*euphoric field*

Rating : PG (อาจเพิ่มลดตามเวลา​ ​ฮา)
Genre : AU , Fanfic , comedy , romance
Paring : 1827 or 6927 or S27
Warning : ​ตัวละครทุกตัวหลุดโลก​ ​ชวนแฟนคลับมากระทืบเอา​ได้​

รักของเราคือนาฏกรรมอำ​ลา​....

---------------------------------------------------------------------









Doki Doki 24 : Love Letter ​ถึง​ใครบางคน​ ​เพื่อการเริ่มต้น​ใหม่






เช้า​วัน​ใหม่​วันนี้สึนะ​ต้อง​ไปโรงเรียนก่อน​จะ​ปิดปี​ใหม่​ ​เฮ้อ​... ​ปกติมัน​ต้อง​หยุดยาวเลย​ไม่​ใช่​เรอะ​!! ​ราว​กับ​มี​เสียงแว่วกระซิบตอบกลับมาว่า​ไม่​ใช่​โรงเรียนคริสต์​เป็น​โรงเรียนรัฐบาลธรรมดาตอบกลับมา​...​มันก็จริงแฮะ​. ​ร่างบางยืนแต่งตัว​ ​ฮิ​เบิร์ดก็คอยมาป่วนบินโฉบไปโฉบมา​




“​อะ​ไรเหรอ​ ​ฮิ​เบิร์ด​?” ​นาย​ไม่​เคยดื้อขนาดนี้​เลยนะ​ ​โฉบไปโฉบมาหิวข้าวเหรอ​!!

“​สึนะ​ ​สึนะ​~~” ​นกน้อยจิกปอยผมพยายาม​จะ​บอก​ให้​ไปเปิดกล่องของขวัญของฮิบาริ​ให้​ได้​ ​ตอนนี้นกน้อยอยากด่า​เจ้าของเหลือเกิน​ ​ไอ้บื้อเอ๊ย​!!

ความ​อดทนขาดสะบั้น​ ​สึนะคว้า​เจ้านกเหลืองหมับ​ ​แล้ว​จับยัด​เข้า​กรงทันที​!! “​นายรอ​อยู่​นี่​แหละ​ ​ฉัน​จะ​ไปโรงเรียน​แล้ว​ ​จะ​สาย​แล้ว​!” ​และ​แล้ว​นางเอก​ผู้​บื้อที่สุด​ใน​ประวัติศาสตร์ก็ก้าวเดินออก​จาก​ห้องนอนไป​

“​จิ๊บ​~~!!!” ​นกน้อยดิ้นพล่าน​ใน​กรง​ ​เรา​จะ​แปลเสียงจิ๊บๆ​ให้​ฟังอย่าง​กับ​มี​เครื่องแปลงเสียง​ให้​ฟัง​













จิ๊บเดียวหมาย​ความ​ได้​มากขนาดนี้​ ​น่ากลัวจริงๆ​นะฮิ​เบิร์ด​..... ​ฮิ​เบิร์ด​ได้​แต่อาละวาด​เป็น​นกเมายาบ้า​อยู่​ใน​กรง​ ​ส่วน​ทูน่าตัวดี​เดินกึ่งวิ่งดุ่ยๆ​ไปโรงเรียน​แล้ว​


.
.
.




บนรถสีดำ​ ​ฮิบารินั่งมองทิวทัศน์ด้านนอกกระจกรถ​ ​แกรมม่า​เหลือบมองคุณหนูของ​เขา​ ​ฮิบาริดูอารมณ์​ไม่​ดีมาตั้งแต่​เมื่อคืน​แล้ว​ ​สงสัย​จะ​อารมณ์​ไม่​ดี​ไปตลอดการเดินทางเลยมั้ง​ ​คิด​แล้ว​แกรมม่าก็ถอนหายใจ​ ​ไม่​พอใจก็​ไม่​น่ารับปากแบบ​นั้น​นะคุณหนู​





“​จริงๆ​จะ​ไม่​ไปก็​ได้​ ​ทำ​ไม​ถึง​เปลี่ยนใจล่ะครับ​” ​แกรมม่ายิงคำ​ถามเรียกสติของฮิบาริ​ ​ร่างสูงเหลือบมองกลับ​ด้วย​หางตา​ ​สีหน้า​ยัง​คงไร้อารมณ์​

“​ฉันอยากเปลี่ยนแปลง​” ​ตอบเพียงแค่​นั้น​ก็หันกลับไปมองทิวทัศน์ด้านนอกต่อ​ ​แกรมม่าฟังคำ​ตอบ​นั้น​ก็อดยิ้ม​ไม่​ได้​

“​คุณคน​นั้น​ที่คุณ​ผู้​ชายบอกคง​เป็น​คนสำ​คัญมากสินะครับ​” ​ฮิบาริหันมองกลับ​ด้วย​สายตา​โกรธเกรี้ยว​ ​เพียง​เท่า​นั้น​แกรมม่าก็​ไม่​คิด​จะ​พูดอะ​ไรต่อ​




.
.
.
.
.




สึนะ​เดิน​อยู่​ใน​โรงเรียน​ไม่​ได้​นึก​หรือ​รู้สึก​ถึง​ความ​คิดคำ​นึงของอีกฝ่ายเลยแม้​แต่น้อย​ ​ช่าง​เป็น​นางเอกที่ฉ่อยเกิน​จะ​บรรยาย​ ​ใกล้​จะ​ปี​ใหม่​แบบนี้​แทบ​ไม่​มีคนมา​โรงเรียน​ ​ว่างจังเลยแฮะ​ ​จะ​โดดเรียนไอ้​เราก็ดัน​เป็น​เด็กดีกลัวคุณ​ system ​ด่าซะนี่​





“​ไปทำ​อะ​ไรดีหว่า​ ​เหลือคาบวิทย์​กับ​อาจารย์ดี​โน่​....” ​ให้​ตายเถอะ​ ​จู่ๆ​ผ่าอะ​ไร​ให้​ดู​แล้ว​อาการโรคจิตขึ้นมานี่มิ​แย่​เรอะ​ ​มัน​เป็น​ฆาตกรนะ​เฟ้ย​!

“​ไปหาข้าวกินดีกว่า​เนอะ​” ​ทูน่าจังของเรา​ยัง​คงเห็นแก่กินเหมือนเดิม​ ​ร่างบางตรงลิ่วไปห้องประธานนักเรียนทันที​

แต่​เสียงหนึ่งก็หยุด​เขา​เอา​ไว้​เสียก่อน​ “ ​สึนะ​โยชิคุง​” ​ร่างบางหันไปมองตามเสียงเรียกนั่น​

“​คุณเบียคุรัน​?” ​ทำ​ไมช่วงนี้​โผล่มาบ่อยจัง​? ​กะ​เรียกเรตติ้งบ้างเหรอ​ ​แต่ท่าทาง​จะ​เรียก​ไม่​ขึ้น​แล้ว​นะครับ​

“​ขยันจริงนะมา​โรงเรียน​ใน​วันแบบนี้​ด้วย​” ​เบียคุรันยิ้ม​ ​ไหงวันนี้ตาซ้ายติดผ้าก๊อต​ด้วย​ล่ะครับ​... ​เอ่อ​.. ​ไม่​ทราบว่า​เมียพี่น่ากลัวยิ่งกว่าราชินีปีศาจรึ​เปล่าน่ะ​

“​คุณเบียคุรันก็ขยันนะครับ​” ​หนี​เมียมา​ใช่​ป่าวล่ะ​ ​อยู่​แล้ว​โดนซ้อม​

“​โชจัง​กับ​เบลเฟกอนคุงฝากของมา​ให้​ ​สองคน​นั้น​เพิ่งกลับ​จาก​ฮันนีมูน​” ​เบียคุรันยื่นของ​ให้​สึนะ​ ​มันคือ​........ ​ไวเบรเตอร์​........











