★Euphoric Field★

Title :  Dente di leone
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Genre : Drama , Romance
Rate : ??
Pairing : XDS
Summary  :  แดนดิไลออน  ปลิวหายไป ไม่หวนคืนกลับสู่ที่เดิม..  
------------------------------------------------------------------------

    ร่างโปร่งบางในชุดนักเรียนเชิ้ตขาวทับด้วยสเว็ตเตอร์สีเลือดหมูและกางเกงลายสก็อตนั่งอยู่ริมสนามหญ้าห่างไกลตึกเรียน  ปอยผมสีทองอร่ามปลิวไหวน้อยๆตามกระแสลมอ่อนๆของยามสาย     ในมืออันแปดป้ายไปด้วยพลาสเตอร์สีขาวถือดอกแดนดิไลออนเอาไว้   นัยน์ตาสีอำพันจดจ้องเจ้าดอกไม้นุ่มในมือไม่วางตา..  ก่อนเด็กหนุ่มจะเป่าลมหายใจให้กลีบดอกปานปุยนุ่นนั้นล่องลอยไป

    “ถ้าคุณพ่อรู้ก็ต้องโดนดุอีก...”     โรงเรียนมาเฟีย... ไม่ใช่สถานที่ที่ตนอยากเหยียบเข้ามาแม้แต่น้อย   โดดเรียนครั้งแล้วครั้งเล่า   โดนรังแกครั้งแล้วครั้งเล่า... ไร้คนใส่ใจ..   มีเพียงความคาดหวังส่งมาทับถมเป็นหินผาบนไหล่บางทั้งสอง... หนักอึ้ง.. จนมิอาจยืนเหยียดตรงมองไปเบื้องหน้า...  

    มือบางป้ายแผลมากมายหยิบจับเจ้าต้นแดนดิไลออนตรงหน้า...  กลุ่มต้นแดนดิไลออนสีตัดจากสนาม.. ทั้งสีขาว สีเหลือง และสีแดง...    เป็นดอกไม้ริมทาง.. แต่เปี่ยมไปด้วยอิสระ.. อยากจะล่องลอยไปที่ไหนก็ได้.. ช่างน่าอิจฉานัก

    “มานั่งทำบ้าอะไรตรงนี้”   ฝักดาบสีดำเขกเข้ากลางศีรษะปกคลุมด้วยไหมสีทอง    การทักทายแบบเดิม...  หนึ่งเดียวในโรงเรียนมาเฟียอันเป็นที่พักใจ  และอดทนอยู่ได้...

    “สคอลโล่.. ทักดีๆไม่ได้รึไง.....”     เจ้าของนัยน์ตาสีอำพันรีบผินกายหันไปมอง   เด็กหนุ่มผมสีเงินซอยสั้นในเครื่องแบบเดียวกันยืนใช้ดาบพาดบ่าตนเองไม่สนใจคำบ่น

    “ว่าที่บอสใหญ่แห่งคาบัคโรเน่   ทำตัวแบบนี้จะไปเอาตัวรอดจากโลกมืดได้ไงฟะ!!!”    เจ้าของเสียงโวยวายหย่อนกายลงนั่งใกล้ๆกัน    ดีโน่เมียงมองเด็กหนุ่มผู้ที่ตนน่าจะเรียกว่าเพื่อนได้ด้วยสายตาปลงๆ   

    “ไม่ได้อยากจะเป็นนี่”    เอ่ยเสียงแผ่ว...  หากมีคนมาได้ยินเข้าก็คงจะไม่ดี   ยิ่งในโรงเรียนนี้... ล้วนมีแต่เหล่าผู้ต้องการเป็นมาเฟียผู้มากอิทธิพล.. และต้องการจะประสบความสำเร็จในวงการนี้ทั้งนั้น...    นอกจากโรมาริโอ้...  คงมีเพียงเพื่อนคนนี้กระมัง.. ที่เขาจะเอ่ยความในใจได้บ้าง..

    ร่างโปร่งผมเงินทรุดตัวลงนอนกับพื้นหญ้าสีเขียวขจี   ไร้คำพูดใดเล็ดลอด.. มีเพียงเสียงของสายลมเท่านั้น   ดีโน่ผ่อนลมหายใจช้าๆ    อาจจะเป็นเพราะปลงกับการที่เขาบ่นบ่อยๆกระมัง..     

