★Euphoric Field★

 ต่อได้อีกนิด=w="  ก่อนจะเป็นเรื่องหลักของ XS ฮาาาา   เอาเวลาว่างมานั่งเขียน side storyก่อน อิๆ 

------------------------------------------------------------------------

Title : Varia Sweet Café  Mini Series
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Genre : AuFic , Love Comedy , รั่วกระจุย , เสื่อมกระจาย
Pairing : 1869
Summary  :   เมนูย่อยๆ  กินไว้เลี้ยงน้ำย่อย...(?)
------------------------------------------------------------------------

Mini Menu :  รสขมเปรี้ยวอมหวาน คือรสชาติของชาแกล้มชีสเค้กสับปะรด 2


    ณ ตึกบริษัทอสังหารริมทรัพย์ขนาดใหญ่ใจกลางเมืองท่องเที่ยว    ห้องทำงานล้อมด้วยกระจกสว่างไสวประดับด้วยกรงนกมากมายสายพันธุ์เดียวกันหมดคือสีเหลือง     บนผนังแขวนป้ายรณรงค์ช่วยโลกร้อน ที่ไม่เข้าใจว่าไปฝังใจจากไหนหนักหนา  หรือเพราะรสนิยมของเจ้าตัวที่ชอบใส่สีดำ ก็เลยเกลียดโลกร้อนไปด้วยก็ไม่แน่ใจ     ขณะนี้บริษัทอสังหาริมทรัพย์ฮิบาริกำลังประสบปัญหาใหญ่เข้าซะแล้ว

“ท่านประธานครับ”   ลูกน้องคนสนิทผมทรงรีเจนท์นั่งมองเจ้านายในชุดสูทสีดำขลับนั่งอ่านหนังสือไม่สนใจผู้คน   นี่ก็วันหนึ่งเต็มๆแล้วที่เจ้าตัวไม่ยอมเซ็นเอกสาร ไม่แลแม้แต่งาน    กระดาษถึงมือก็เอาไปเขียนชื่อคนแปลกหน้าที่เขาไม่รู้จัก..    

    “ท่านประธานครับ”   เสียงทุ้มเรียกซ้ำอีกครั้งหนึ่ง  ยังคงไม่มีวี่แววว่าคนบนเก้าอี้เบาะหนังสุดหรูสีดำเข้าชุดจะเงยหน้าขึ้นมาสนใจ   ร่างหนาผ่อนลมหายใจเฮือกใหญ่  นัยน์ตาพลันเหลือบมองหน้าปกหนังสือที่เจ้านายเอาแต่สนอกสนใจอยู่นั่น ก่อนจะถอนหายใจต่อ...

    โลกมันร้อนขึ้นเจ้านายของเขาจึงเป็นบ้ารับฤดูร้อนหรือไรกัน   หรือว่าขับไอ้รถเปิดประทุนเลียนแบบพระเอกหนังเรื่องสวรรค์เบี่ยง หรือนรกเบี่ยงอะไรซักอย่างนั่นมากเกินไป ร้อนกู่ไม่กลับ..    ก็คิดแล้วว่าไปซื้อรถคนเดียวจะต้องได้เรื่อง..  เจ้านายของเขาชอบทนฟังคนซะที่ไหนกันล่ะ...


    “ท่านประธานออกไปพักหน่อยดีไหมครับ ?”   สิ้นคำของลูกน้องคนสนิท    มือใหญ่เปิดหนังสือลงแล้ววางมันลงบนโต๊ะ  ก่อนจะหันไปคว้าเสื้อคลุมสีดำมาสวม  เอ่อ...  มันร้อนนะครับนั่น  จะสวมคลุมให้ร้อนไปกว่าเดิมทำไม...  

