[Fanfic Reborn] Doki Doki Reborn Memorial Special 2 : Mukuro
posted on 12 May 2008 12:30 by ayafee in DokiDokiRebornตอนนี้เป็นตอนที่มุคุโร่ที่รักของทุกท่านจะยับเยินยิ่งกว่าท่านฮิ
มันแฝงฉากอันตรายไว้หลายจุด
ผู้ใดคิดว่ารับไม่ได้ กรุณาปิดไปจะดีกว่า เรากลัวตายคามือ ไม่ก็เท้าของพวกท่าน
ด้วยรักและหวังดี
Ayafee (อายะ =w=!!!)
Start
Load
+>>>Extra<<<+
+Secret Story Mode+
Secret File No.2
-Rokudo Mukuro-
Loading……….
.
.
.
.
.
-------------------------------------------------------------------------------------------
“ได้โปรด คบกับฉันด้วยนะคะ!!”
ฉากสารภาพรักทั่วไป ในทำเลแสนฮิตของเหล่านักเรียนหญิง “ข้างตึกเรียน” นักเรียนสาวตัวประกอบ A ยืนก้มหน้าโค้งให้เด็กหนุ่มแว่นหนาลายก้นหอยในเครื่องแบบนักเรียนม.ปลายนามิโมริ เด็กหนุ่มเรือนผมสีน้ำเงินทรงประหลาดรูปร่างเหมือนสับปะรดไม่ได้มีอารมณ์ร่วมไปกับฉากสารภาพรักที่นักเรียนชายหลายคนปรารถนาจะเจอบ้าง
“ตอนนี้ผมต้องเตรียมสอบ ขอโทษด้วยนะครับ” ผินกายหันหลังกลับไปอย่างเกรงใจ นักเรียนสาวตัวประกอบ A มองตามแผ่นหลังนั้นไป ไร้ซึ่งความเสียใจ สายตาพลันแปรเปลี่ยนเป็นตาขวาง
“เฮ้ย ไอ้แว่นหนา!!”
“ฉันอุตส่าห์ลดตัวมาสารภาพรักกับนายแล้วนะ!!!”
“ไปลงนรกซะ ไอ้แว่นเอ๊ย!!!” ก้อนหินแถวนั้นถูกจับโยนมาให้ด้วยความรักเข้าที่หัวน้อยๆของสับปะรดแว่น
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Secret File no.02 : เจ้าชายสับปะรด กับรักใสๆ หัวใจหลายดวง (?)
“โอ๊ยๆ”
ร่างสูงเรือนผมสีน้ำเงินทรงสับปะรดเดินถือหนังสือเล่มหนาพร้อมลูบหัวปอยๆด้วยความเจ็บ ใบหน้าที่ถูกปิดบังด้วยแว่นตาลายก้นหอยช่างดูเจี๋ยมเจี้ยมสมกับเป็นเด็กเรียนและสาวเมินซะจริงๆ
“ใจร้ายกันจริงๆ ก้อนหินน่ะไม่ใช่นุ่นซักหน่อยครับ” มุคุโร่เดินบ่นกับตัวเอง ใครที่มาทำกับเขาแบบนี้จะขอสาปแช่งให้มาหลงรักผมหัวปักหัวปำซะให้หมดเลย หล่อเมื่อไหรมุคุงจะไม่รีเทิร์นกลับไปหา จะเฉียดทิ้งไว้ปลายเท้าซะเลย!!
แต่หนังสือทำนายบอกว่า
อนาคตเขาจะตกหลุมรักคนที่เห็นหัวเขาเป็นของเล่น
นั่นก็เป็นเรื่องอีกนานแสนนานล่ะนะ
สองเท้าก้าวเดินไปห้องสมุดเพื่อเอาหนังสือไปคืน ปีนี้เป็นม.ปลายปีสุดท้ายแล้ว เขาต้องยิ่งพยายามให้เต็มที่ เขาหมกหมุ่นอยู่กับหนังสือเป็นปีที่สามแล้ว เฮ้อ.... ประสบการณ์แบบที่หนุ่มม.ปลายควรมีก็ไม่ได้มีกับเค้า นี่เขาจะต้องเป็นหนุ่มเวอจิ้นคนเดียวในโรงเรียนรึเปล่านะ.... แต่ว่าเพื่อโคลมน้องรัก!!!
เรื่องความรักเอาไว้ทีหลังก็ได้!!
ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ มุคุโร่คุงคนนี้ก็ยังแอบเหงา สันดาน(?)ดิบความหน้าม่อของตัวเองมันก็ยังทำงานอยู่เรื่อยๆ แม้ตอนนี้จะสวมแว่นหนาๆสาวเผ่นก็เถอะ เพื่อน้องสาวกับความหื่นจำต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ไว้สอบเสร็จ... เขาจะกลับเป็นตัวเอง!!!