    “แล้วทำไมนายโดดเรียนล่ะ?”    ถามกลับไปเปลี่ยนบรรยากาศ    เด็กหนุ่มผมเงินผู้อยากเป็นนักดาบที่เก่งกาจที่สุด  และเป็นมาเฟียที่ได้รับการยอมรับ    ถ้าเข้ามีความทะเยอทะยาน มีเป้าหมายเหมือนคนอื่นเขาบ้างก็คงจะดี...

    “ขี้เกียจ!!  ง่วง!!”   ตอบกลับเพียงเท่านั้นเจ้าตัวก็ตะแคงตัวหนุนแขนตัวเองหลับไป   ร่างโปร่งผมทองละสายตากลับไปจดจ้องเจ้าดอกไม้ตรงหน้า   ไม่อยากรบกวน ไม่งั้นคงโดนโวยวายใส่อีก    มือยื่นออกไปเด็ดแดนดิไลออนสีเหลืองและสีขาวเป่าลมใส่เล่นอย่างที่ทำก่อนหน้านี้...   ไม่คิดทำลายความสงบเงียบ...

    มันคงจะแปลกที่คนอย่างเขามาเป็นเพื่อนกับเด็กหนุ่มนาม สเพลฮี สคอลโล่ได้   คนที่เป็นหัวโจกในกลุ่มหัวโจกเรื่องตีรันฟันแทงถนัดไม่แพ้การใช้ดาบ    จะเป็นเพราะเห็นใจ?   เป็นเพราะสงสาร?  เวทนา?  หรืออะไรก็ตามแต่...   สคอลโล่คือเพื่อนเพียงหนึ่งเดียวในโรงเรียนนี้ของเขา...    

    3 ปี ในการเรียนในโรงเรียนมาเฟีย  มีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นทีละน้อยๆ....  ทั้งการปรากฏตัวของนักฆ่าจิ๋วที่พ่อของเขาต้องการให้มาปั้นเขาจากการเป็นไอ้ห่วย....    ทั้งการที่ได้พบและเป็นเพื่อน...  จากไอ้ห่วย... ค่อยๆเติบโตขึ้นทีละน้อย...   ต้องเปลี่ยนแปลงไปอีกมากเพียงใด... มากแค่ไหน...   ดั่งแดนดิไลอ้อน...  ที่ไม่อาจหยุดบิดปลิวไป...


    “สคอลโล่!!”     เสียงนุ่มร้องเรียกหาเพื่อนตามทางเดินริมอาคาร และเดินตรงออกไปนอกสนาม   เที่ยงแล้วแท้ๆเขาก็อยากหาเพื่อนทานข้าว...     เดินหาแล้วหาอีกก็ไม่เจอ...  

    “ไปมีเรื่องกับใครรึเปล่านะ”   มือบางยกขึ้นเกาแก้มใช้ความคิด     สุดท้ายไม่รู้จะไปตามหาที่ไหน  ก็ไปที่เดิม  สนามหญ้าริมสนาม

    ร่างโปร่งล้มกายลงนอนบนผืนหญ้าทอดมองไกลขึ้นไปบนท้องฟ้า...    นภาสีคราม...  วองโกเล่...    แฟมิลี่ยิ่งใหญ่.. ใครๆก็อยากเข้าร่วม...  และสคอลโล่ก็เป็นหนึ่งในนั้น....   หากตน..  ได้เป็นบอสใหญ่แห่งคาบัคโรเน่..  หากมิอาจหลีกหนีชะตากรรมของตนได้.. ก็อยาก.. อยากจะให้เพื่อนคนนั้น...  ได้อยู่บนผืนแฟมิลี่เดียวกัน


    “ใกล้จะเรียนจบกันแล้วนี่นะ....”   บ่นพึมพำกับตัวเอง   ต่อไปก็ทางใครทางมัน..งั้นสินะ?    นัยน์ตาสีอำพันปรือหลับลง  เพื่อนคนแรก..และคนเดียว..    รู้ทั้งรู้ว่าพ่อของเขาเป็นพันธมิตรกับวองโกเล่.. ความรู้สึกมันต่างกัน...   สถานที่..ต่างกัน...  

    “โอ๊ยๆๆ!!!!”    นัยน์ตาสีอำพันเบิกกว้างรีบหยัดกายลุกขึ้นนั่งเมื่อมีคนเหยียบปอยผมเขาซะแบบนั้น    ยามเมื่อหันกลับไปเมียงมองผู้ที่เดินไม่ได้ระวังเอาซะเลย  ก็ต้องนิ่งงันไป   

    “เกะกะ”    เด็กหนุ่มร่างสูงกว่าเรือนผมสีดำขลับและนัยน์ตาสีแดงเพลิงกดดันและน่าสะพรึงกลัวในสายตาเขา    เด็กหนุ่ม..ที่เคยพบกันห่างๆในงานเลี้ยงของคุณลุงวองโกเล่รุ่นที่ 9…  ลูกชายเพียงคนเดียว..  ผู้เป็นว่าที่ผืนฟ้าคนใหม่..