    “ฉันจะออกไปหาชาดื่ม  ฝากงานด้วยล่ะคุซะ”    ช่างเป็นคำพูดที่เขารอคอยมานานซะจริง   ไอ้การเก็กมาดเป็นประธานบริษัทที่ดีเขาก็ต้องทำ   แต่ไอ้ครั้นจะรีบออกไปหลีคนโต้งๆ เขาก็ไม่ถนัด    อากาศมันอาจจะร้อนไปหน่อย แต่อีกไม่นานมันคงจะเย็นขึ้นเพราะว่าคนงามผู้รักเพนกวินและหมีขาว  

    
    ตำราจีบสาวและหนุ่มที่ได้อ่านคงจะทำปฏิกิริยาแปลกๆกับเซลล์สมองของฮิบาริ เคียวยะ ผู้เคร่งขรึมและชอบบ่นไปเสียแล้ว   นี่อาจจะเป็นหน้าร้อนที่เปลี่ยนชีวิตของเขาไปทั้งชีวิตเลยทีเดียว...     ร่างสูงเดินตรงไปยังที่จอดรถ   รถเปิดประทุนของเขาก็ยังคงไม่ปิดประทุน   จะให้โทรไปถาม call center เรอะ  งี่เง่าน่ะ    จะให้เปิดคู่มือ  ของพรรค์นั้นจะอ่านไปทำไม  มันไม่ได้ช่วยให้โลกหายร้อน!


    “วันนี้ซื้ออะไรไปฝากดี”     ขายาวก้าวขึ้นรถไปอย่างเท่ตลอดทุกย่างก้าว แม้ความคิดของเขามันจะผิดที่ผิดทางภายนอกไปหน่อย  

   หลังจากวันแรกที่ได้พบกัน  เขาตามไปที่ร้าน Varia Sweet Café สองครั้ง วันแรกเอาสับปะรดไปฝาก   คนงามผมสีน้ำเงินก็ไม่ยอมมาเสิร์ฟโต๊ะเขาแม้แต่น้อย   วันที่สองเขาเรียกออเดอร์  เจ้าตัวก็รีบเดินหายไปล้างจาน   ช่างเป็นพฤติกรรมชวนกระทืบแต่มันเร้าใจเขาซะจริง     ขย้ำคนน่ะมันง่าย  แต่การขย้ำพืชมันคงจะไม่ดี  ถ้าเขาขย้ำหมอนั่นไป  หมีขาวและเพนกวินคงจะร้องไห้กันเป็นทาง   ใช่...  เพื่อให้โลกหายร้อน  เขาต้องตีสนิทเข้าไว้...

    ร่างสูงขับรถตรงไปยังร้าน Varia Sweet Café ริมหาดบนเส้นทางเดิมๆ    พระอาทิตย์มันก็ยังคงส่องแสงจุดเดิม   ร่างกายของเขามันก็ยังคงดูดแสงอาทิตย์ได้ดีเหมือนเดิม  แต่ว่า  มันก็ไม่เร่าร้อนเท่าเพลิงบางอย่างที่ลุกโหมในใจเขา (อ้วก....)   

    และแล้วรถเปิดประทุนอบแดดปานไมโครเวฟก็มาถึงหน้าร้าน  Varia Sweet Café จนได้    ภาพตรงหน้าของเขาก็คือร้านสีขาวแดง มีรูปปืนเป็นสัญลักษณ์บนป้ายร้านขนาดใหญ่    เขาไม่สนใจสภาพภายนอก  ไม่จำเป็นต้องบรรยาย ไม่อยากรู้ เสียเวลา    รู้แค่ว่ามันเป็นสถานที่ทำงานของหมอนั่นก็แล้วกัน

    “ยินดีต้อนรับครับ”   เสียงกระดิ่งร้านดังเป็นสัญญาณว่ามีลูกค้า พร้อมๆกับพนักงานเสิร์ฟทักทายสดใส  แม้จะมีพนักงานเสิร์ฟแค่สองคนก็เถอะ    ร่างโปร่งเรือนผมสีทองปรกหน้าปรกตาจนน่ากลัวว่าจะทำแก้วกาแฟร่วงใส่ลูกค้าเดินไปสะกิดไหล่ของเจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินในชุดฟอร์มเดียวกัน

    “มาอีกแล้วน่ะ ชิชิชิชิ”     ได้ยินดังนั้น  มุคุโร่ออกอาการหน้าเสียขึ้นมาทันที     ฮิบาริ เคียวยะ หนุ่มประหลาดที่ขับรถชนเขาในวันนั้นนั่งอยู่ ณ ที่นั่งริมหน้าต่างแห่งเดิม   ไม่รู้ไปจำอะไรผิดมารึเปล่า ที่นั่งร้านกาแฟริมหน้าต่างไม่ใช่ที่นั่งของพระเอกหรอกนะ  