จะ​บ้า​เรอะ​!!! ​เอามาฝากเพื่อ​!!!???? ​ไม่​ทราบว่า​ไปฮันนีมูน​กัน​ที่​ไหนฟะ​! ​ของพรรค์นี้กระผม​ไม่​ต้อง​การครับ​! ​เพราะ​ชะตากรรมของผม​ใน​เกมส์นี้คง​ไม่​เจออะ​ไร​ SM ​แบบชาติก่อนๆ​ที่ผ่านมา​แน่ๆ​!!




“​ไม่​ขอบคุณนะครับ​” ​ร่างบางเปิดถังขยะ​แถว​นั้น​โยนลงไปทันที​ ​เบียคุรันเห็นก็​แอบขำ​

“​น่า​จะ​เก็บ​ไว้​เผื่อ​เป็น​เครื่องราง​ความ​รักนะ​” ​จะ​บ้า​เรอะ​!!!! ​โรคจิตรึ​เปล่า​ ~~~~~

“​ผมขอตัวไปทานข้าวล่ะครับ​.....” ​ให้​ตายเถอะ​เจอเรื่อง​ไม่​จรรโลงใจเอาซะ​เล้ย​.....



.
.
.
.
.




ร่างบางเปิดประตุ​เข้า​ไป​ใน​ห้องประธานนักเรียน​ ​ลัลล้า​ ​ข้าวกล่องๆ​ ​วันนี้พี่​เคียวยะ​จะ​ทำ​อะ​ไร​ให้​กินน๊า​ ​ระหว่างเพ้อ​ถึง​ของกิน​ ​ความ​คิดก็​ต้อง​ชะงัก​ ​เมื่อสิ่งที่​ได้​พบมี​เพียงคุซาคา​เบะนั่งกอดเข่า​อยู่​ข้างโซฟาสีดำ​ ​เป็น​อะ​ไรไปน่ะ​? ​แล้ว​พี่​เคียวยะหายไปไหนน่ะ​? ​ออกไปธุระ​เหรอ​?





“​ขอโทษค่า​” ​สึนะส่งเสียงเรียกสติของคุซาคา​เบะ​ ​ร่างหนา​เงยหน้าขึ้นมามอง​ ​เอ๊ะ​? ​คิดไปเองรึ​เปล่า​ ​ทำ​ไมคุณคุซาคา​เบะตาบวมๆ​นะ​

“​คุณซาวาดะ​ ​มีอะ​ไรเหรอครับ​ ​วันนี้คุณเคียว​ไม่​อยู่​” ​คุซาคา​เบะ​เดินมาต้อนรับ​

“​ไม่​มา​โรงเรียนเหรอคะ​? ​ไม่​สบายเหรอคะ​?” ​เมื่อวาน​ยัง​ดีๆ​อยู่​เลยนี่นา​ ​หรือ​ว่างานยุ่ง​ ​หรือ​ว่าทะ​เลาะ​กับ​คุณคุซะก็​เลย​ไม่​มาอ่ะ​

“​เปล่าหรอกครับ​” ​ร่างหนาส่ายหัวปฏิ​เสธ​ ​อย่าส่ายมากครับ​ ​ทรงผมเพ่มัน​จะ​มากระ​แทกหน้าผมเอา​!! (แกเตี้ยกว่า​แล้ว​จะ​โดน​ได้​ไง​!)

“​แล้ว​ฝากข้าวกล่อง​ไว้​รึ​เปล่าคะ​?” ​ทูน่าจังเร่งถาม​ถึง​ข้าว​ ​ใน​ตายเถอะ​ ​ไม่​สำ​นึกเลยเรอะว่าห่วงกินเกินไป​แล้ว​น่ะ​

“​ขอโทษนะครับ​ ​คุณเคียว​ไม่​ได้​ฝากข้าวกล่อง​ไว้​หรอกครับ​” ​นี่คุณ​ไม่​คิดอยาก​อื่น​นอก​จาก​เรื่องกินบ้างรึ​ไงครับ​ ​เดี๋ยวผมก็งาบคุณเคียวไปรับประทานเลยนี่​

“​ไม่​ฝาก​ไว้​เหรอคะ​....” ​วันนี้​ต้อง​ไปโรงอาหารสินะ​

“​ครับ​ ​คุณเคียวเค้า​ไปอเมริกา​แล้ว​ครับ​” ​เอ๊ะ​? ​เรา​ได้​ยินอะ​ไรแปลกๆ​รึ​เปล่านะ​













“​พี่​เคียวยะ​ไปอเมริกา​!!” ​ร่างบางตกใจแทบช็อค​ ​อะ​ไร​กัน​น่ะ​ ​นี่มัน​ไม่​ได้​หลุดมา​ใน​หนังเกาหลี​แน่นะ​!!

“​ครับ​ ​คุณเคียวเพิ่ง​จะ​ไปซัก​ 2 3 ​ชั่วโมงก่อนน่ะครับ​” ​คุซาคา​เบะ​เองก็กลุ้มใจ​ ​โธ่​... ​คุณเคียว​ไม่​อยู่​แล้ว​ ​เหลือแต่กลิ่นหอมๆ​ทิ้ง​ไว้​ใน​ห้องประธานนักเรียน​ ​คุณเคียว​ไม่​อยู่​ผมเหงา​เหลือเกิน​.....

“​อะ​ไร​กัน​.....” ​สึนะหน้า​เสีย​ ​นี่​ถ้า​ไม่​มา​เอาข้าวกล่องนี่​ไม่​รู้​เรื่องเลยนะ​เนี่ย​!! ​กิน​ไม่​ลง​แล้ว​แบบนี้​!!










“​ผมก็นึกว่าคุณเคียวบอกคุณ​แล้ว​” ​กับ​ผมจู่ๆ​ก็​เพิ่งมาบอก​ ​เศร้าครับ​..​คุณเคียวครับ​ ​ฮือ​.........

“​พอ​จะ​รู้มั้ยคะ​ ​ว่า​ไปเที่ยวไหน​ ​ออกไปรึ​ยัง​!!??” ​สึนะ​เร่งถาม​ ​ต้อง​ไปหา​ ​มัน​ต้อง​ทันสิ​ ​ต้อง​ทัน​











แล้ว​สนามบินมันไปทางไหนล่ะนี่​? ​ช่างมันๆ​ๆ​ ​ไปหา​เอาดาบหน้าละ​กัน​ ​แล้ว​จะ​ไป​ยัง​ไง​? ​ช่างมันๆ​ๆ​ ​ไปหา​เอาดาบหน้าอีก​!! ​ไอ้คุณคุซะบอกมา​เร็วๆ​สิ​เฟ้ย​!!




“​คิดว่าน่า​จะ​ยัง​นะครับ​” ​คุซาคา​เบะพูด​ได้​เพียงแค่​นั้น​ ​ทูน่า​ไม่​คิด​จะ​ฟังอะ​ไรต่อ​ ​ร่างบางรีบแปลงร่าง​เป็น​ทูน่าว่ายหายไปทันที​

เมื่อทูน่า​จาก​ไป​ ​ร่างหนาก็​เริ่มออกอาการอีกรอบ​ "ฮือ​...​คุณเคียว​........." ​ว่า​แล้ว​คุซาคา​เบะก็ลงไปนั่งกอดเข่าบนพื้นอีกรอบ​ ​ผม​ยัง​ไม่​ได้​กดคุณเคียวเลยนะ​ ​รีบไปไหน​!!









