจะจัดการข้างหลัง” แซนซัสหยิบเค้กมาเพิ่ม ไม่ทราบว่าโค้ชก็เล่นเป็นเด็กๆกับเค้าด้วยเร้อ!!
“เดี๋ยวก๊อนนนนน” สึนะวิ่งหาที่หลบเมื่อเห็นอีกฟากง้างมือกันแล้ว
เฟี้ยวๆๆๆๆ
ขนมเค้กหลากชนิดเฉี่ยวหัวไปมา ทูน่าจังของเรารีบว่ายคลานออกมาติดขอบทางออกงาน สรุปไม่ใช่ปาตี้สวิงกิ้งสินะ.... แต่ปาเค้กกันแบบนี้ มันก็บ้าบอเฟ้ย!!
.
“ไปล้างหน้าดีกว่า... ถ้ามดขึ้นมาคงดูไม่จืด...”
.
สึนะออกมาล้างหน้าล้างตาด้านนอกงาน นี่มันงานปาตี้หรืออะไรกันเนี่ย ถ้าจะเล่นกันแบบนี้ก็อย่าให้แต่งองค์ทรงเครื่องงามๆมาสิฟะ!! ใส่ชุดพละมาไม่ดีกว่าเร้อ! ไม่เข้าใจไฮโซ ไม่เข้าใจคนในเกมส์นี้ ว๊ากกกกกกก
“จะบ้าตาย.... เล่นอะไรกันเนี่ย..” สึนะยืนเช็ดหน้า
“สึนะโยชิคุง” ใครเรียกอีก ทูน่ากำลังอารมณ์เสีย!!! ทูน่าหันไปมองขวับ! อ่ะ อาจารย์มุคุโร่พร้อมกล่องของขวัญสีขาวไม่เล็กไม่ใหญ่
สีขาวละมุนกล่องของขวัญ ไม่หย๊ายไม่เล็ก พอประมาณก็พอแล้ว~~
อีเวนท์น่าประทับใจมักโดนทูน่าป่นไม่เหลือดีเสมอ นี่ไม่ทันไรเอาเพลงประจำโรงเรียนมาเล่นอีก นายจะไม่เล่นมุขซักแป๊ปไม่ได้รึไงกันนะทูน่าจัง
“นี่ของขวัญ รับไว้ด้วยนะครับ” มุคุโร่ยื่นกล่องใหญ่สีขาวผูกโบว์สีแดงให้สึนะ
“ขอบคุณนะครับ....” แกะเลยได้มั้ยนะ แต่สายตามุคุโร่ก็บ่งบอกว่าแกะได้ล่ะนะ สายตาหมาน้อย..... ร่างบางบรรจงแกะแล้วกล่องออก เมื่อดึงกล่องออกไปก็พบกับ....
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ต้นมินิสับปะรดในกระถางสีขาว
สึนะมองกระถางเล็กๆในมืออย่างอึ้ง สับปะรด? สีเหลือง? มุคุโร่เกลียดสีเหลือง นอกจากทานตะวันยังซื้อต้นสับปะรดมาให้เขาอีก แล้วให้ทำไม? ยอมรับว่าตัวเองเป็นสับปะรดแล้วรึไงน่ะ
“นี่มัน.....?” ของขวัญคริสมาสต์แบบนี้เพิ่งจะเคยเห็นนี่แหละ
“ต้นสับปะรดไงครับ” รู้แล้วว้อย!! มีตา ไม่ได้โง่พอจะเห็นมันเป็นผักกาดหรือฟักทองด้วยเฟ้ย!!!
“ไม่ใช่ๆ จะถามว่าให้ผมทำไมครับ?” มันมีความหมายแฝงแปลกๆรึเปล่านะ สึนะยืนมองสับปะรดในกระถางแล้วคิดหนัก
มุคุโร่ยื่นปากกาเมจิคสีดำให้สึนะ “ผมอยากให้คุณครับ ผมมีทานตะวันแล้ว แต่คุณไม่มีต้นอะไรเลย มันดูห่างเหินน่ะครับ” เอ่อ...มันก็โรแมนติคดีอ่ะนะ.... แสดงว่าสับปะรดนี่หมายถึงตัวนายสินะ? ที่บอกว่าห่างเหินนี่.....