    “ขะ..ขอโทษ...”  นึกเสียใจให้ความขี้ขลาดของตัวเอง    อีกฝ่ายเป็นคนเหยียบศีรษะเขาชัดๆ.. ทำไมเขาต้องไปขอโทษ    เจ้าตัวก็ไม่ยอมขอโทษแถมมีท่าทีอยากจะถีบเขาไปให้พ้นๆอีก   นี่น่ะเหรอลูกชายของคุณลุงใจดี   ช่างไม่เหมือนพ่อเลยแม้แต่น้อย  

    “สวะก็ควรอยู่ส่วนสวะ ไปไกลๆจากที่นี่ซะ”    คำพูดดูถูกเหยียดหยามเรียกให้นัยน์ตาสีอำพันตวัดมองเขม็ง   สีเพลิงอันน่าสะพรึงกลัว.. แม้นไม่กล้าสบตา.. แต่มิอาจอดทนกับคำพูดเช่นนั้นได้...

    “ฉันไม่ใช่สวะ”   ไม่คิดหรอกว่าอีกฝ่ายไม่รู้สถานะของตัวเขา    เรื่องความห่วยของเขามันเป็นที่โจษจันไปทั่วโรงเรียนว่าไม่ควรเป็นว่าที่บอสของคาบัคโรเน่    

    “หึ!!!”   ร่างสูงย่างเข้ามาใกล้   ไอ้ความปอดแหกมันก็เริ่มทำงาน นัยน์ตาสีอำพันพลันหลับตาปี๋ด้วยความกลัว   หากเขาโจษจันในเรื่องความห่วย   อีกฝ่ายก็คงโจษจันในเรื่องของการทะเลาะวิวาทไม่แพ้กัน  

    ร่างโปร่งหลับตาปี๋อยู่แบบนั้น  ทว่ากลับต้องประหลาดใจเมื่อไม่มีอะไรเกิดขึ้น    เปลือกตาบางปรือเปิดอย่างหวั่นๆ   ภาพที่แลเห็นเด็กหนุ่มเรือนผมดำคนนั้นกลับถอยหลังหันกลับไปซะเฉยๆ    เพราะว่าผลประโยชน์ในอนาคต? เพราะว่าเป็นคู่พันธมิตร?  หรืออะไร..?   ทำไมกัน..?


    “อะ..เอ่อ?”   เสียงนุ่มส่งเสียงเรียกก่อนที่อีกฝ่ายจะเดินหายไป  ไร้เสียงใดตอบกลับ  ไร้การเมียงกลับมามอง  นั่นคงเป็นการพบกันแบบแปลกๆของเขากับนภาสีดำผืนนั้น...   แปลกพอๆกับที่รู้จักกับนักดาบหนุ่ม...

    เมื่อไร้สุรเสียงตอบกลับดีโน่หันกลับมามองแดนดิไลอ้อนตรงหน้า      “แปลกคนชะมัด...  แล้วก็น่ากลัวสุดๆด้วย...”     คิดแล้วก็หวาดกลัวสายตานั่น...   แซนซัส   บุตรชายเพียงคนเดียวของวองโกเล่รุ่นที่ 9  คุณลุงที่แสนใจดีในสายตาเขา...    

    “ไม่เหมือนพ่อเลยซักนิด”   ได้เพียงบ่นลับหลัง   หากบ่นต่อหน้าคงมิวายต้องไปนอนโรงพยาบาลไม่ก็ห้องพยาบาลเป็นแน่แท้  

    ยามเมื่อบรรยากาศกลับมาสงบอีกครั้ง  ร่างโปร่งนั่งเมียงมองเจ้าดอกไม้ตรงหน้า   สายลมพัดกลีบปานปุยนุ่นปลิวหายไป   ไปตามที่ต่างๆ   ...  เพียงแค่ลมพัด... มันก็ปลิวไป..   ดั่งเรื่องราว.. ที่ผ่านมาก็ผ่านไปไม่มีรีรอ...

    “คาบัคโรเน่ กับ วองโกเล่.........”     สายสัมพันธ์ที่ผูกกันไว้เนิ่นนานสืบทอดไปรุ่นต่อรุ่น...