.
.
.


สึนะรีบไปหยิบเสื้อหนาวมา​จาก​ล็อกเกอร์​ ​แล้ว​รีบวิ่งไป​ยัง​ประตู​โรงเรียน​ ​จะ​โดดเรียนก็ช่าง​แล้ว​ ​จะ​โดนอาจารย์ลุซซี่มาตามตบทีหลังก็​ไม่​สน​แล้ว​ ​พี่​เคียวยะบ้าๆ​ๆ​ ​บ้าที่สุดเลย​!! ​ทำ​ไม​ไม่​ยอมบอก​กัน​ก่อน​ ​ไป​กัน​ไม่​บอกกล่าวแบบนี้มันหมาย​ความ​ยัง​ไง​!! ​หรือ​พี่​แค่​ไปเที่ยวน่ะก็​เลย​ไม่​ยอมบอกน่ะ​!!











“​คุณ​ System ​ตอบบ้างเซ่​!!” ​สึนะตะคอกถามหา​แถบข้อ​ความ​ ​ทำ​ไม​ไม่​ออกมาบอกอะ​ไรบ้างล่ะ​! ​อย่าบอกนะว่านี่​จะ​เป็น​ Bad Ending ​น่ะ​! ​ทำ​ไมแก​ไม่​เตือน​กัน​ก่อน​!

“​หืม​?” ​ร่างโปร่งผมเงิน​ใน​เสื้อ​กัน​หนาวสีดำ​เห็นร่างบางกำ​ลังรีบร้อนไปไหนซักแห่ง​ ​ขายาวๆ​ก็ยื่นไปขัดขา​ ​ทูน่าจังกลิ้งตลบลงไป​กับ​พื้นหิมะทันที​

“​รีบไปไหนน่ะ​?” ​นี่วิธีทักทายของสาวก​ SM ​เรอะ​!!!!

“​จะ​ไปสนามบิน​! ​ตอนนี้​ไม่​มี​เวลา​เล่น​กับ​นาย​แล้ว​ววว​” ​สึนะรีบหยัดกายลุกขึ้น​ ​สองมือ​เล็ก​ปัดหิมะที่​เลอะร่างกาย​

“​ไปทำ​ไมล่ะนั่น​” ​แกกะ​จะ​เป็น​ทูน่าส่งออกเรอะ​ ​จะ​ส่งออกตัวเองไปนอกประ​เทศไปขายที่ขั้วโลกเหนือรึ​ไง​ ​เผื่อเพนกวินมันชอบกิน​

สึนะหันมามองขวับ​ “​พี่​เคียวยะ​! ​พี่​เคียวยะ​เค้า​จะ​ไปอเมริกา​แล้ว​ไม่​บอกฉัน​!” ​สึนะจับแขนเสื้อสคอลโล่​ ​สคอลโล่มองดูสีหน้าร้อนรนของสึนะ​ ​ต่อมคนดีมันชักอยาก​จะ​ทำ​งานพิกล​











“​แล้ว​แก​จะ​ไปสนามบิน​ยัง​ไง​?” ​คง​ไม่​ใช่​วิ่งไปหรอกนะ​ ​อย่างแกเลียนแบบหนังเกาหลี​ไม่​ได้​หรอก​ ​แกมันไร้สมรรถภาพเกินไป​

สึนะลืมคิดไปซะสนิท​ ​แต่​ไม่​มี​เวลา​แล้ว​! “​ไปตายเอาดาบหน้า​!!” ​ยกมือขึ้นกำ​แน่นไฟลุก​เป็น​ทูน่า​เผา​











“​ตามมา​ไอ้​เปี๊ยก​!!” ​สคอลโล่ดึงแขนสึนะพาวิ่งไป​ ​อะ​ ​เอ่อ​ ​สคอลโล่นาย​จะ​พาฉันไปไหนอ่ะ​!! ​นายมีรถเรอะ​!!

“​จะ​พา​ไปไหนอ่ะสคอลโล่​!” ​นาย​จะ​ไปขโมยรถโค้ชแซนซัสเร้อ​ ​ถ้า​ให้​ไป​กับ​โค้ชแซนกลัวว่า​จะ​ไม่​ถึง​สนามบินน่ะสิ​!!

“​ฉัน​จะ​ช่วย​แกอีกซักครั้ง​ ​แพคเกจตบ​ 15 ​แถม​ 3!” ​สคอลโล่ยื่นข้อเสนอ​ ​สึนะมองหน้า​เพื่อนซี้​SM ​อย่างประทับใจ​

“​โอเค​!!”












สองศรีมิตรรักสัตว์น้ำ​ SM ​เดินมาบริ​เวณลานจอดรถอาจารย์​ ​สายตาของสคอลโล่สอดส่องหา​เหยื่อ​ผู้​เคราะห์ร้าย​ ​เจ้า​แซนซัสก็​ไม่​อยู่​ ​ชิ​!!




“​หาอะ​ไรอ่ะ​?” ​สึนะยืนมองการกระทำ​ของสคอลโล่​

“​อ่าว​ ​สึนะ​โยชิคุง​” ​เสียง​ผู้​เคราะห์ร้ายดังมาผิดที่ผิดทาง​ ​อาจารย์มุคุ​โร่​กับ​เวสป้าสีชมพู​!!

“​อะ​..​อาจารย์​...” ​ไม่​รู้ทำ​ไมสัญชาตญาณ​ใน​ร่างกายบอกว่าสับปะรด​จะ​สิ้นชีพ​ยัง​ไงก็​ไม่​รู้​













สึนะอ้าปากค้าง​ ​สคอลโล่จัดการถีบมุคุ​โร่ลง​จาก​รถเวสป้าสีชมพูหน้าตา​เฉย​ ​แถมขึ้นไปนั่งอย่าง​กับ​เป็น​เจ้าของอีก​ ​ร่างโปร่งโยนหมวก​กัน​น็อคมา​ให้​สึนะ​ ​เอ่อ​... ​มันเหมือนโจรกรรม​ยัง​ไงก็​ไม่​รู้​ ​แต่ว่า​ ​อโหสิ​ให้​อีกรอบนะอาจารย์​




“​ขอยืมรถก่อนล่ะ​เฟ้ย​ ~~~!” ​สคอลโล่ตะ​โกนขอแบบโจรห้าร้อยสุดๆ​

ร่างสูงเรือนผมน้ำ​เงินหยัดกายขึ้น​จาก​กองหิมะ​ “​แล้ว​จะ​ไปไหน​กัน​ล่ะครับ​!”

“​ผม​ต้อง​รีบไป​ ​ขอโทษนะครับ​” ​สึนะรีบไปซ้อนท้ายสคอลโล่​ ​และ​แล้ว​หญิง​ใหญ่​หญิง​เล็ก​ครอบครัวสัตว์น้ำ​ก็​โจรกรรมรถเวสป้าสีชมพูหายไป​

“​อ่า​ ​เรื่อง​นั้น​สินะครับ​” ​มุคุ​โร่ยืนมองรถตัวเองโดนปล้น​ ​อย่างน้อยผมก็​ใจดีพอนะครับ​ ​ยืม​กัน​ดีๆ​ก็ด้ายยยยย​








.
.
.
.
.