“สู้ๆครับ!” มุคุโร่กำหมัดให้กำลังใจตัวเอง ใจจริงไม่ได้อยากเป็นหมอเลย แต่เพื่อน้อง มุคุงทำได้ครับ!
ร่างสูงเหลือบมองนาฬิกา “อ่ะ! ต้องไปหาโคลมแล้ว” มุคุโร่รีบรุดไปห้องสมุด มันช่างไม่น่าเชื่อจริงๆว่านายเจี๋ยมเจี้ยมคนนี้เป็นคนเดียวกับอาจารย์คนนั้น
ใต้แว่นนั้นใครจะรู้ว่ามีอะไรซ่อนอยู่
หลังคืนหนังสือที่ห้องสมุดแล้ว ร่างสูงรีบรุดไปโรงพยาบาล ระหว่างนั่งรถเมล์จากโรงเรียน แว่นตาเกิดมัวขึ้นมา เขาถอดออกมาเช็ดเลนส์ เท่านั้นแหละ ไอ้คนข้างๆและคนที่ยืนอยู่ก็แทบจะสติแตก ดวงตาสีน้ำเงินคมสวยบาดลึก ใบหน้าหล่อเหลาอย่างกับหลุดมาจากโทรทัศน์
“ขอเบอร์หน่อยค่ะ!!!” สาวๆในรถเมล์รุมกันเข้ามาหา หล่อโฮกฮากกกก ไม่ทราบว่าหลุดมาจากโมเดลลิ่งไหนรึเปล่าค๊า~~~!!!
ร่างสูงถึงกับตะลึงงัน ก่อนโปรยยิ้ม “ขอบคุณครับ แต่ว่า...”
“ ผมไม่สนคนที่นั่งรถเมล์หรอกครับ” พูดเหมือนจะเป็นคนดี สองขายาวก้าวลงจากรถเมล์ไปเมื่อมาถึงโรงพยาบาล ปล่อยสาวๆยืนอึ้งกันเป็นแถบ.....
มุคุโร่กลับมาใส่แว่นดังเดิม เขาจะต้องสอบหมอให้ติดก่อนแล้วค่อยเป็นตัวของตัวเอง ท่องไว้ๆ ที่สำคัญไปกว่านั้น เงินน่ะ เงินสำคัญมาก !
“มาแล้วครับโคลม!” มุคุโร่เดินเข้ามาในห้องพักของน้องสาว น้องสาวผู้วันๆเอาแต่นั่งดูวีดีโอเบรกแดนซ์ สงสารน้องเหลือเกินครับ.... คงอยากเต้นใจจะขาดแล้ว
“พี่มุ หนูอยากกินแอปเปิ้ลปอกให้หน่อย” ไม่ทันไรก็เอาแต่ใจทันที ไปเอานิสัยแบบนี้มาจากใครครับโคลม ผมล่ะกลุ้ม.....
“ครับๆ” ร่างสูงวางกระเป๋านักเรียนและหนังสือลงบนโต๊ะแถวๆนั้น พลางถอดแว่นตาเดินไปหยิบแอปเปิ้ลสีแดงสดบนโต๊ะใกล้ๆกัน ของแค่นี้น่าจะหยิบกินเองได้นะครับ แต่เอาเถอะๆ
โคลมมองดูพี่ชายนั่งปอกแอปเปิ้ล พี่ชายของเธอช่างแสนดีเหลือเกิน อยากเห็นหน้าแฟนพี่ชายแล้วสิ แต่ตอนนี้คงไม่มีมั้ง “พี่มุแอบชอบใครบ้างรึเปล่าคะ?”
มุคุโร่สะดุ้งทันที “ไม่มีหรอกครับ สเปคของผมต้องรวย จิตใจงามครับ” แล้วมันหายากตรงไหน............
ย้อนอดีตไปสมัยมุคุโร่อยู่ประถม สองศรีพี่น้องอาศัยอยู่กับคุณย่าในบ้านไร่สับปะรด โคลมวิ่งเล่นอยู่ในสวนสับปะรด ตัวมุคุโร่นั้นนั่งทานสับปะรดแช่อิ่มเป็นเพื่อนคุณย่าที่รักของเขา พ่อแม่ของพี่น้องคู่นี้จากไปตั้งแต่เด็กๆ คุณย่าเป็นครอบครัวที่รักแสนรักที่สุด
“อร่อยมั้ยมุคุโร่?” หญิงชราผมทรงสับปะรดเรือนผมสีน้ำเงินราวโคลมตอนแก่ๆเอ่ยถาม
หนุ่มน้อยมุคุโร่เคี้ยวสับปะรดอย่างเอร็ดอร่อย “อร่อยครับคุณย่า!” จริงๆแล้วเอียนจะแย่แล้วครับ...