    “คุณไปรับออเดอร์โต๊ะนั้นได้มั้ยครับ?”    ร่างโปร่งเรือนผมสีน้ำเงินยืนหันรีหันขวาง  ให้ตายเถอะ  ทำไมเขาต้องมาดวงสมพงศ์กับคนประหลาดๆด้วย   อุตส่าห์ไปทำบุญไปทำประกันชีวิตมาแล้วแท้ๆเลย  

    “เด็กทำงานพิเศษไม่มีสิทธิ์เลือกลูกค้า ชิชิชิชิชิ”     นายผมทองเดินเหินกลับไปหลังครัวเพื่อหยิบออเดอร์ของลูกค้าคนอื่น      ทิ้งให้มุคุโร่เหล่มองลูกค้าหน้าบึ้งผมดำ.. นายกระทะปิ้งย่างอเนกประสงค์อย่างเซ็งๆ  

    “มีอะไรมุคุโร่  ยืนเหม่อเชียวนะ”   ร่างสูงเรือนผมสีทองอีกคนเดินมาจากหลังร้าน   แต่งตัวไปรเวทเสื้อลายดอกเตรียมออกเวรไปเล่นแถวริมหาดเต็มที่   

    “ไปรับออเดอร์โต๊ะนั้นให้หน่อยได้มั้ยครับ?”    นิ้วเรียวชี้ตรงไปยังโต๊ะเป้าหมาย   นัยน์ตาสีอำพันของร่างสูงผมทองมองตามไป   ก่อนจะส่ายหน้าตอบ   

    “ไม่ใช่สเปคน่ะ   ขอตัวไปข้างนอกล่ะนะ”    ว่าแล้วท่านชายก็เดินระลิ่วหายไปทันที   ไม่ใช่สเปค..พูดออกมาได้.. ผมว่ากิ๊กเก่าสมัยชาติที่แล้วของคุณก็หัวสีดำนะ  ทีงี้มาบอกว่าไม่ใช่เสปค  กะรอหัวเงินที่ไหนไม่ทราบครับ!!

    มุคุโร่เดินตรงไปที่โต๊ะนั้นอย่างหน่ายๆ   แม้ใจจะห่อเหี่ยว  แต่รอยยิ้มก็ยังคงประดับบนใบหน้าเพื่อเงินเดือนของเขา   “รับอะไรดีครับ?”  

    “ชาที่นี่แถมเบอร์รึเปล่าน่ะ?”    ร่างโปร่งแทบลงไปกลิ้ง  จะมาดื่มชาหรือจะมาม่อคนกันแน่ครับ!!   เอาเบอร์รองเท้ามั้ย!!  เลขเบอร์มันยังคงติดทนนานยังไม่สึก!

    “ไม่แถมครับ แล้วชาที่ว่าชาอะไรครับ?”   หน้าที่การบริการที่ดีต้องมีความอดทน  ไม่น่าหลอมตัวมารับออเดอร์เลย  ทำไมพนักงานร้านนี้มันน้อยแบบนี้นะ....

    “มองแค่นี้ก็ไม่รู้รึไงว่าชาอะไร?”    นัยน์ตาสีรัตติกาลเหลือบมองอย่างเย็นชา   ชายเรือนผมสีน้ำเงินสะดุ้งเฮือกเมื่อนัยน์ตาสองสีไปสบเข้ากับความเย็นยะเยือกทิ่มแทงนั่น..  เพิ่งรู้นะเนี่ย..  ว่าจะเป็นพนักงานเสิร์ฟต้องเรียนรู้วิชาอ่านลูกค้าด้วย...   เขาอ่อนหัดเกินไปเหรอครับ?    เขาต้องไปฝึกวิทยายุทธสำนักไหนรึเปล่า!!???

    “ขออภัยนะครับ ผมไม่ทราบจริงๆครับ”     ให้เดาจากบุคลิกน่าจะเป็นชาญี่ปุ่น?   พวกชาเขียวร้อนอะไรพวกนั้นรึเปล่านะ  แต่นี่มันร้านกาแฟริมหาดนะ!  ใครเค้าจะเสิร์ฟชาเขียวร้อนกัน??  

