★Euphoric Field★

สืบเนื่องจากเอนทรี่ก่อน  >>>  Varia Sweet Cafe

 อันนี้เป็นเรื่องย่อยการพบกันครั้งแรกของ  18 และ 69 ในเรื่องหลักค่ะ  ฮ่าๆๆ =w=!!!    แฟน 18 โปรดทำใจ เพราะคุณฮิ... ไม่เหลือแล้วค่า!!!

---------------------------------------------------

 
Title : Varia Sweet Café  Mini Series
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Genre : AuFic , Love Comedy , รั่วกระจุย , เสื่อมกระจาย
Pairing : 1869
Summary  :   เมนูย่อยๆ  กินไว้เลี้ยงน้ำย่อย...(?)
------------------------------------------------------------------------

Mini Menu  :   รสขมอมเปรี้ยวอมหวาน  คือรสชาติของชาแกล้มชีสเค้กสับปะรด


    “ยินดีต้อนรับสู่ร้านกาแฟริมชายหาด  Varia Sweet Café    ร้านกาแฟที่จะมาเพิ่มความชุ่มชื่นให้กับหัวใจคุณไม่ให้เหี่ยวแห้งไปกับหน้าร้อน  ด้วยที่ตั้งในทำเลดีเห็นหนุ่มสาวในชุดว่ายน้ำริมหาด”  

   เสียงโฆษณาผ่านทางวิทยุในรถเปิดประทุนสีดำของชายหนุ่มนายหนึ่งชวนให้หงุดหงิดกับคำโฆษณาชวนเชื่อน่าเบื่อหน่ายที่ต้องได้ยินอยู่ทุกวัน   หน้าร้อนมันก็แค่ฤดูหนึ่งที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป  มันร้อนไปก็เท่านั้น   ไอ้มนุษย์ชอบสีดำอย่างเขามันร้อนจนหงุดหงิด 18 เท่า    ร้านกาแฟจะนั่งกินตรงไหนก็เหมือนกัน  ร้านๆไหนมันก็ชงมารสชาติเหมือนกาแฟกระป๋องเทใส่แก้ว  แล้วจะเสียเงินเข้าไปนั่งดื่มในร้านทำไมให้เปลืองกัน..  ไม่เข้าใจพวกสัตว์กินพืชบ้าทำเลเลยซักนิด  จะไปขวนขวายให้มันเหนื่อยทำไม   ที่สำคัญ.....

    บ่นมาตั้งนาน  เขาจะแนะนำตัวให้คนที่เจือกเข้ามายุ่งกับชีวิตของเขารู้หน่อยก็ได้    เขาชื่อฮิบาริ เคียวยะ  กรุ๊ปเลือดหรืออะไรลืมไปหมดแล้ว  แล้วไม่คิดจะบอกให้คนแปลกหน้าได้รู้    เอาเป็นว่าชอบทานแฮมเบิร์ก  ชอบสีดำ และชอบชาก็พอ   อยากรู้อีก?   พวกสัตว์กินพืชนี่น่ารำคาญซะจริง   เกิดวันที่ 5 พฤษภาคม  แล้วไง?    ของขวัญวันเกิดไม่ต้อง  ไม่ต้องการ  แล้วก็ไม่ต้องถามอีก แล้วจะแถมให้อีกนิดว่า   เขาเป็นเจ้าของบริษัทแถวนี้ก็แล้วกัน

    ร่างสูงเรือนผมสีดำขลับในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำและกางเกงสีดำ  แต่งกายผิดฤดูอย่างเห็นได้ชัดขับรถไปตามถนนริมหาด   อากาศก็ร้อนเปรี้ยงปร้าง เจ้าตัวก็ยังไม่ยอมปิดประทุน   ทำไมน่ะเหรอ?   วันที่ไปซื้อมาขี้เกียจฟังพวกสัตว์กินพืชขายของ ก็เลยหาวิธีปิดไม่เจอ...  

    “ร้อนชะมัด...”    เสียงทุ้มบ่นกับตัวเอง  แอร์ก็เร่งจนมิดแล้ว มันก็ยังไม่หายร้อน..  ทำไมอากาศของโลกมันร้อนแบบนี้นะ  หัดช่วยโลกให้มันเย็นขึ้นซะบ้างสิ!    ใช้ถุงผ้ากันซะ ใช้ไป!!  แม้เขาจะใช้กระเป๋าหนังก็เถอะ!!

    “อ่ะ!!!”   เสียงอุทานของใครบางคนดังขึ้น   นัยน์ตาสีรัตติกาลเบิกกว้าง เมืองรถเปิดประทุนของเขากำลังจะปะทะเข้ากับร่างโปร่งของใครบางคนเข้าซะแล้ว!!!