“ยิ่งโตยิ่งเริ่มเหมือนคุณปู่ของเจ้าตอนหนุ่มๆ” มือเหี่ยวย่นมากประสบการณ์สูบหัวเด็กน้อย คุณย่าสับปะรดเงยหน้ามองดูรูปถ่ายเล็กๆในห้องนั้น
“คุณปู่สมัยหนุ่มๆน่ะฮอตมากจนสาวๆตามจีบไม่เว้นแต่ละวันเลยล่ะนะ” คุณย่าเริ่มเข้าภวังค์นึกถึงความหลัง มุคุโร่เริ่มปิดหู รอบที่ 69 แล้ว..........
คุณย่ายังคงหลับตาพริ้มนึกถึงความหลังครั้งเก่า ไม่ได้รู้ว่าหลานตัวดีมันปิดหู “ยังจำได้ดีเลย ที่คุณปู่เค้ามาสารภาพรักกับย่าใต้ต้นบ๊วยน่ะ” ประทับใจครับ ประทับใจ.....
มือเหี่ยวย่นกอบกุมมือน้อยทั้งสองข้าง “จำไว้นะมุคุโร่ หลานต้องแต่งงานกับคนรวยแบบย่านี่แหละ เจ้ามีหน้าตาเหมือนคุณปู่ ถ้าให้สมบูรณ์แบบต้องแต่งงานกับคนรวยนะหลาน”
มุคุโร่มองใบหน้ามีตีนกาของคุณย่าอย่างปลาบปลื้มในคำสอน “ครับ! ผมจะต้องจับคนรวยให้ได้ครับ!” เฮ้ย! สอนอะไรเด็กเนี่ย!!
ความหลังสุดประทับใจตราตรึงให้สมองของมุคุโร่มาจนถึงทุกวันนี้ แต่ความจริงอันโหดร้ายบนโลกนี้ก็คือ... คนหน้าตาดีและรวยมักมีเจ้าของ ดังนั้นสเปคที่บอกว่าหน้าตาดีก็เลยไม่เคยมีในสมอง ขอแค่เงินกับจิตใจก็พอ เงินมามากกว่าหน่อย
“ได้แล้วครับโคลม” มุคุโร่ส่งจานแอปเปิ้ลที่ปอกเรียบร้อยแล้วให้น้องสาว และพัฒนาการของสับปะรดก็เริ่มต้นขึ้น
“นี่ๆพี่มุ ถ้าพี่ติดคณะแพทย์แล้ว พี่ต้องทำตัวแบบนี้นะ” โคลมน้องรักกดปุ่มบนรีโมท บนโทรทัศน์ฉายภาพของนักร้องบอยแบนด์เกาหลี
อะไรบางอย่างในร่างกายมันร่ำร้อง
บอยแบนด์.... บอยแบนด์..... นี่แหละ!! ตัวตนของที่แท้จริงของเขา!! ขอบคุณมากนะโคลมที่ชี้นำทางสว่างให้กับผม!! ผมจะรีบเรียนให้จบเพื่อน้อง แล้วก็เพื่อการปลดปล่อยตัวเองจากสภาพหนุ่มแว่นก้นหอยนี่ซะที!!!
“พี่มุๆ ลองคอนแท็คเลนส์อันนี้ดูหน่อย หนูขอพยาบาลมา” คุณน้องสาวหยิบกล่องคอนแท็คเลนส์ให้พี่ชาย
ร่างสูงหยิบเลนส์ข้างหนึ่งมาสวม คอนแท็คเลนส์สีแดง “อ่ะ!! ใส่แค่ข้างเดียวแบบนั้นแหละค่ะ เท่ระเบิดไปเลย!!!” กริ๊ดดดด พี่ชายเราเท่มากค่า!!!
.
.
.
.
ช่างฟังระรื่นหูอะไรอย่างนี้!!!!
เพียงเพราะคอนแท็คเลนส์เพียงข้างเดียว นิสัยเสียอย่างที่ 3 ของมุคุโร่เริ่มออกอาการ... อาการหลงตัวเอง!!! ช่างเป็นชายที่ชักจูงง่ายเสียนี่กระไร... อีกนับหนึ่งคือเขารักน้องมากจนทำทุกอย่าง ถ้าไม่มากเกินไปก็ดีร้อก..........
.
.
.
.
Before กับ After ช่างน่ากลัวเหลือเกิน
.
.
.
“กริ๊ดดดดดดดดด คุณมุคุโร่ขา!!!”
เวลาล่วงเลยผ่านไป เวลานี้มุคุโร่อายุได้ 20 ปีแล้ว มุคุโร่ในเวลานี้เรียกว่าแทบจะทำให้มหาวิทยาลัยระเบิดได้ทุกวัน เพียงย่างก้าวเข้าประตูมหาวิทยาลัย นักศึกษาสาวและหนุ่มบางส่วนแทบลงไปนอนจมกองเลือดกำเดา ใครจะเชื่อว่านี่เป็นคนเดียวกับไอ้แว่นหนาก้นหอยม.ปลาย!!