“ห่างเหิน?” สึนะทำหน้าสงสัย นี่เขาห่างเหินกับมุคุโร่ขนาดนั้นเลยเหรอ? ทะเลาะเล่นหัว(?)กันได้ขนาดนี้นี่ยังไม่พอเหรอเนี่ย เกมส์นี้แปลกดีแฮะ (นายนั่นแหละแปลก)
“ช่วงหลังคุณทำผมเฉา แถมยังไม่คิดจะปลอบกัน ห่างเหินสุดๆเลยล่ะครับ” ฉึกๆๆๆๆ พูดจาทิ่มแทงใจมากเลยมุคุโร่!
“จะให้ผมตั้งชื่อเหรอ?” สึนะรับปากกาเมจิคมา มุคุโร่พยักหน้าน้อยๆ มุคุโร่ดูนิ่งจังเลยแฮะ
“จะตั้งชื่ออะไรก็ตามใจคุณเถอะครับ” คำพูดส่อกันชัดๆว่านายกำลังงอนฉันไม่เลิกน่ะ!
“มุรั่ว” มุคุโร่สะอึกทันที นี่จะไม่มองผมในแง่ดีบางเลยเหรอครับ... เจอบ่อยๆมันก็ชอกช้ำนะครับ.....
“ตามใจเถอะครับ...” มุคุโร่ยืนคอตก ร่างบางมองดูสภาพพลางถอนหายใจ แกล้งนิดแกล้งหน่อยไม่ได้แล้วนะเดี๋ยวนี้...
มุคุโร่อาจจะรั่วไปหน่อย หื่นไปนิด เสี่ยวเกินพิกัด
แต่ก็.....ไม่ใช่คนเลวอะไร
แต่ก็.....ไม่ใช่คนเลวอะไร
“มุคุง” ได้ยินอะไรแว่วๆ มุคุโร่เงยหน้าขึ้นมองสึนะ ร่างบางกำลังบรรจงใช้ปากกาเมจิคเขียนชื่อบนกระถางต้นสับปะรด
ร่างบางหันกระถางต้นไม้ที่เขียนชื่อเรียบร้อยให้มุคุโร่ดู พลางหันหนีดวงตาสองสี “ผมตั้งชื่อมันว่ามุคุงไงล่ะ!” ว๊ากกกกก แล้วทำไมเขาต้องตั้งชื่อซะคิขุแบบนี้ด้วยน๊า!! แบบนี้มันจะต่างอะไรกับมุคุโร่ที่ตั้งชื่อทานตะวันเซ่!!!
“สึนะโยชิคุง.....” เห็นมุคุโร่ยิ้มหน้าบานแบบนั้นแล้วไม่กล้ามองเลยแฮะ... รอยยิ้มที่หายไปนานแบบนั้น
“แต่บอกไว้ก่อนว่าไม่ใช่เพราะผมรักอาจารย์นะ! ไม่ต้องมั่วเอง” สึนะรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธดักคอ มั่นใจเลยว่า หกสิบเก้าล้านเปอเซ็นต์นายต้องเสี่ยวกลับมาชัวน์!
สีหน้ามุคุโร่กลับมาซึมอย่างเดิม “เกลียดผมมากเหรอครับ?” อึก!! อย่าทำหน้าแบบนั้นเซ่! นี่นายเป็นอะไรไปเนี่ย!
“เปล่า......” บัดโธ่!! ทำไมโดนต้อนอย่างกับเราเป็นซึนเดเระเลยเนี่ย อ๊ากกกกกกกกกกก
“ครับ?” อ๊ากกกกก อย่าทำหน้าเหมือนลูกแมวอ้อนเจ้านายเซ่!!!!