    ฮิบาริ เคียวยะเหยียบเบรกเข้าเต็มเหนี่ยว  โชคดีที่ไม่เหยียบผิดเป็นเร่งความเร็ว   อย่างน้อยเขาก็ยังทนฟังเจ้าพวกสัตว์กินยางขายรถมันพล่ามว่าเบรกอยู่ตรงไหนได้    “นี่แก...  มาขวางทางรถฉันทำไม...”

    “คุณนั่นแหละขับรถประสาอะไรครับ!!    ร้อนจนเหงื่อเข้าตารึไงกันครับ!!”   ร่างโปร่งเรือนผมสีน้ำเงินที่กำลังนั่งทรุดอยู่บนถนนตวัดใบหน้าตัวเองหันมาตีฝีปากกับเจ้าของรถเปิดประทุนสีดำ     

    นัยน์ตาสีรัตติกาลมองสำรวจร่างโปร่งตรงหน้าตน   เรือนผมสีไพลินสวยราวกับคลื่นน้ำในท้องทะเลข้างทางแถวนี้   นัยน์ตาสองสีราวกับพระอาทิตย์บนหัวเขากับน้ำแถวๆนี้เหมือนผมนั่น    ใบหน้าหล่อเหลาค่อนไปทางสวยมากกว่า  เพราะเขาไม่อยากมองให้มันเมะ   ถือถุงผ้ามาซะด้วย...   ช่างประจวบเหมาะกับที่เขากำลังบ่นอยู่เลย...

    “รีบลุกซะ  เดี๋ยวแดดจะเผาซะหมด”   มือใหญ่ส่งให้ร่างโปร่งได้จับเพื่อหยัดกายขึ้น   ผมทรงสับปะรดแบบนี้ โดนเผามากๆผิวจะแห้งหรอบซะหมด   เดี๋ยวหมีขั้วโลกจะร้องไห้เอาได้  เมื่อคนใจงามจะเสียโฉมเพราะอากาศร้อน

    “คุณไม่ร้อนรึไงครับ  มือคุณเนี่ยร้อนอย่างกับเป็นแผ่นโซล่าเซลล์เคลื่อนที่ได้....”    ร่างโปร่งเรือนผมสีน้ำเงินมองมือใหญ่ของนายคนแต่งตัวผิดฤดู      อย่าว่าแต่มือเลย   แค่ยืนใกล้ๆก็ยังยังรู้สึกร้อน  ใส่เข้าไปได้ยังไงครับเสื้อดำ กางเกงดำ ผมก็สีดำ ตาก็สีดำ  นี่คุณเป็นเตาปิ้งย่างอเนกประสงค์  ที่โฆษณาใน TV direct มาเกิดใหม่รึเปล่าครับ!!??

    “มองอะไรแถวนี้มันก็เย็นขึ้นมา”    คนฟังได้แต่กระพริบตาปริบๆ   มือก็ไม่ยอมปล่อยซะที    มองอะไรแถวนี้แล้วเย็น?    แต่ผมมองอะไรแถวนี้มันรู้สึกร้อนแปลกๆ...   

    “กำลังจะไปไหน เดี๋ยวไปส่ง”    ไม่พูดพล่ำทำเพลง   ฮิบาริเดินไปเปิดประตูรถพาผู้เคราะห์ร้านขึ้นรถตัวเองไปเรียบร้อย  แถมยังขับตรงไปแบบที่เจ้าตัวยังไม่ทันจะได้พูดอะไร...   นี่มันทะแม่งๆนะเนี่ย!?

    “ผมจะไปทำงานครับ!  ผมต้องรีบไปทำงานพิเศษ!!”    เจ้าของนัยน์ตาสองสีเริ่มอยากได้ร่ม  ขับรถเปิดประทุนในวันอากาศร้อนแบบนี้เนี่ยนะ!! ร้อนครับ! ร้อน!

    “ทำที่ไหน?  ก็แล้วทำไมไม่พูด”    ร่างสูงเรือนผมสีดำขลับเหยียบเบรกซะเฉยๆ   นี่เต็มมั้ยครับ?  คุณเต็มมั้ยครับ!?  คุณลากผมขึ้นมาบนรถร้อนๆนี่เองนะครับ!

    “ร้าน varia sweet café ครับ คุณน่าจะรู้จัก  ช่วงนี้มีโฆษณาทางวิทยุบ่อยๆครับ”    นัยน์ตาสองสีแปลกประหลาดคล้ายคอนแท็คเลนส์เสมองหน้านายโซล่าเซลล์เพี้ยนๆข้างกาย  หน้าตาก็ดี  ดูขรึมๆ  แต่ท่าทางจะไม่เต็มนะครับเนี่ย

    “หน้าหวานๆก็เลยทำงานที่หวานๆงั้นเหรอ”   เสียงทุ้มพูดลอยๆ    ร่างโปร่งข้างๆขนลุกซู่ขึ้นมาทันตา   เสี่ยว!!   พูดเสี่ยวๆออกมาด้วยหน้าตาไร้อารมณ์!!     นัยน์ตาสีรัตติกาลยังคงสบมองมาอย่างไร้อารมณ์เสียเดิม  คำพูดกับใบหน้ามันชวนให้สยอง    ไอ้เรื่องพูดอะไรแบบนี้มันไม่ได้เหมาะกับเขาเลย....