“อรุณสวัสดิ์ครับ” นัยน์ตาสองสีสบมองเหล่าแฟนคลับของเขา รอยยิ้มเท่บาดลึกเข้ากลางใจผู้เฝ้ามอง ไม่ไหวแล้วค่า ~~~!!!
“มุคุโร่คุง เธอน่ะทำให้มหาวิทยาลัยวุ่นวายมากเลยนะเนี่ย” อาจารย์หนุ่มคนหนึ่งเข้ามาตักเตือนมุคุโร่
ร่างสูงยิ้มยิ้มเปี่ยมเสน่ห์แสนเจ้าเล่ห์ “ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ ที่ทำให้อาจารย์ต้องลำบาก”
เลือดกำเดาอาจารย์หนุ่มทะลักทะลายร่วงไปทันที นี่ก็เป็นอีกวันที่คณะแพทย์แทบไม่เป็นอันเรียน แม้แต่จะเรียนอนาโตมี่ อาจารย์ใหญ่ก็แทบจะลุกขึ้นมากอดคลอเคลียพ่อหนุ่มคนนี้!! เพื่อนร่วมกลุ่มก็แทบบ้ายามอยู่ใกล้ ไม่รู้ว่าไปทำเสน่ห์มาจากไหน!
นั่นเป็นเสียงสาวๆในมหาวิทยาลัยทุกคณะ
“เกิดมาเท่เกิดเหตุมันลำบากเหมือนกันนะครับ” มุคุโร่นวดขมับตัวเองอย่างหนักใจ นี่เขาเดินมาถูกทางแล้วสินะ!! ลาก่อนไอ้แว่นก้นหอยบ้าๆ!!!
สาวๆหนุ่มๆต้องมาสยบแทบเท้าเขา!!!
ช่างเรื่องในมหาวิทยาลัยกันแค่นี้ เพราะว่ามันก็เป็นแค่วัฏจักรเดิมๆ เขามีดีทุกอย่างเสียอย่างเดียวก็คือเรื่องเงิน และ.... เรื่องรสนิยม..... ณ โรงแรมหรูใจกลางเมืองแห่งหนึ่ง ห้องสวีทมันช่างกว้างสุดยอด สองร่างนอนเปลือยกายอยู่บนเตียง
“อ่านอะไรอยู่น่ะมุคุโร่คุง...” ร่างหนาปานลุงหนวดใจดีซานตาครอสเอื้อมมือมาโอบเอวของร่างสูงที่นั่งกำลังนั่งมองการ์ดสีขาว
“เปล่าหรอกครับ แค่งานเลี้ยงรุ่น” ใบหน้าคมโน้มลงสัมผัสริมฝีปากหนา
รสนิยมในการคบแฟน!!!!
“คงต้องขอยืมรถของคุณซะหน่อยแล้วครับ” มือใหญ่เชยคางของใบหน้ากลมหนา... นัยน์ตาสองสีมองสบอย่างเจ้าเล่ห์แต่ทรงเสน่ห์
หนุ่มใหญ่ซานต้าหลบสายตาอย่างเอียงอาย “ได้อยู่แล้วสำหรับมุคุโร่คุงน่ะ”
“คึหึหึ งั้นผมจะตอบแทนให้ซักสองสามรอบนะครับ” ร่างสูงโอบร่างหนากดลงไปกับเตียงสีขาว ลิ้นอุ่นลากไล้จากคางหนาขึ้นไปยังติ่งหูอย่างเร่าร้อน
มันแค่เรท PG แม้มุคุโร่จะหื่นมากก็เถอะ
(คิดว่าคนเล่นเกมส์ก็คงไม่อยากดู)
รถสปอตสีขาวถูกขับมาจอดหน้าร้านอาหารกึ่งบาร์แห่งหนึ่ง ร่างสูงเจ้าของนัยน์ตาสองสีและเรือนผมสีน้ำเงินก้าวลงจากรถ วันนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวคลุมทับด้วยเสื้อหนังสีดำ กางเกงสเล็คสีดำขายาวและรองเท้าสีดำนั้น ยิ่งขับให้ร่างสูงดูเหมือนดาราที่หลุดมาจากจอโทรทัศน์มากขึ้นไปอีก
“สวัสดีครับ” มุคุโร่กล่าวทักทายเหล่าเพื่อนฝูงที่ไม่ได้เจอกันนานในร้าน หนุ่มสาวกว่า 20 คนต่างมองหน้ากันอย่างสงสัย ใครกันน่ะ?
ตัวประกอบ A เร่งถามเพื่อนข้างๆที่นั่งดื่มเหล้าอยู่ “นั่นใครกันนะ ห้องเรามีคนหน้าตาหล่อขนาดนี้ด้วยเหรอ?”