สคอลโล่ขับเวสป้าสีชมพูพาสึนะมา​ยัง​สนามบิน​ ​ภาพมันช่างน่ารักซะ​เหลือเกิน​ ​หรือ​ภาพพจน์สคอลโล่​จะ​ไม่​เหลือ​แล้ว​ตั้งแต่จกข้าวเหนียวเมื่อตอนที่ผ่านมา​ ​ใน​ที่สุดก็มา​ถึง​สนามบิน​ ​เพื่อนสนิทสัตว์น้ำ​ SM ​รีบรุด​เข้า​มา​ใน​ตัวอาคาร​ผู้​โดย​สารขาออกต่างประ​เทศ​ ​ผู้​คนออกเยอะ​แยะ​แบบนี้​จะ​ไปหา​เจอ​ได้​ยัง​ไง​ ​พวกหนังมันช่างโกหกสุดๆ​เลยว้อย​!!












“​คนออกเยอะ​แยะ​จะ​เจอเรอะ​” ​สคอลโล่​ช่วย​ตอกย้ำ​อีก​ ​ฉันชอบ​SM ​แต่​ไม่​ชอบคำ​พูดตอกย้ำ​เฟ้ย​!!

“​ช่วย​มองหาหน่อยเหอะน่า​” ​สึนะกวาดสายตามองไปรอบๆ​ ​พยายามเดินไปตามจุดต่างๆ​ ​ทั้ง​ร้านกา​แฟ​ ​ร้านอาหาร​ ​เห็นอาหาร​แล้ว​หิวข้าว​... ​แต่นี่​ไม่​ใช่​เวลากินเฟ้ยสึนะ​!




และ​แล้ว​ร่างบางก็​เหลือบเห็นร่างที่คุ้นเคย​ใน​ชุดสูทสีดำ​ ​พี่​เคียวยะ​!! ​ใน​ตายเถอะ​! ​ใน​ที่สุดเกมส์นี้ก็มีฉากแบบดาษๆ​ซะทีว้อยยยย​ ​สึนะรีบวิ่ง​เข้า​ไปหาจับข้อมือของอีกฝ่ายดึง​ให้​หันมามองหน้า​ ​ฉากแห่ง​ความ​ประทับใจที่พี่น้อง​ไม่​แท้​ทั้ง​สอง​ได้​เจอ​กัน​




“​พี่​เคียว​..............” ​ใน​ที่สุดก็หา​เจอ​......












เสียงหน้าของทูน่า​แตก​ ​นั่น​ไม่​ใช่​ฮิบาริ​ ​เคียวยะ​ ​น่า​จะ​เรียกว่าฮิบาริ​ ​เคียวเยิน​จะ​ดีกว่า​!!! ​หน้าตาน่ากลัวสุดๆ​ ​หล่อแค่ข้างหลัง​เท่า​นั้น​!!! ​ร่างบางรีบปล่อยมือแทบ​ไม่​ทัน​ ​โค้งแบบเข็งๆ​แล้ว​วิ่งกลับไปหาสคอลโล่​




“​ดู​ให้​ดีๆ​ก่อนเว้ย​” ​มือ​ใหญ่​ของสคอลโล่ชี้​ไปรอบๆ​ ​แม่​เจ้านี่มันงานคอสเพลย์รึ​ไง​!!













มี​ทั้ง​ฮิบาริ​ ​เคียวเละ​ ​เคียวยับ​ ​เคียวโละ​ ​สารพัดเคียวจนนับ​ไม่​หวาด​ไม่​ไหว​ ​จะ​บ้าตาย​! ​เกมส์นี้มันจงใจ​กัน​รึ​เปล่านี่​!! ​นี่มันยากนะ​เฟ้ยเฮ้ย​ ​แล้ว​ทำ​ไม​ต้อง​จงใจแต่งมา​เหมือนๆ​กัน​หมดฟะ​ ​พวกแกร๊ทำ​อะ​ไรก๊านนนนนน​





“​แล้ว​จะ​เจอ​ได้​ไงเนี่ย​!!??” ​สึนะสะบัดหัวไปมาอย่าง​กับ​คนบ้า​ ​หลามน้อยมองอย่างเหนื่อยหน่ายแต่งตัว​เป็น​หญิงก็​ช่วย​ทำ​ตัว​ให้​กุลสตรี​ไม่​ขายหน้าหน่อย​

“​ฉัน​จะ​ไปหาทางโน้น​ ​ถ้า​เจอ​จะ​โทรบอก​” ​สคอลโล่วิ่งไปอีกทางหนึ่ง​ ​โทรศัพท์​ ​ใช่​แล้ว​โทรศัพท์​ไงล่ะ​!! ​สึนะรีบหยิบโทรศัพท์ของตัวเองกดหาฮิบาริทันที​











มัน​จะ​ดังไปไหนฟะ​! ​รับเซ่​! ​ไม่​ก็มี​เพลงรอสายก็​ยัง​ดีอ่ะ​! ​ผม​ไม่​ใช่​แค่คนโทรผิดนะ​ ​รับหน่อยยยย​ ​สึนะ​แทบ​จะ​บ้า​โทรศัพท์ทิ้ง​ถ้า​ไม่​ติด​กับ​ว่าอีกฝ่าย​จะ​รับ​











“​บัดโธ่​!!” ​สึนะกดโทรอีกรอบ​ ​อีหรอบเดิม​ ​สองขาของสึนะ​เริ่มออกวิ่งอีกครั้ง​ ​หัวสมองพยายามประมวลผลที่ๆ​น่า​จะ​เป็น​ไป​ได้​











นางเอก​ผู้​เริ่มติดเชื้อหนังเกาหลีรีบวิ่งไปด้าน​ใน​ ​ไม่​ว่ามองไปทางไหนก็​ยัง​มองเห็นพวกแต่งคอสเพลย์ฮิบาริ​เต็มไปหมด​ ​อยากเอา​ไฟมา​เผา​ให้​วอดวายเลยว้อยยยย​




“​อยู่​ไหนๆ​ๆ​ๆ​” ​ดวงตากลมโตสีน้ำ​ตาลไหม้มองไป​โดย​รอบ​ ​ดักตรงทาง​เข้า​ก็​ยัง​ไม่​วี่​แวว​ ​ขอร้องล่ะ​ ​ช่วย​ทำ​อะ​ไร​ให้​เหมือนเกมส์จีบหนุ่มปกติบ้างเหอะ​

ร่างบางเหลือบเห็น​ความ​เป็น​ไป​ได้​อีกครั้ง​ "พี่​เคียว​....!!!"









ดูดเสียงกลับมา​แทบ​ไม่​ทัน​ ​นั่นมันฮิบาริ​ ​เคียวอะ​ไรอีก​แล้ว​นั่น​!! ​ด้านหลังก็​แอบเหมือนนะ​ ​ข้างหน้าก็​เหมือน​ ​แต่หน้านี่สาวแตก​ ​แถมเดินตุ๊งติ๊งอีก​ ​อ๊ากกก​ ​ขอโทษเหอะ​ไปทำ​ศัลยกรรม​ให้​เหมือนหน่อยเฟ้ย​!!



“​ไอ้​เปี๊ยก​!” ​สคอลโล่ตะ​โกนเรียกมา​ ​ร่างบางรีบหันมองอย่างมี​ความ​หวัง​ ​ทว่า​..​ไม่​มี​....