    “ผมว่าผมขึ้นรถเมล์ไปเองดีกว่าครับ ขอบคุณที่หวังดีจะพาไปครับ”    มือเรียวเปิดประตูรถเดินลงไป   อากาศร้อนมันคงทำให้คนเพี้ยนไป??   ขืนอยู่ต่อมีหวังเขาได้บ้าตามเตาปิ้งย่างนั่นแน่ๆเลยครับ...

    ทว่าฮิบาริกลับเดินลงจากรถมาดักหน้าเอาไว้   จะจีบก็ช่วยอย่าตื้อสิครับ!!     “ฉันจ้างนายไปทำงานชงชาที่บริษัทฉัน สนใจรึเปล่า?”    หน้าหวานๆแบบนี้คงชงชาอร่อย กว่าพวกสัตว์กินเงินเดือนในบริษัทอันแสนน่าเบื่อ   เจ้าพวกสัตว์กินธนบัตรกับเหรียญชงชาอย่างกับเอาเท้ามาชง   มันไม่ระรื่นคอแม้แต่น้อย

    “ไม่ล่ะครับ  ผมไม่ชอบงานบริษัท”    เจ้าของนัยน์ตาสองสีเดินไปนั่งใกล้ๆป้ายรถเมล์    นี่มันวันบ้าอะไรกันครับ?  เกือบโดนรถชน แล้วเจอคนบ้ามาตามจีบ?  

    “ไม่ชอบงานบริษัทก็ไม่ได้หมายว่าจะไม่ชอบเจ้าของบริษัท”    สิ้นคำร่างโปร่งไถลลงไปนั่งกับพื้นร้อนๆ   เขาไม่ชอบการสุมหัว  แต่สุมหัวกับพืชล้มลุกไม่นับว่าสุมหัว  

    “อย่ามายุ่งกับผมได้มั้ยครับ!?    หรือจะให้ผมไปแจ้งความเรื่องที่คุณเกือบขับรถชนผมดี!???”   มือเรียวชี้ใบหน้าคมอย่างหัวเสีย   ร้อนก็ร้อนยังมาเจออะไรบ้าๆอีก    ดวงของเขาคงจะตกเพราะว่าลืมไปรดน้ำสับปะรดข้างบ้านแน่ๆเลยครับ

    “เชิญ แล้วฉันจะแจ้งความจับนายเหมือนกัน”   นัยน์ตาสีรัตติกาลจ้องเขม็งมาอย่างเฉยชา แถมกรีดลึกปล่อยบรรยากาศฆ่าฟันพุ่งล้อมร่างของผู้เคราะห์ร้าย

    “แล้วผมไปทำอะไรผิดน่ะครับ....”    ร่างโปร่งเริ่มห่วงใยชีวิตของตัวเอง...  เขาคิดผิดแน่ๆที่ยังไม่ได้ทำประกันชีวิต...  ถ้ารู้ว่าจะต้องมาเจอคนโรคจิต.. เขาจะได้รีบไปทำประกันชีวิตมาก่อน!!!

    ร่างสูงเหยียดมองอย่างเย็นชา  ก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยออกมาโต้งๆ  “ข้อหาขโมยหัวใจฉัน”  

    ร่างโปร่งเรือนผมสีไพลินรีบกระชับถุงผ้าของตัวเองวิ่งขึ้นรถเมล์สาย 69  หายไปจากตรงนั้นทันที  อยู่ไม่ได้แล้ว!!  อยู่ไม่ได้แล้วครับ!!    ชาตินี้อย่าได้พบเจอกันอีกเลย!   วันนี้เลิกงานต้องรีบไปทำประกันชีวิต!!  หรือว่าจะไปหาหมอดูดีล่ะครับ!!      พนักงานที่ร้านก็ไม่ค่อยเต็มแล้ว  มาเจอคนโรคจิตอีก!!  ชีวิตผมตกต่ำแล้วสินะครับเนี่ย!!


    ร่างโปร่งจากไปไกลแล้วเหลือเพียงกระดาษบิลค่าน้ำตกอยู่  มือใหญ่หยิบมันขึ้นมา ก็พบชื่อของคนงามผู้รักหมีขาวนั่น    “โรคุโด  มุคุโร่”   ชื่อของพืชล้มลุกนั่นสินะ    ร้าน Varia Sweet Café  คงต้องแวะเวียนไปบ่อยๆล่ะ

edit @ 19 Jun 2008 21:40:01 by -*AyaFee*- สมาพันธ์รักฮาเร็ม

edit @ 19 Jun 2008 22:21:16 by -*AyaFee*- สมาพันธ์รักฮาเร็ม