“นั่นสิใครกันน่ะ” ตัวประกอบ B ตอบกลับมา มุคุโร่แย้มยิ้ม
“โรคุโด มุคุโร่ครับ” ร่างสูงเดินไปนั่งสั่งเหล้าที่เคาน์เตอร์บาร์
ไอ้แว่นหนาเจี๋ยมเจี้ยมนั่นน่ะเรอะ!!!!
Oh My GOD~~~!!!!!!!!!!
“จริงเหรอเนี่ย!!” หญิงสาวผู้เคยสารภาพรักและปาหัวมุคุโร่แทบบ้า ทำไมเธอไม่คบเขาไว้ตั้งแต่ม.ปลายนะ ถ้ารู้ว่าหล่อขนาดนี้!!!
“ดื่มด้วยกันมั้ย???” มุคุโร่หันตามเสียงเรียกนั้น คนๆนี้เขาไม่คุ้นหน้าเลยแม้แต่น้อย คงเป็นเพื่อนห้องข้างๆล่ะมั้ง?
“เชิญครับ” ร่างสูงแตะเก้าอี้ข้างๆเป็นสัญญาณบอกให้เพื่อนร่วมดื่มนั่งลง ร่างโปร่งผมยุ่งเหยิงนั่งลงตามสัญญาณ แก้ววิสกี้ถูกส่งให้มุคุโร่ทันทีที่แตะเก้าอี้
“ไนโต้ ลอนชานครับ” มุคุโร่พยักหน้าเล็กน้อยเป็นการรับรู้ แค่ดูก็รู้ว่ารวย หน้าตาจะเป็นยังไงก็ช่างเถอะ.....
มือใหญ่ลอบจับมือของอีกฝ่ายไว้ ใบหน้าเลื่อนเข้าใกล้ใบหู “สนใจให้ผมนอนเป็นเพื่อนมั้ยครับคืนนี้?”
ลอนชานยิ้มเขินๆแต่ไม่คิดปฏิเสธ “เอาสิ” ตอบรับไปได้ยังงายยยยยยยยยยย
“งั้นเราออกไปกันเถอะครับ” มุคุโร่โอบเอวบางพาเดินออกไปจากร้าน สายตาเพื่อนร่วมรุ่นหันมองอย่างอึ้ง
“เธอเห็นอย่างที่ฉันเห็นรึเปล่า?” หญิงสาวตัวประกอบ C ถามเพื่อนสาวข้างๆ
“เห็นสิ.... ไม่น่าเชื่อเลยอ่ะ!!!” กริ๊ดดดดดดดดด ไม่อยากจะจิ้นเลย ทำไมคนหล่อทำตัวแบบนี้!!!
กริ๊ดดดดดด ม่ายอ้าววววววววววววววว
ณ โรงแรมหรูห้าดาวใจกลางเมือง ทางเรารู้ดีว่าคนเล่นไม่อยากเห็นบทรักของลอนชานและมุคุโร่ ฉากเจ็ดสีจึงถูกตัดออกไป ร่างสูงของมุคุโร่ก้าวออกมาจากโรงแรม ในนิ้วชี้คว้าหมุนกุญแจรถในมือเล่น รวยอย่างที่คาดไว้ บทรักไม่เลวเท่าไหร ก็โอเคๆ
ใครบางคนเดินมาชนแผ่นหลังของมุคุโร่ ร่างสูงผินกายหันกลับไปมองให้เต็มตา ชายผมบ็อบสวมหมวกและสวมแว่นตา หน้าตาดูไร้อารมณ์แต่เห็นแล้วกระตุ้นต่อมอะไรบางอย่างเข้าทันที สายตาของมุคุโร่จ้องมองไปที่นาฬิกาโรแล็คเป็นอันดับแรก
“เป็นอะไรมากรึเปล่าครับ?” มือใหญ่ถูกส่งออกไปจับมือเล็กของอีกฝ่ายฉุดให้ดึงขึ้นมาปะทะกับแผ่นอกกว้างราวกับจงใจ
ใบหน้าของอีกฝ่ายแดงเรื่อ “ไม่เป็นไรครับ....” หืม? ปฏิกิริยาใสซื่อ เสื้อผ้าของชาแนล
“ให้ผมไปส่งที่บ้านมั้ยครับ?” ด้วยรถของลอนชานนะ เพิ่งได้มาสดๆชักอยากเอาไปขับเล่นแล้วสิ
อีกฝ่ายมองใบหน้าคม ไม่ค่อยน่าไว้ใจเลยแฮะ... แต่ว่ายิ่งมองยิ่งหลง .... “ฝากด้วยนะครับ”
“เชิญครับ” มุคุโร่แตะไหล่บางพาเดินไปด้วยกัน
ก็คงไปจบที่อื่น...ไม่ใช่ที่บ้านร้อก......