    “หึ..  นายคงถนัดทำชาแบบอื่นมากกว่าสินะ”     ฮิบารินั่งกอดอกเล่นสงครามประสาทต่อไป  ชาอะไร??  ชาอะไรครับ(ฟะ)    กวนนะเนี่ย กวนแบบนี้เดี๋ยวผมไปตามช่างซ่อมท่อมาจับโยนออกไปเลยมั้ย!!  

    “งั้นเปลี่ยนเป็นกาแฟ  จะดูว่าหวานแค่ไหน”    พรวด!!!   มันมาอีกแล้ว... มันมาอย่างเสี่ยวหน้าตาย   แอร์ในร้านมันไม่เย็นพอรึเปล่าครับ!!  ทำไมคุณบ้าขนาดนี้!!

    “กาแฟนะครับ รอซักครู่!”    มุคุโร่รีบเขียนออเดอร์เดินตรงไปส่งที่เคาน์เตอร์ใกล้ๆแคชเชียร์ทันที     เด็กทารกในชุดเครื่องแบบเดียวกันแต่มินิกว่าเมียงมองพร้อมกับดีดลูกคิด

    “ไม่ดีนา  พนักงานที่ดีต้องตะล่อมให้ลูกค้าสั่งมากกว่านี้สิ  กาแฟถ้วยเดียวมันไม่ได้ช่วยค่าไฟของบอสได้ซักเท่าไหร   ลองคิดดู   นายให้ลูกค้าสั่งกาแฟอย่างเดียว  กาแฟกี่แก้วกว่าจะถอนค่าไฟหนึ่งเดือนได้ ?”    คุณทารกร่ายออกมาเป็นชุด  พาเอามุคุโร่เซ็งอีกรอบ  ทำไมเขาต้องมาสมัครงานที่นี่ด้วยนะ ...

    “กาแฟหนึ่งแก้วด้วยครับ”    เสียงทุ้มเรียกคุณแม่ครัวในชุดสไตล์เจร็อกด้วยใน   พนักงานที่นี่ไม่เต็มซักคน.. ทำไมเขาต้องมาเจอลูกค้าบ้าๆด้วย...  เมื่อไหรฟ้าจะส่งคนปกติมาซักทีฟะ(ครับ)   

    นัยน์ตาสองสีเร่งหันมองไปยังทิศทางของเสียง..  ไอ้โต๊ะนั่นอีกแล้ว...   จะเล่นรบกวนคนอื่นทำไมครับเนี่ย!!    ลูกค้ายิ่งไม่ค่อยมีเดี๋ยวเค้าก็หนีหมดหรอก..!!   “สั่งให้ฉันนั้นหยุดรักนาย สั่งให้ฉันนั้นเลิกม่อนาย เหมือนกับสั่งให้หยุดหายใจยังไงยังงั้น”     ผมจำได้ว่าเพลงจริงไม่ได้ร้องแบบนั้นนะ!!!    แล้วอย่าร้องเพลงด้วยหน้าตาด้านชาแบบนั้นสิ!!  เหมือนไม่เต็มใจร้องน่ะ

    “กาแฟได้แล้วฮ๊า!”   เจ๊แม่ครัวยื่นกาแฟส่งให้ร่างโปร่ง  อยากเอาไปราดหัวเหลือเกินครับ...   กาแฟดำๆกับคนสวมชุดดำๆมันคงเข้ากันไม่น้อย!!

    “อยู่คนเดียวไม่ดี ถ้าจะให้ดีต้องมีความรัก”    เลิกมั่วเพลงได้แล้วครับ นี่มันสองเพลงปนกันมั่วแล้ว!!   แล้วเอากีต้าร์มาจากไหนฟะ!(ครับ)  

    มุคุโร่เดินตรงมาเสิร์ฟกาแฟบนโต๊ะของร่างสูงเรือนผมสีดำขลับ  ทันทีที่กาแฟมาเสิร์ฟเขาก็หยุดมือทันที  หน้าตาไร้อารมณ์เหมือนเดิม  สมองทำงานยังไงเนี่ย...    “นายเห็นโอรึเปล่า?”

    “โอโม่เหรอครับ?   นายทุนคนนั้นก็เห็นบ่อยๆ”    ทว่าร่างสูงกลับส่ายหน้าช้าๆ  พลางจ้องมองมาอย่างเย็นเยียบอีกแล้ว ขนลุกนะครับเนี่ย...