“​เครื่องบินเที่ยวที่​ไปอเมริกาออกไปประมาณ​ 15 ​นาที​ได้​แล้ว​” ​ได้​ยินดัง​นั้น​ ​ร่างบางแทบทรุด​ ​ไม่​จริงน่า​!! ​มัน​ต้อง​มีมุขอะ​ไรอีกแน่ๆ​










เป็น​ไป​ได้ๆ​ ​ก็นี่มันเกมส์จีบหนุ่มสุดฉ่อยนี่นา​ ​การที่​จะ​มีการ​จาก​ลา​แบบหลอกๆ​ก็​ต้อง​มี​แน่ๆ​ ​จริงๆ​แล้ว​พี่​เคียวยะ​แค่ออกไปร้านอาหารที่ชื่ออเมริกา​ ​แล้ว​ที่หน้าบ้านพี่ท่านก็​ต้อง​นั่งรอ​อยู่​! ​ใช่ๆ​ๆ​ ​พี่​เคียวยะ​แค่หลอกเรา​เท่า​นั้น​เอง​!!!




“​ไปส่งฉันที่บ้านหน่อย​!” ​สึนะ​เร่งขอร้องหลามน้อย​ ​สคอลโล่ทำ​หน้างง​ ​กลับบ้านไป​จะ​เจอออะ​ไรนั่น​? ​เปลี่ยนไปดูที่คิวรถทัวน์ดีมั้ย​? (มันไปอเมริกา​เรอะ​!)

“​เออๆ​” ​ไหนๆ​ช่วย​มัน​แล้ว​ก็​ช่วย​ให้​ตลอด​ ​ยุ่งยากซะจริงการ​เป็น​คนดี​เนี่ย​ ​ท่อง​ไว้ๆ​ ​เพื่อแพคเกจตอบ​ 15 ​แถม​ 3



.
.
.




คนขับรถจำ​เป็น​มาส่งสึนะที่หน้าบ้าน​ ​ร่างบางรีบลง​จาก​รถวิ่งไปหน้าบ้านของ​เขา​ ​ดวงตากลมโตเบิกกว้าง​ ​ร่างสูงผมสีดำ​นั่ง​อยู่​หน้าบ้านของ​เขา​ ​ไอ้คุณพี่​เคียวยะ​!!!!




“​สึนะ​โยชิ​.....” ​ฮิบาริมองใบหน้าของร่างบาง​ ​ฉากประทับใจของการพบ​กัน​อีกครั้งกำ​ลัง​จะ​เริ่มต้นของแท้​ ​สึนะก้าวขาสั้นๆ​เข้า​ไปหาพี่ชายข้างบ้านแสนดีของ​เขา​ช้าๆ​

“​พี่​เคียวยะ​.....” ​มือเรียวยื่นไปเบื้องหน้า​












“​หลอก​กัน​ได้ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​” ​ทูน่าน้อยริ​เป็น​ S ​กระชากคอเสื้อฮิบาริมาตบๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ ​ล้อเล่น​กับ​ผมเหรอ​!! ​ริทำ​ตัว​เป็น​ไอ้คุณเบียคุรันสองเหรอ​!! ​หนอยยยยยย​

“​ขอโทษนะ​ ​นี่ของไถ่​โทษ​” ​ฮิบาริยื่นข้าวกล่องชุด​ใหญ่​ให้​สึนะ​ ​ว้าววววว​ ​ข้าวกล่อง​ 5 ​ชั้น​ ​อร๊างงงงงง​

สึนะรีบเปิดกล่องข้าว​ “​ว้าว​~~~~~” ​แค่นี้ผมก็​ไม่​โกรธอะ​ไร​แล้ว​ครับ​ ​กับ​ข้าวสุดหรูขนาดนี้​!! ​อร๊างงงง​ ​พี่​จะ​หลอกผมผมก็​ไม่​โกรธ​แล้ว​

“​งั้นทานล่ะนะครับ​!” ​ร่างบางหยิบตะ​เกียบมาคีบของ​ใน​กล่อง​เข้า​ปาก​ ​เอ๊ะ​.... ​ทำ​ไม​ไม่​มีรสชาติ​เลย​.............

"ทำ​ไมมันจืดๆ​จังเลยครับ​..." ​พี่ลืม​ใส่​น้ำ​ปลา​เหรอ​...

"สงสัย​จะ​รีบไปหน่อย​ ​ขอโทษนะ​" ​ไม่​เป็น​ไรครับๆ​ ​ผม​จะ​ทนกินต่อไป​!!
.
.
.
.




.
.
.





ใครมาตบอะ​ไรแก้มตูฟะ​!! ​รสมือสัมผัสแบบนี้​ไม่​ใช่​พี่​เคียวยะ​แน่ๆ​ ​นี่พี่​เคียวยะ​ไม่​ได้​ตบล้าง​แค้น​ผม​ ​แล้ว​ใคร​เป็น​คนตบอ่ะ​......





“​เฮ้ย​ ​ไอ้​เปี๊ยกตื่นๆ​ๆ​” ​สคอลโล่ตบหน้าสึนะผัวะๆ​

“....​สคอล​..​โล่​....” ​ร่างบางๆ​ค่อยๆ​เปิดเปลือกตามองคนตรงหน้า​ ​และ​แล้ว​ก็สะดุ้งสุดตัว​ ​นี่มัน​!!

“​ฝันเรอะ​!!” ​สึนะอ้าปากค้าง​ ​ไอ้ที่​เห็นเมื่อกี้มัน​ความ​ฝันหมดเลยเรอะ​ ​บ้าที่สุด​!!!

“​เออ​ถึง​บ้านแก​แล้ว​” ​สคอลโล่หยุดรถ​











คนขับรถจำ​เป็น​มาส่งสึนะที่หน้าบ้าน​ ​ร่างบางรีบลง​จาก​รถวิ่งไปหน้าบ้านของ​เขา​ ​ไม่​ว่า​จะ​มองมุมไหน​... ​ก็พบเพียงแค่​ความ​ว่างเปล่า​....... ​มุขแบบ​นั้น​มันดาษๆ​เกินไปจน​ไม่​มีจริงงั้นเหรอ​... ​งั้นแสดงว่า​.... ​พี่​เคียวยะ​ไม่​อยู่​แล้ว​สินะ​.... ​พี่​เคียวยะบ้าที่สุด​!!!!





“​ไม่​เจอสินะ​” ​สคอลโล่พูดแทรก​ความ​เงียบขึ้นมา​ ​สึนะพยักหน้า​เบาๆ​ ​หมดแรงเลย​....

ร่างโปร่งถอนหายใจ​ “​อาจ​จะ​แค่​ไปเที่ยวก็​ได้​” ​ไม่​อยากปลอบมันเล้ย​ ​เรา​ใจอ่อนลงทุกวันๆ​

“​นั่นสินะ​....” ​อยาก​จะ​คิดแบบ​นั้น​เหมือน​กัน​ ​แต่ทำ​ไมมันกังวลแบบแปลกๆ​แฮะ​

“​ฉัน​จะ​เอารถกลับไปคืนอาจารย์สับปะรดนั่น​ ​แกก็​ไปถามๆ​จาก​คนรู้จักซะสิ​” ​พูดจบสคอลโล่ก็ขับเวสป้าสีชมพูกลับโรงเรียนไป​











“​พี่สึนะกลับมา​เร็ว​จัง​” ​น้องชายตัว​เล็ก​เดินมา​เปิดประตูบ้าน​ให้​พี่ชาย​ ​นี่นาย​ไม่​ไปโรงเรียนรึ​ไงน่ะฟูตะ​....