วีรกรรมของมุคุโร่กับหนุ่มหน้าตาสยองและไม่สยองแค่พอดูได้ดำเนินต่อไปทุกวี่ทุกวัน จนกระทั่งเขาเรียนจบได้เป็นหมอในโรงพยาบาลที่โคลมพักรักษาตัวอยู่ ไม่ทันไรก็ไปกิ๊กกับผู้อำนวยการ โคลมก็ยิ่งอาการทรุดๆลง เห็นแฟนพี่ เธอรู้สึกอยากตาย......
“ถ้าพี่มุไม่อยากให้หนูโกรธ ซื้อเวสป้าสีชมพูให้หน่อยสิคะ” โคลมหันมองออกไปนอกหน้าต่างห้องพักคนไข้ไม่ยอมสบตาพี่ชาย
โกรธอีกแล้วล่ะสิ โธ่โคลมครับ บอกแล้วว่าคนเราสำคัญที่จิตใจ “ผมจะซื้อให้ครับ” เงินผู้อำนวยการนะ
“จริงเหรอคะ!!” พี่มุใจดีที่สุดเลย เงินเดือนหมอแค่นี้ซื้อได้สบายๆอยู่แล้ว คราวหน้าเอาอะไรดีน๊า!!
.
.
.
.
.
.
ร่างสูงก้าวเดินเข้าไปในห้องของคุณผู้อำนวยการร่างท้วมผมขาวราวผู้พันหน้าร้านขายไก่ทอดแห่งหนึ่ง ร่างท้วมเห็นใบหน้าหล่อเหลาก็แย้มยิ้มอย่างพิศวาส ร่างสูงเองก็เช่นเดียวกัน
“มีอะไรเหรอ มุคุโร่คุง” มาหาตั้งแต่เช้าแบบนี้ ถ้ามาทำอะไรแบบลับๆกันมันคงดูไม่ดีในสายตาคนอื่นนะ แม้อยากจะประกาศก็เถอะ
ร่างสูงเริ่มหว่านล้อม “ผมดูดีมากใช่มั้ยครับ?” ในบรรดาหมอทั้งโรงพยาบาลก็สู้ผมไม่ได้
คุณผู้อำนวยการโรงพยาบาลเคลิ้มยามสบมองตาสองสี “มากเลยล่ะ มุคุโร่คุง” หมอทั้งโรงพยาบาลก็สู้เธอไม่ได้ พวกนั้นได้แค่ขี้เล็บของเธอเท่านั้น
รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนริมฝีปากได้รูป “ซื้อเวสป้าสีชมพูให้ผมหน่อยได้มั้ยครับ” ร่างสูงเดินอ้อมไปด้านหลังเก้าอี้ของหนุ่มท้วมผู้พันร้านไก่
“ได้สิ.....” ฉันไม่คิดจะปฏิเสธเธออยู่แล้วมุคุโร่คุง!
มือใหญ่ของมุคุโร่เริ่มลูบไล้ไหล่หนาๆของอีกฝ่าย ลามลงไปปลดกระดุมเสื้อ “น่ารักที่สุดเลยครับ คุณผู้พันของผม” นิคเนมแสนน่ารักของคุณช่างเข้ากับคุณเหลือเกิน
โรคุโด มุคุโร่!!!!!
.
.
.
.
.
.
วันเวลาล่วงเลยผ่านไปจนกระทั่งเขาต้องเสียโคลม น้องสาวสุดที่รักไป อาการเกลียดสีเหลืองมันฝังในสมอง ตอนนี้มุคุโร่สุดหล่อของพวกเราเป็นอาจารย์ห้องพยาบาลมาได้ 2 ปีแล้ว แฟนคลับของเขามีมากมายทั้งในโรงเรียนและในอินเตอร์เน็ต อาจารย์ห้องพยาบาลสุดหล่อมีแม้กระทั่งแฟนอาร์ตรูปตัวเอง!!!
มือใหญ่สัมผัสหน้าผากของนักเรียนหนุ่มน้อย “ไม่มีไข้นะครับ เอาแค่ยาแก้ปวดไปทานละกันครับ” นักเรียนชาย A มองหน้าอาจารย์อย่างเคลิ้ม อาจารย์ครับ ผมชักจะปวดใจแทนแล้ว....
“ขอบคุณครับอาจารย์” ร่างเล็กกว่ารับยาแก้ปวดมา ผมชักอยากได้อย่างอื่นแทนแล้ว
ร่างสูงยิ้มตอบกลับ “กลับไปเรียนได้แล้วนะครับ เด็กดีของอาจารย์ไม่ควรโดดเรียน” เพิ่งเจอหน้ากันวันนี้วันแรก กลายเป็นของนายแล้วเรอะ..........
นิสัยเสียก็ไม่ได้จางหายไปด้วยเล้ย.....