ร่างบางเม้มปากแน่น พยายามเค้นเสียงพูดออกไป “ไม่ได้รัก..........แต่ก็ไม่ได้เกลียด..” สึนะหน้าแดงเรื่อบ่นมุบมิบดังพอที่อีกฝ่ายจะได้ยิน
มุคุโร่ยิงคำถามต่อทันที “สงสารเหรอครับ?” ถ้าคุณบอกว่าสงสารผม ผมจะไปทันทีครับ ถึงผมจะหลงตัวเองจะรั่วขนาดไหน ผมก็ไม่อยากให้คนมาสงสารหรอกนะครับ ศักดิ์ศรีอย่างสุดท้ายขอรักษาหน่อยเถอะครับ
ราวกับความนัยมันสื่อถึงกันได้
“ผมไม่ได้สงสารหน่อยซะหน่อย!” อุ๊บ! สึนะรีบยกมือมาปิดปากตัวเอง เขาพูดอะไรออกป๊ายยยยยย
มุคุโร่ยิ้มกว้างในทันทีที่ได้ยิน “งั้นก็ชอบใช่มั้ยล่ะครับ?” ก็ยังดีกว่าเกลียด ยอมรับแล้วก็ได้ อย่างน้อยสถานะผมในสายตาคุณก็ไม่ได้ต่ำอะไร
“เอ่อ.....ก็...ชอบมั้ง....แต่ไม่ได้หมายถึงแบบแฟนนะ มันยังไม่ถึงขั้น.........”
หมับ!!!
พูดยังไม่ทันจบ มุคุโร่ดึงร่างบางมากอดไว้แน่น สึนะเกือบทำสับปะรดตกก็ต้องรีบตะครุบไว้แน่น ขนาดมีต้นไม้กั้นอยู่ก็ยังได้ยิน... เสียงหัวใจของมุคุโร่.....
“อาจารย์.....” มาโหมดจริงจังของแท้แล้วทำตัวไม่ถูกเลยแฮะ ทูน่าจะสุกในน้ำสับปะรดมั้ยเนี่ย!!
“ผมรักคุณ ผมรักคุณ ผมรักคุณ ผมรักคุณ ผมรักคุณ~~” สึนะหน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุก บวกสตอเบอรี่ ปั่นรวมกับมะเขือเทศ!! ปกติมุคุโร่ไม่เคยพูดตรงๆแบบนี้... อึ๋ย!!!
“รู้แล้วๆๆ ผมเชื่อแล้วครับ!! ไม่ต้องพูดแล้ว ~~!!!!” ดีนะแถวนี้ไม่มีคนอยู่ อายคนนะเนี่ย!!!
มุคุโร่คลายวงแขนออก ริมฝีปากได้รูปสัมผัสแก้มเนียนแผ่วเบา แค่นั้นก็พาสติสตางค์สึนะแทบระเบิด!!! “อาจ๊านนนน ~~!!!”
“มัดจำรอวันที่คุณเลือกผมนะครับ” ดวงตาสองสีส่อแววเจ้าเล่ห์ แต่ทำไมมันดูจริงใจเหลือเกินนะเวลานี้
“ฮึ่ม.....” อยากจะบ่นแต่บ่นไม่ออก
เห็นร่างบางนิ่งไปแบบนั้น ดวงตาสองสีมองอย่างมีความสุข รอยยิ้มประดับบนใบหน้าคม มุคุโร่เดินเข้ามาใกล้ใช้วงแขนแกร่งเพียงข้างเดียวโอบรอบไหล่บางดึงเข้ามาใกล้ตัว ใบหน้าคมซุกลงกับบ่าเล็กใกล้พอจะรับรู้ความอบอุ่นจากอีกฝ่ายได้
“Merry Christmas” เสียงทุ้มแผ่วเบากับคำอวยพรนั้น สะกดสึนะให้นิ่งไปทันทีราวกับต้องเวทมนต์
“เช่นกัน...ครับ....” ร่างบางพูดเบาๆพอให้อีกฝ่ายได้ยิน มุคุโร่ยิ้มกว้างจริงใจ คืบหน้าแบบนี้ก็ดีแล้วล่ะนะ เป็นพรจากพระเจ้าในวันคริสมาสต์
ความสัมพันธ์คืบหน้าไปอีกก้าวมั้ง
.