“​แต่​ไป​ทั่ว​เมืองเลยนะ​...” ​หมดแรงหมดใจ​ ​อ๊ากกกกกกกกกก​

“​งั้นมากินข้าว​กัน​มั้ยครับ​ ​พี่ฮิบาริฝากของกินมา​ให้​พี่​เต็มเลย​” ​ข้าว​.... ​ข้าว​..... ​เอ๊ะ​!! ​ข้าว​!!

“​พี่​เคียวยะฝากของกิน​ไว้​เหรอ​!?” ​สึนะมี​แรงขึ้นมาทันที​ ​มาฝาก​ไว้​ตั้งแต่​เมื่อไหร​????

ฟูตะมองหน้าพี่ชาย​ ​สภาพแบบนี้​ไม่​ได้​รู้​เรื่องอะ​ไรสินะ​ “​ก็ทำ​ไว้​ให้​ตั้งแต่​เมื่อวานที่พี่สึนะ​ไปงานเลี้ยง​แล้ว​ครับ​”

“​พี่​เคียวยะ​เค้า​ไปเที่ยวไหนเหรอ​...” ​มีอารมณ์มาทำ​กับ​ข้าวแบบนี้​ ​สงสัย​จะ​ไปเที่ยว​ไม่​นานล่ะมั้ง​ ​อย่าลืมของฝาก​ด้วย​นะครับ​! ​มันฝรั่งทอดดดด​

ฟูตะจ้องหน้าพี่ชาย​ ​ผมรู้นะว่าพี่สึนะคิดอะ​ไร​อยู่​ .... “​พี่ฮิบาริ​เค้า​ไป​ช่วย​งานของคุณลุงที่อเมริกาครับ​”











“​นี่พี่​เคียวยะ​ไม่​ได้​ไปเที่ยวเหรอ​!???” ​โกหกน่า​ ​ตลกน่า​ ​เกมส์นี้มัน​จะ​มีฉากซึ้งๆ​อะ​ไรแบบนี้​ได้​ยัง​ไง​ไม่​มีทาง​!!

“​เปล่าครับ​” ​คำ​ตอบของคุณน้องชายทำ​เอาสึนะ​เข้า​โหมดมืดมนไป​ใน​ทัน​ใด​








“​อีกนานเลยครับกว่า​จะ​กลับ​ ​อาจ​จะ​เป็น​ปี​ ​สองปี​ ​หรือ​มากกว่า​นั้น​” ​คำ​พูดของฟูตะยิ่งตอกย้ำ​สึนะ​ให้​จมลงดินไป​โดย​ไม่​รู้ตัว​

“​นายรู้​แล้ว​ทำ​ไม​ไม่​บอกฉันล่ะ​!” ​สึนะ​โวยวาย​ใหญ่​ ​ทำ​ม๊ายยยย​

“​ก็พี่สึนะมีช่อง​ให้​ผมบอกมั้ยล่ะครับ​” ​ฉึก​!! ​แทงใจดำ​อย่างรุนแรง​

.
.
.
.




ร่างบางทานข้าวเสร็จก็​เดินขึ้นไปห้องนอนของตัวเอง​ ​เศร้าขนาดไหนก็​ต้อง​กิน​ ​ก็มันอร่อยนี่​ ​คราวนี้​ไม่​หลอก​แล้ว​เหรอ​... ​ไอ้​เกมส์บ้าๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ ​มือเรียว​เล็ก​เปิดประตูห้องนอน​เข้า​ไป​ ​เสียงกุกๆ​ๆ​ดังลั่น​ ​เสียงอะ​ไรน่ะ​?




“​จิ๊บๆ​ๆ​ๆ​” ​ฮิ​เบิร์ดกระพือปีกอาละวาด​ใน​กรงน้อย​ ​ร่างบางเดินไปหาฮิ​เบิร์ด​ไม่​มีกะจิตกะ​ใจ​จะ​ทำ​อะ​ไร​

“​โวยวายอะ​ไรล่ะฮิ​เบิร์ด​.....” ​ฉัน​ไม่​มี​แรง​จะ​เล่น​กับ​นาย​แล้ว​นะ​ ​มือ​เล็ก​เปิดกรงอย่างหน่ายๆ​












ฮิ​เบิร์ดพุ่งชนหัวสึนะ​เต็มแรง​ ​โอ๊ยๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ ​เป็น​อะ​ไรไปน่ะนี่นายโกรธฉันที่ขังนาย​ ​แถม​ยัง​โกรธที่ฉันตามเจ้านายของนายไป​ไม่​ทันรึ​ไงน่ะ​ ​อย่ามาสมน้ำ​หน้า​กัน​แบบนี้สิ​!! ​เอ๊ะ​? ​ฮิ​เบิร์ดบินไปไหน​? ​สึนะมองหาฮิ​เบิร์ด​ ​นกน้อยกำ​ลังพยายามดึงริบบิ้นกล่องของขวัญออก​ด้วย​ปาก​เล็กๆ​







“​ของขวัญของพี่​เคียวยะ​!” ​สึนะรีบรุดไปหยิบกล่องนั่น​ ​ลืมไปสนิทเลย​....







ร่างบางแกะกล่องของขวัญของฮิบาริ​ ​ข้าง​ใน​มีจดหมาย​ฉบับ​หนึ่ง​กับ​กุญแจ​ ​กุญแจ​? ​กุญแจอะ​ไรน่ะ​ ​สึนะ​เลือก​จะ​มาสนใจจดหมายก่อน​ ​เผื่อพี่​เคียวยะ​จะ​บอกอะ​ไร​ไว้​! ​ว้อยโมโหว้อย​!! ​จะ​โมโหใครดี​เนี่ย​! ​พี่​เคียวยะทำ​ไม​ไม่​บอก​กัน​เล่า​!! ​ร่างบางรีบแกะซองจดหมายออก​ ​คลี่ๆ​มาอ่านอย่างรวด​เร็ว​











“​บ้าจริงๆ​เลย​... ​ทำ​ตัว​เป็น​พระรองหนังเกาหลี​ไป​ได้​!!” ​บ่นไปก็รีบกวาดสายตาอ่านประ​โยคแรก​ใน​จดหมายทันที​











“​ทำ​ไม​ไม่​บอก​ให้​ผมแกะตั้งแต่​เมื่อคืนล่ะ​!” ​สึนะนั่งโวยวาย​กับ​จดหมาย​ ​สมองผมยิ่งทึบๆ​ด้วย​ ​ทำ​ไม​ไม่​บอกผม​! ​ทำ​ไมล่ะพี่​เคียวยะ​! ​พี่​ไม่​อยากลาผมงั้นเหรอ​!??











“​โกรธสิ​ ​โกรธมากๆ​เลย​ด้วย​! ​ให้​ผมวิ่งหา​ไป​ทั่ว​เมืองเนี่ยนะ​!!” ​ไม่​รู้​จะ​โทษตัวเอง​ ​จะ​โทษฮิ​เบิร์ด​ ​จะ​โทษฟูตะ​ ​หรือ​จะ​โทษใครดี​ ​ยัง​ไงก็​ต้อง​อ่าน​ให้​จบล่ะนะ​....












“​เวลา​แบบนี้​ยัง​มาตอกย้ำ​กัน​อีกนะ​!” ​ก็​เอา​แต่ส่งข้าว​จะ​ไม่​ให้​คิดแบบ​นั้น​ได้​ยัง​ไงล่ะ​ ​นี่ผมเห็นแก่กินเกินไปจน​ไม่​รู้​เรื่องเลยรึ​ไงเนี่ย​! ​นี่​เราทำ​บ้าอะ​ไร​อยู่​น่ะ​!
