เกิดมาเป็นคนหล่อนี่ลำบากใจจริงๆเลยนะ ไปที่ไหนก็แทบจะมีระเบิดลง ร่างสูงนั่งเสยผมตัวเองคนเดียวในห้องพยาบาล
ประตูห้องพยาบาลเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของเด็กหนุ่มในชุดนักเรียนม.ปลายนามิโมริ ผมฟูยุ่งเหยิงติดกิ๊ปบุคลิกซ่าน้องๆยากูซ่า แถมด้วยท่าทางจะแยกเขี้ยวตลอดเวลา แยกไม่ออกเลยว่าเหมือนคนหรือสัตว์สี่ขาชื่อขึ้นต้นด้วย "ส" ดี
“ขอทิงเจอร์หน่อย” ราวกับพรหมลิขิตของมุคุโร่มักวนเวียนอยู่กับทิงเจอร์ สงสัยชาติที่แล้วจะทำบุญกับทิงเจอร์ไว้
ร่างสูงหันมองพร้อมแย้มยิ้ม “ทาให้มั้ยครับ?” ชื่อเค็นสินะ? ลูกชายเจ้าของบริษัทซอฟแวร์
“ไม่ล่ะ” เค็นเดินมาหยิบทิงเจอร์เดินหายไป ร่างสูงมองตามไป
“ไม่แยแสผมแบบนี้ ผมยิ่งอยากจีบนะครับ” เขายิ้มกับตัวเอง คอยดูเถอะ จะจีบให้ติด แล้วจะทำให้หลงผมจนโงหัวไม่ขึ้นเลยล่ะครับ
ในที่สุดก็จีบติด...........
คิดหรือว่าชีวิตของมุคุโร่ไม่เคยมีเรื่องรถไฟชนกันซะบ้าง? วันหนึ่งในฤดูใบไม้ผลิ วันปฐมนิเทศน์นักเรียนใหม่ของโรงเรียนมัธยมปลายนามิโมริ 3 วันหลังจากเขาคบกับเค็น มุคุโร่ไม่คิดจะไปร่วมงานปฐมนิเทศ ก็เขามีเรื่องต้องทำอยู่นี่นา..... ขณะนี้ร่างสูงกำลังนัวเนียกับนักเรียนชายหน้าตาชวนแหวะนายหนึ่งบริเวณบันไดขึ้นลง
“อย่าครับอาจารย์.....” ร่างเล็กกว่าขัดขืนเล็กน้อย เดี๋ยวมีคนมาเห็นเขา ไปห้องพยาบาลดีกว่า(?)
“ไม่มีคนเห็นหรอกครับ และผมก็เห็นแค่คุณ” และเงินในกระเป๋าของคุณที่อยู่ในกระเป๋ากางเกง ร่างสูงก้มลงใช้ลิ้นโลมเลียซอกคอไม่ค่อยหอม....
“อาจารย์!!!!” โชคร้ายไปหน่อยมีคนเข้ามาขัดจังหวะ มุคุโร่หันมองอย่างขัดใจ ใครอีกล่ะครับ อารมณ์ค้างหมด พลันนัยน์ตาสองสีเบิกกว้าง
“อาจารย์ทำแบบนี้ได้ยังไง!!” เค็นตะคอกใส่แฟนของเขา ไม่ได้รู้เลยว่าหมอนี่มนุษย์ร้อยแฟน
“แค่ช่วยคนที่กำลังล้มน่ะครับ” ล้มบ้าอะไร!! คนล้มนี่ต้องนัวเนียกันด้วยเรอะ!! แหล!!!
“หึ!! อาจารย์บ้าที่สุด!” เค็นวิ่งหนีไปอย่างนางเอกงอนพระเอกในหนังน้ำเน่า มุคุโร่รีบผละจากนักเรียนชายคนนั้นวิ่งตามไปทันที
ฉากปรับความเข้าใจสุดประทับใจ มุคุโร่คว้าข้อมือเรียวของเค็นไว้ นัยน์ตาของเค็นบ่งบอกถึงความไม่เชื่อใจอย่างรุนแรง มุคุโร่ถอนหายใจเล็กน้อย มาเข้าใจผิดกันแบบนี้ก็แย่สิ ผมน่ะจริงใจจริงจังกับทุกคนนั่นแหละครับ หัวใจหลายห้องของผมมันซอยได้เยอะ
“ผมมีคุณคนเดียวครับ” เจ้าของนัยน์ตาสองสีเริ่มทำการแหลสด ความหมายที่แท้จริงคือ ผมมีคุณคนเดียวแค่ตอนนี้ครับ
“อาจารย์.....” ดวงตาของเค็นเริ่มมีหยาดน้ำใสเอ่อล้น ผมขอโทษๆๆ ที่ไม่เชื่อใจอาจารย์
สองมือของมุคุโร่ยื่นไปโอบร่างบางเข้ามาใกล้กระซิบที่ข้างหู “งั้นต้องให้รางวัลผมหน่อยใช่มั้ยครับ?” พูดจบสีหน้าของเค็นแดงเรื่อ
“ครับ...” ร่างโปร่งเดินตามมุคุโร่ไปโดยดี
มันกำลังจะเกิดขึ้น
เสียงหอบหายใจดังแผ่วท่ามกลางความเงียบงันของห้องพยาบาล ร่างสองกอดก่ายแลกสัมผัสบนเตียงห้องพยาบาลชนิดไม่กลัวใครเห็นหรือเข้ามา ซีนเรททั่วไปที่น่ามอง แต่สำหรับเกมส์นี้คนเล่นอยากกดผ่านๆให้มันพ้นๆ!!!!