.
.
.
.
สึนะเดินออกจากงานพร้อมกระถางต้นสับปะรด ร่างบางเดินดุ่ยๆไม่นานก็เจอะเข้ากับฮิบาริที่ยืนรอด้านนอกประตูโรงเรียน
“มันมืดแล้ว มันอันตราย ฟูตะให้ฉันมารับ” ฮิบาริลุกขึ้นเดินมาหา รายนี้ก็ขรึมขึ้นเหมือนกันแฮะ
“งั้นกลับกันเถอะครับ!” สึนะเดินตามไป มิน่าล่ะไม่เจอพี่เคียวยะในงาน ไม่ชอบสุมหัวก็เลยไม่อยากมางานแบบนี้มั้ง
สองพี่น้องไม่แท้เดินย่ำมาจนถึงหน้าบ้านของสึนะ อากาศวันนี้หนาวไม่ใช่เล่น ยิ่งมืดก็ยิ่งหนาว สมเป็นวันคริสมาสต์แล้วก็หน้าหนาวจริงๆ แต่ที่แปลกใจน่ะ พี่เคียวยะไม่ถามถึงต้นสับปะรดนี่เลยเหรอเนี่ย...
“ถึงบ้านแล้ว ขอบคุณที่ไปรับนะครับ” สึนะโค้งให้ ตั้งท่าจะเข้าบ้าน ร่างสูงก็ดึงชายเสื้อให้เขาหยุดก่อน ร่างบางผินกายหันกลับมามอง
“Merry Christmas” ร่างสูงยื่นกล่องของขวัญสีดำให้ สึนะรับมาถือไว้
“ขอบคุณมากครับ Merry Christmasครับ!” ว้าวๆของขวัญๆ ไว้เปิดพรุ่งนี้เนอะ นี่ก็มืดจะได้เวลานอนแล้ว
ฮิบาริจ้องมองรอยยิ้มนั้น มือสองข้างยื่นไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว สองแขนแกร่งเข้าโอบกอดร่างของสึนะ
“พี่เคียวยะ....” ใบหน้าสึนะเริ่มซับสีเลือดมากขึ้นทุกทีๆ พี่เคียวยะเป็นอะไรไป กอดแบบนี้ไม่เหมือนพี่น้องกอดกันเลย!!
วงแขนรัดแน่นขึ้นแน่นจนสึนะอึดอัด “พี่เคียวยะ....?” ร่างสูงยังคงไม่พูดไม่จา
“ขอโทษที ราตรีสวัสดิ์นะ” ฮิบาริคลายวงแขนแกร่งออก ร่างสูงผินกายเดินกลับไปยังบ้านของตัวเอง ดวงตากลมโตของร่างบางมองตามไป เป็นอะไรไปนะ?
[System : ไอ้ซื่อบื้อ!!]
“มาว่ากันอีกเรอะ!! ช่วงนี้ไม่ทำอะไรเอาแต่ว่าเอาๆนะ!” ฮึ่มๆ น้อยใจแถบข้อความว้อย น้อยใจ และแล้วสึนะก็เดินทำแก้มป่องเข้าบ้านตัวเองไป
วันนี้วันอะไรนะมีแต่คนมากอดเขา
อยากได้ DHAเหรอ?
อยากได้ DHAเหรอ?
.
.
.
สึนะตั้งต้นสับปะรดกับของขวัญของฮิบาริไว้บนโต๊ะในห้องนอน มุคุงเหรอ... เอาเหอะๆรับเลี้ยงมาแล้วก็ต้องเลี้ยงให้ดีล่ะนะ ระหว่างสึนะเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ฮิเบิร์ดบินมาเกาะบนโดนแหมะ ดวงตานกน้อยจ้องมองสับปะรดมินิต้นนั้น
ฮิเบิร์ดวิชั่น
ผลไม้ต้องห้าม
ผลไม้ต้องห้าม
“เป็นอะไรฮิเบิร์ด ทำไมจ้องสับปะรดแบบนั้นอ่ะ?” สึนะเดินมาจ้องมองพฤติกรรมนกน้อย จ้องอย่างกับเป็นศัตรูกันมาตั้งแต่ชาติก่อน....