    “โอกาสที่นายจะรักฉัน”  พรวด!!!    กาแฟในมือถึงกับกระฉอกในความเสี่ยว    ไปอ่านหนังสืออะไรมาครับ!!   เพี้ยนไปเพราะอากาศร้อนใช่มั้ยเนี่ย!!

    “เลิกมาเล่นตลกกับผมได้แล้วครับ  ผมขอตัวไปทำงานล่ะครับ!!”     มุคุโร่ผินกายเดินกลับ  แต่จู่ๆก็มีไอสังหารคละคลุ้งมาจากด้านหลังของเขา

    “ถ้าคุณมากวนการทำงานแบบนี้ ผมจะไปตามคนมาไล่คุณออกไปนะครับ!”    ใบหน้าคมค่อนไปทางสวยเริ่มบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ   โกรธมากโลกร้อนขึ้นจะเกิดปัญหา   พืชล้มลุกอย่างสับปะรดชอบอากาศร้อนรึไงกัน

    “ฉันทำผิดอะไร?  นั่งทานกาแฟเป็นความผิด?”    ร่างสูงย้อนกลับให้ร่างโปร่งได้สะอึก  นัยน์ตาสีรัตติกาลมองอย่างทิ่มแทง    มันไม่ผิด.. แต่มันผิดที่คุณเสี่ยวหน้าตายจนน่ากลัวน่ะครับ!!

    “ถ้าจะผิดมันผิดที่นาย  ข้อหาขโมยหัวใจคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต   นายหนีคดีอยู่ไม่ใช่รึไง”  

    บรรยากาศชวนอึดอันพาเอาขาไม่กล้าก้าวต่อไป    สยอง.. สยองเป็นบ้าเลย...  คนบ้าอะไรเนี่ย.. เป็นกระทะปิ้งย่างยังไม่พอ... ยังชอบทำให้คนอื่นอึดอัดอย่างกับไอ้ชุดรัดรูปสีดำที่เอาไว้กระชับสัดส่วนอีก... คุณเป็นญาติอะไรกับ Tv direct รึเปล่าครับ... คุณมีคุณสมบัติของสินค้าครบเลย...    ผมไม่พอใจนะเนี่ย ไม่พอใจ  แล้วจะไปเรียกคืนเงินที่ไหนดี....


    “ก็แล้วทำไมไม่เดินไปทำงาน?”    เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น   นัยน์ตาสองสีตวัดมองขวับ  จะไปก็ส่งจิตสังหาร จะอยู่ก็ไล่  คงต้องบอกบอสให้เอากระดาษแปะเตือนหน้าร้านว่าไม่รับคำหน้าตาแบบนี้แล้ว!!

    “ครับๆ!”   ว่าแล้วมุคุโร่ก็เดินจากไป  นัยน์ตาสีรัตติกาลมองตามแผ่นหลังนั่นไปพลางส่ายหน้า   

คนงามรักสัตว์มีดีทุกอย่าง เสียอยู่อย่างเดียวล่ะนะ?   อยากรู้?  อยากรู้เหรอว่าอะไร? จุ้นซะจริง     มันสร้างมลภาวะให้โลก..  ช่างเป็นข้อเสียอย่างเดียวจริงๆ   มันทำให้ขยะล้นโลกได้..  เพราะหัวใจใช้แล้วของฉันมันรีไซเคิลไม่ได้ซะด้วย    เล่นไม่ยอมรับเลยต่อไปจะเกิดปัญหาระดับชาติได้   กลุ้มซะจริง...  

------------------------------------------------------------------------------

Free Talk : จบจริง ฮา!!!  จบจริงๆแล้วกับ 1869 = ="  ทำไปทำมา ฮิเสี่ยวช่าง...  เสี่ยวอย่างเข็นไม่ขึ้น   ไม่ค่อยเต็มด้วย มุคุโร่ดูเต็มเยนจริงๆแฮะ กร๊ากกก =[]=""" 

ช่วงนี้มหาลัยยังคงเรื่อยๆ  เพิ่งเคลียร์งานใหญ่ไปหนึ่ง  

ช่วงนี้คลั่งซาเกะคุงงงง  ซาเกะคูงงงงงงงงงงงงงง!!! (???)  

edit @ 23 Jun 2008 09:33:11 by -*AyaFee*- สมาพันธ์รักฮาเร็ม