“อะ....อ๊า.....” ร่างโปร่งครางหวานยามอาจารย์ห้องพยาบาลหนุ่มหล่อขบเม้มซอกคอฝากรอยรัก
มือใหญ่ของร่างสูงลากไล้ไปตามผิว แม้มีเนื้อผ้าชุดนักเรียนขวางกั้น มันก็ยังสร้างคลื่นอารมณ์โหมเข้าหาร่างข้างใต้ได้อย่างดี “อะ....อาจารย์ครับ......”
“อย่าเรียกอาจารย์สิครับ เค็น” ลิ้นร้อนลากผ่านติ่งหู เรียกไฟอารมณ์ให้ลุกโชนขึ้นไปอีก
“อ๊า....คะ...คุณมุคุโร่......” เค็นครางกระเส่าเรียกชื่อร่างสูง เรียกรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าคม ทว่าก่อนที่บทรักจะได้ดำเนินต่อไปจนถึงฝั่ง...........
เสียงอะไร? มุคุโร่ยันตัวขึ้นจากร่างที่กำลังคลอเคลีย ดวงตาสองสีมองหาที่มาของเสียงที่มารบกวน สายตามองไปยังเตียงด้านหลังอย่างจับผิด แต่แล้ว...กลับแปรเปลี่ยนเป็นสีหน้าประหลาดประหลาดใจเมื่อได้เห็นร่างบอบบางนั้น
“เอ่อ.....ผะ... เอ๊ย.. หนูไม่ได้ตั้งใจจะแอบมองนะคะ...” ร่างบางเจ้าของเรือนผมยาวสีน้ำตาลรีบปฏิเสธ เสียงหวานเปล่งอย่างร้อนรน น่ารัก.....
เรือนผมสีน้ำตาลแลดูอ่อนนุ่มน่าสัมผัส
ร่างกายเล็กแลดูบอบบางน่าโอบกอดยามสอดประสาน
เสียงหวานนั้น ถ้าได้ฟังยามบรรเลงร่วมกันจะเป็นยังไงนะ
เห็นร่างบางเลิกลั่กแบบนั้น รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ยิ่งฉีกกว้าง มุคุโร่เหลือบมองเค็น ขอโทษนะครับเค็น แต่ท่าทางผมจะต้องหาอะไรใหม่ๆให้ชีวิตซะแล้วล่ะ อา.... คุณจะมีเงินในบัญชีและทรัพย์สินเท่าไหรกันนะครับ มาทำความรู้จักกันด้วยร่างกายดีกว่าเนอะครับ?
.
.
.
.
ก็คือเรื่องราวของสองคนนั้นหลังจากตอนที่ 1 ไปล่ะนะ
แทนที่จะได้กด ดันไปหลงรักเค้าหัวปักหัวปำน่ะซี่
-----------------------------------------------------------
Free Talk : =w=... ไม่รู้เหมาะจะเป็น SP ที่คุ้มค่ามั้ย TT[]TT พูดกันตามตรงเลยว่า... เราแต่งฉากเลิฟซีนของป๋ามุกับแต่ละคนแล้วอยากจะร้องไห้ TT[]TT!!!! ฉันทำไปได้ยังงายยยยยยยยยยยย อ๊ากกก แต่งไปรู้สึกอยากตายไป จะโทษใครดีกับรสนิยมแบบนี้ อ๊ากกกก TT[]TT คุณมุขา ขนหนูลุกไปหมดทั้งตัวแล้ว...
จุดสังเกต เนื้อแท้ของมุคุโร่เป็นแบบนี้ แต่หลังจากเจอซือคุงมีพัฒนาการ =w=!! นั่นแหละที่หมายถึงรักแท้ แถมมุคุโร่ก็ไม่เคยหื่นกับซือคุงเลยในช่วงหลังๆอีกตะหาก
มีใครสังเกตมั้ยว่าตอนต้นเรื่องมันคุ้นๆ? มันมาจาก SP1 ของคุณเคียวค่ะ ฮ่าๆๆๆ
edit @ 31 May 2008 16:57:46 by -*AyaFee*- 182769!
(สยองมากครับ โฮกกกกกกก = [] =)
หลังจากอ่านจบ ก็รู้สึกมุคุโร่นิสัยดีขึ้น หลังจากเจอซือคุงจริงๆ นั่นแหละ (ฮา)
#1 By Imm_Karl on 2008-05-12 15:50