“สึนะ สึนะ” ฮิเบิร์ดจิกแขนสึนะให้หันมอง พยายามบอกให้ไปแกะกล่องของขวัญของฮิบาริ
“นอนกันเถอะๆ พรุ่งนี้จะได้ตื่นมาอย่างสดใสเหมือนเดิมเน้อ~~” สึนะเดินไปที่เตียงนอน ช่วงนี้ชีวิตสงบลงเยอะแล้ว ขอให้สงบต่อไปเถ๊อะ~~
[System Thinking : ซื่อบื้อเอ๊ย.........]
.
.
.
.
.
ฮิบาริยืนมองขึ้นไปยังหน้าต่างห้องนอนของสึนะ ร่างสูงจ้องมองมันด้วยความอาลัย แต่การตัดสินใจนั้นได้ถูกตัดสินไปแล้ว ไม่อาจย้อนคืนกลับมาได้อีก เขาน่าจะ...บอกความจริงไปเร็วกว่านี้ ฮิบาริเค้นยิ้มบอกตัวเอง ช้าไปช้าไปจริงๆ
“คุณหนู จะไปกันรึยังครับ” แกรมม่าเปิดประตูรถสีดำลงมาตามคุณหนูของเขา
“แกขึ้นรถไปก่อน” ฮิบาริยังคงยืนมองอยู่แบบนั้น อยากจดจำให้ได้มากที่สุด.... แม้จะไม่ได้เห็นหน้าเขาก็จำได้ จำได้ดีทุกอย่าง
“ไว้เป็นหน้าที่ของฮิเบิร์ดล่ะนะ” ฮิบาริหันหลังเดินตามแกรมม่าไปยังรถสีดำ ก่อนจะขึ้นรถผินกายหันกลับมามองเป็นครั้งสุดท้าย....
“แล้วพบกันใหม่นะ.....” ร่างสูงก้าวขึ้นไป ก่อนรถจะออกแล่นหายกลมกลืนไปกับความมืดในยามราตรี.....
โหมโรงแห่งการจากลาเพิ่งจะเริ่มต้น
ถ้าไม่รีบรู้ตัวเร็วๆ
ทูน่าเอ๊ย เค้าไปหมดไม่เหลือซักคนแน่
ถ้าไม่รีบรู้ตัวเร็วๆ
ทูน่าเอ๊ย เค้าไปหมดไม่เหลือซักคนแน่
.
.
.
.
.
TBC!!!!
---------------------------------------------------------------------
Free Talk : วิ่งหลบสาวก 18 !!! ตอนนี้ 69กับสึนะสานความสัมพันธ์กันไปคืบหน้า คืนดีแล้วเข้าใจกันแล้ว =w=” ส่วนคุณฮิเค้าก็จากไป......... (แน่รึเปล่า?) เหลืออีก 4 ตอนอย่าเพิ่งนับศพ =[]=! มันยังไม่ถึงไหน!! สรุปว่าคุณฮิดีกับสึนะสุดๆที่ผ่านมา เพราะเค้าจะไปแล้ว
edit @ 31 May 2008 16:58:47 by -*AyaFee*- 182769!
Tags: fanfic, reborn3 Comments
ป๋ามุ!! ป๋ามุ! กรี๊ดดดดดดดดดดดดด ~!!
ชอบตอนบอกรักที่สุดในโลกกก ย๊ากกกก
ชุดแดงนี่น่ะเป็นสมบัติตกทอดจากคุณทวดคุณทวดเคยใส่สมัยสาวๆ(?)
^ตอนอ่านไอ้นี่ กำลังกินนมพอดี...แทบพุ่ง...
แล้วฮิบาริไปไหนนี่....
#1 By Imm_Karl on 2008-05-10 22:51