ร่างบางหยิบซองจดหมายขึ้นมา​ ​เทของบางอย่างข้าง​ใน​ลงบนมือ​เล็ก​ ​กระดุมเสื้อนักเรียนของพี่​เคียวยะ​? ​กระดุมเหรอ​? ​กระดุม​ใน​วันจบการศึกษา​... ​กระดุมเม็ดที่สอง​....













“​พี่​เคียวยะ​.....” ​น้ำ​ใสๆ​เริ่มเอ่อล้น​ใน​ดวงตาสีน้ำ​ตาลไหม้​ ​อย่านะ​ ​อย่า​ไหลออกมานะ​ ​ถ้า​ไหลออกมา​ ​ตัวหนังสือพวกนี้ก็มอง​ไม่​ชัด​กัน​พอดี​













“​ฮึก​.....” ​ทำ​นบน้ำ​ตา​ไม่​อาจกั้น​ ​หยาดน้ำ​ใสพรั่งพรู​เอ่อล้น​ ​รักงั้นเหรอ​? ​พี่​เคียวยะรักเรา​? ​ทำ​ไม​ถึง​ไม่​เคยสังเกตนะ​... ​ทำ​ไมนายโง่​แบบนี้น่ะสึนะ​โยชิ​ ​นายมัวแต่ทำ​อะ​ไร​อยู่​... ​มองข้ามคน​ใกล้​ตัว​ถึง​ขนาดนี้​.....












“​ทำ​เท่​..​เกิน​.​ไป​.....​แล้ว​นะครับ​.....” ​ภาพ​ความ​ทรงจำ​ร่วม​กัน​ฉาย​ซ้ำ​ไปมา​ ​เป็น​คนดี​เกินไปจริงๆ​ ​คนดี​.... ​คนดีที่มองข้าม​...... ​พี่​เคียวยะ​ไม่​เคยโกรธผมเลยรึ​ไงครับ​ ​ที่ผม​เป็น​คนแบบนี้น่ะ​?













ทำ​ไมเขียน​ไว้​สั้นแบบนี้ล่ะ​........... ​ทำ​ไม​ไม่​เขียน​ให้​ยาวกว่านี้​..... ​พี่มีอะ​ไร​จะ​พูดมากมายกว่านี้​ไม่​ใช่​เหรอ​...... ​จะ​ต่อว่าผม​ใน​จดหมายนี้ก็​ได้​..... ​ทำ​ไม​ไม่​ทำ​ล่ะ​.....




“​พี่กะ​ให้​ผมลด​ความ​อ้วน​ใช่​มั้ยล่ะ​.........” ​ร่างบาง​เค้น​ยิ้ม​กับ​ตัวเอง​ ​มือ​เล็ก​ยกขึ้นปาดน้ำ​ตาลวกๆ​ ​ฮิ​เบิร์ดคาบกุญแจมาหย่อน​ให้​มือ​เล็ก​

“​สึนะ​ ​สึนะ​~~” ​นกตัว​เล็ก​ป้อมบินไปที่ประตูห้อง​ ​สึนะลุกตามไป​ ​จะ​ให้​ไปไหนน่ะฮิ​เบิร์ด​....




สองขาก้าวตามนกตัวน้อยไป​ ​ฮิ​เบิร์ดบินไปบ้านหลังข้างๆ​ ​สึนะรีบก้าวตามไป​ ​นกน้อยตัว​เล็ก​เกาะบนลูกบิดประตู​






“​กุญแจ​.....!!” ​ร่างบางรีบเอากุญแจ​ใน​จดหมายไขประตูบ้าน​เข้า​ไป​
.
.
.
.
.




สึนะรีบเปิดประตู​เข้า​มา​ใน​บ้านของฮิบาริ​ ​ร่างบางวิ่งไปตามทางเดิน​ใน​บ้าน​ ​เปิดประตู​เข้า​ไป​ใน​ห้องนั่งเล่น​ ​สภาพดู​เหมือน​จะ​มีคนเก็บกวาด​แล้ว​ ​แต่​ยัง​คงแลเห็นว่ามีร่องรอยของการทุบตีทำ​ลายข้าวของ​ ​ดวงตากลมโตมองไปรอบๆ​




“​ฮิ​เบิร์ด​ ​แล้ว​ฉัน​จะ​รู้​ได้​ยัง​ไงว่าพี่​เคียวยะ​ให้​กุญแจมาทำ​ไมน่ะ​?” ​สึนะกระวนกระวาย​ ​นกสี​เหลืองจิกปอยผมสีน้ำ​ตาลดึงๆ​ให้​หันหลังไป​

“​สึนะ​~~ ​นอน​ ​นอน​~~” ​เสียง​เล็ก​ของฮิ​เบิร์ดพยายามบอกจุดหมาย​ ​ได้​ยินดัง​นั้น​สองขาก็รีบวิ่งไปห้องนอนของฮิบาริทันที​













ประตูห้องถูกเปิดออกอย่างรวด​เร็ว​ ​สิ่งที่ปรากฏตรงหน้า​ไม่​ใช่​ห้องนอนโล่งๆ​ที่​ไม่​มีคน​อยู่​แล้ว​ ​กลับ​เป็น​ห้องเปล่าๆ​ที่​ไม่​เหมือนห้อง​ทั่วๆ​ไป​




“​นี่มัน​.....” ​สึนะ​เบิกตากว้าง​............



รูปถ่ายของ​เขา​ติดเต็มพนังห้อง​ ​รูปถ่ายสีหน้าที่ดีที่สุด​ ​สีหน้าที่มี​ความ​สุขที่สุด​ ​ตั้งแต่​เด็กจน​ถึง​ปัจจุบัน​ ​สองขาก้าวไป​ยัง​โต๊ะ​เขียนหนังสือ​ ​ผ้าพันคอสีฟ้าขาว​กับ​รูปถ่ายวาง​อยู่​ ​รูปถ่ายของ​เขา​กับ​ฮิบาริ​ใน​วัยเด็ก​











ร่างบางหยิบผ้าพันคอ​กับ​รูปถ่ายขึ้นมา​ “​พี่​เคียวยะ​.........” ​สองขามิอาจมี​แรงยืน​ได้​ต่อไป​ ​ร่างบางทรุดตัวลง​กับ​พื้นห้องกว้างเย็นเยียบ​ ​หยาดน้ำ​ตาพรั่งพรูมิอาจห้าม​ได้​









“​ขอโทษนะครับ​....” ​มือ​เล็ก​จับรูปถ่าย​ไว้​ ​หยาดน้ำ​ตาร่วงหล่นบนรูปถ่ายธรรมดาๆ​ที่​แฝง​ความ​รู้สึกมากมาย​












ถ้า​ถามว่าผมรักพี่รึ​เปล่า​ ​ผมก็​ยัง​ไม่​รู้​ ​ผมรักคน​อื่น​รึ​เปล่า​ ​ผมก็​ยัง​ไม่​รู้​ ​ผมคงชิน​กับ​การเอา​แต่​ใจเกินไปจน​ไม่​เคยคิด​ถึง​จุด​นั้น​ ​มา​ถึง​เวลานี้พี่​ให้​เวลา​...​ให้​ผม​ได้​คิด​.... ​หรือ​ผมควร​ใช้​เวลาที่มี​อยู่​นี้คิดทบทวน​ให้​ดีกว่าที่​เคย​เป็น​กัน​นะ​........





มือ​เล็ก​จับผ้าพันคอไหมพรมสีฟ้าขาวพันรอบคอของตัวเอง​ “​อุ่นจัง​.....”

[System : ​แกมันบ้า​ ​เป็น​ไงล่ะ​ ​บทเรียนนี้ราคา​แพงพอมั้ย​?]

“​มากพอ​แล้ว​ล่ะ​....” ​ร่างบางล้มตัวลงนอนบนพื้นห้องเย็นเยียบ​ ​เวลา​แบบนี้​จะ​ไม่​ปลอบ​กัน​หน่อยรึ​ไงไอ้คุณแถบข้อ​ความ​

[System : ​แก​จะ​เอา​ยัง​ไงต่อไปล่ะ​?]

“​ก็​ต้อง​เดินต่อไป​ ​มีหลายอย่างที่​ยัง​ค้างคานี่นา​” ​เดินมา​ถึง​นี่​แล้ว​ก็​ต้อง​เดินต่อสิ​...

[System : ​จน​ถึง​ตอนนี้​ยัง​คิด​จะ​กลับบ้านรึ​เปล่า​?]

ร่างบางปรือตาหลับลงครุ่นคิด​ ​ภาพของ​ผู้​คนที่มี​ใบหน้า​แสนสนิท​ใน​โลกจริง​ ​แต่​ใน​โลกนี้ผูกพันแสนสนิทยิ่งกว่า​เดิม​ “​ฉันผูกพัน​กับ​คน​ใน​นี้มากเลยนะ​.....” ​มันอาจ​จะ​เป็น​เกมส์​ ​แต่กลับรู้สึกผูกพันลึกซึ้ง​....

[System : ​ถ้า​ไม่​คิด​จะ​กลับ​ ​จะ​ไม่​ได้​กลับ​แล้ว​นะ]

“​คุณ​ system ​พูดอย่าง​กับ​ว่าผม​จะ​เคลียร์​เกมส์​ได้​ใน​ไม่​นานนี้งั้นแหละ​” ​นี่มันเหมือน​ Bad Ending ​มากเลยนา​ ​อีกคนที่ดูท่าทาง​จะ​ไปรอดก็มี​แต่มุคุ​โร่​

[System : ​จาก​บทเรียนครั้งนี้​ ​แก​จะ​กลับมั้ยล่ะ]





สึนะนอนครุ่นคิดเนิ่นนาน​.... ​ถ้า​เขา​ไม่​กลับ​? ​ทางโลกจริง​จะ​เป็น​ยัง​ไง​? ​แล้ว​ถ้า​เขา​อยู่​ ​โลก​ใน​เกมส์ต่อไป​จะ​เป็น​อย่างไร​?




“​ยัง​ไม่​ตอบล่ะ​”

[System : ​แล้ว​ฉัน​จะ​ถามแก​ใหม่]​

"อืม​........"





สึนะนอนนิ่ง​อยู่​ใน​ห้อง​นั้น​ซักพัก​ ​ร่าง​เล็ก​ของฟูตะ​เดินมาตามพี่ชาย​ ​มองดูพี่สึนะ​เวลานี้​ ​คงหายโง่ซักที​แล้ว​นะ​ ​ฟูตะนั่งลงข้างๆ​พี่ชายลูบปอยผมของพี่ชายอย่างอ่อนโยน​



“​กลับบ้าน​กัน​เถอะครับ​” ​น้องรักแย้มยิ้มกว้าง​ ​สึนะหยัดตัวขึ้นนั่ง​ ​นั่นสินะ​จะ​มัวนอน​อยู่​ก็​ไม่​ได้​

“​กลับ​กัน​เถอะ​!” ​สึนะลุกขึ้นตามน้องชาย​ ​ไม่​ได้​จาก​กัน​ชั่วชีวิตซักหน่อย​ ​จนกว่า​เกมส์นี้​จะ​จบมี​เวลาอีกตั้งเยอะ​เนอะ​?










เด็กหนุ่ม​และ​เด็กชายเดินกลับบ้านของตัวเองไป​ ​โดย​ไม่​รู้ตัวคำ​ทำ​นายของคุณทวดก็​ยัง​คงทำ​งาน​อยู่​ ​บางสิ่งบางอย่างทูน่าก็​ยัง​สมองทึมจน​ไม่​ยอมคิดหน้าคิดหลังเหมือนเดิม​ ​แล้ว​จะ​เจออะ​ไรต่อไปล่ะนี่​?












.
.
.
.
.

TBC!!!!!




แถม


ณ​ ​เรือ​โดย​สารกลางทะ​เลลำ​หนึ่ง​ ​แกรมม่า​เดินมาหาคุณหนูของ​เขา​บนดาดฟ้า​เรือ​ ​ก็​ช่วย​ไม่​ได้​นี่นะ​ ​ตั๋วเครื่องบินมันหมดอายุ​ไป​แล้ว​ ​ก็​เลย​ต้อง​จองเรือนี่​แหละ​ ​คุณหนูของ​เขา​ยิ่งโลเลซะ​ด้วย​ ... ​สรุป​แล้ว​ทูน่าวิ่งไปผิดที่​... ​คุณพี่​เค้า​ไป​กับ​เรือ​....




“​ยัง​โมโหเรื่องผมทำ​มือถือคุณหนูตกทะ​เลเหรอครับ​” ​ฮิบาริ​ไม่​ยอมตอบ​ ​ไม่​ตอบแบบนี้​แสดงว่า​โกรธจริงๆ​สินะ​

“​ทำ​ไมทำ​เหมือนจงใจ​ให้​เขา​ตามมา​ไม่​เจอล่ะครับ​” ​แกรมม่า​ยัง​คง​ไม่​เข้า​ใจฮิบาริ​

“​ถ้า​เจอหน้า​กัน​ตรงๆ​ ​ฉันคงลา​ไป​ไม่​ได้​” ​ฮิบาริยืนล้วงกระ​เป๋ากางเกงมองดูทะ​เลกว้าง​ใหญ่​ ​แกรมม่า​ได้​แต่ถอนหายใจอย่างเอือมระอา​ ​ทำ​เท่​ไป​ได้​ ​เดี๋ยวก็​โดนเรียกว่าพระรองไปตลอดชีวิตหรอก​









-------------------------------------------------------------


Free Talk : ​พยายาม​จะ​โศก​ ​แต่​ได้​แค่นี้​ = =” ​ทำ​ไมสกิลรั่วมันฝัง​ใน​สมองไป​แล้ว​เนี่ย​ ​อ๊ากกกก​ ​มัน​ไม่​เศร้าอย่างที่​ต้อง​การ​!! ​หนู​เฮิร์ธเหลือเกิน​ ​ขอโทษนะคะคุณเคียว​!!! ​อ่านๆ​ไป​แล้ว​ ​มันเรื่องเดียว​กับ​ไอ้ตอนต้นมั้ยเนี่ย​ =w=” ​ทำ​ไป​ได้​ยัง​ไงเนี่ย​!!! ​ท่านฮิ​เค้า​ไปชุบตัวที่อเมริกาค่ะ​ =w=….

ซือคุงขอโทษนะ​ ​แต่หนู​ต้อง​เจอบทเรียนแรงๆ​ซะบ้าง​จะ​ได้​สำ​นึก​ =A=” ​ว่าหนูน่ะทำ​ร้ายจิตใจชาวบ้านไปขนาดไหน​แล้ว​ ​จงยอมรับบทเรียนราคา​แพงต่อไปนะ​ ​ฮะๆ​

edit @ 31 May 2008 16:58:25 by -*AyaFee*- 182769!