 

    “เดินช้าจริง ไอ้คุณหนู!!!”    สคอลโล่หันมาตวาดใส่เจ้าคนเชื่องช้าเบื้องหลัง      ดีโน่วิ่งตามมาติดๆพร้อมกับกอดสมุดกองหนึ่งไว้กับตัว  

    “ก็ช่วยถือกันบ้างสิ การบ้านของนายด้วยไม่ใช่เหรอ!”    หยุดรอแค่นั้นก็ก้าวขาเดินต่อให้เจ้าของผมสีทองได้วิ่งตามต่อ    คิดในแง่ดี.. ถ้าไม่ใส่ใจเลยก็คงไม่ลากกันมาทำการบ้านด้วยกันล่ะมั้ง..  แม้เขาคงจะเป็นฝ่ายต้องทำเองทั้งหมดก็เถอะ...

    เด็กหนุ่มทั้งสองหยุดยืนหน้าห้องสมุด    ประตูมันปิดสนิท  ทั้งๆที่มันไม่ควรจะปิดในเวลาแบบนี้  และยิ่งเป็นโรงเรียนด้วย  แม้จะเป็นโรงเรียนมาเฟียก็ตามแต่   ร่างโปร่งผมเงินตวัดสายตาตรงไปที่ลูกบิดก่อนจะคว้าลูกบิดมาบิดไปมา


    “มันล็อก”     เห็นแล้วชวนหงุดหงิด     ดีโน่ยืนมองอยู่เบื้องหลังไม่กล้าเข้าไปยุ่ง    สุดท้ายก็ต้องเดินเข้าไปช่วยดันประตูด้วย..   

    ผลักกันไปผลักกันมาประตูดันโครมเข้าไปข้างในอย่างไม่ทันจะระวังตัว   เมื่อมีคนเปิดออกจากด้านใน    ร่างของเด็กหนุ่มทั้งสองลงไปกองกับพื้น    กระแทกพื้นลงแทบเท้าของร่างสูงกว่าเรือนผมสีดำขลับที่กำลังใช้นัยน์ตาสีเพลิงจดจ้องมายังคนสองคนที่มารบกวนเขา


    “เจ้าพวกสวะ... ที่นี่ไม่ต้อนรับแก”      ไอ้เรื่องยึดพื้นที่ก็เข้าใจอยู่หรอกว่ามันคือโรงเรียนมาเฟีย   ช่างเป็นคนที่เย่อหยิ่งไม่เปลี่ยน....

    “นี่นาย.....”    ดีโน่เผลอไปชี้หน้าอีกฝ่ายเข้า    สองครั้งสองครา.. คำขอโทษซักคำก็... ไม่มีให้ได้ยิน...

    ใครกันจะล่วงรู้...  ว่าอนาคต..  จะเป็นเช่นไร...    การพบกันเพียงหนึ่งครั้ง สองครั้ง.. การรับรู้นาม.. การเอ่ยนาม.. ก่อเกิดความสัมพันธ์...  เพียงพบกันเพียงหนึ่งครั้ง.. ใช่จะตัดสินว่าจะไม่ได้พบเจอกันอีก...   คงเหมือนพวกเขา...   ความสัมพันธ์ของพวกเรา..ดำเนินไปอย่างเชื่องช้า...     และไม่อาจล่วงรู้ความคิดของอีกฝ่ายได้.....

    “ใกล้จะเรียนจบแล้วเนอะ?”    นัยน์ตาสีอำพันเมียงมองใบหน้าเพื่อนเพียงหนึ่งเดียว...   อีกไม่กี่วัน..  ต่างฝ่ายต่าง.ต้องเดินบนเส้นทางของตัวเอง  

    “แกเองก็จะเป็นบอสแล้วนี่  เจ้าม้าพยศดีโน่”    คำพูดราวกับหยอกล้อให้เจ้าตัวได้ละอายเล่น  ทั้งๆที่บอกว่าไม่อยากเป็นมาเฟีย..  สุดท้ายก็กลายเป็นแบบนี้ไปเสียได้...

    “ทำไงได้ล่ะ...”     แม้นเติบโตแล้ว..   ไม่มีลูกน้องอยู่ด้วยเขาก็ทำอะไรไม่ได้มากนัก    ในใจนึกเสียดาย..  อยากให้มาทำงานด้วยกัน...  แต่เส้นทางของใคร.. ใครจะบังคับได้...    เมื่อวันนั้นมาถึง... อีกไม่กี่วัน...  คงต้องล่ำลากัน.. ณ สถานที่แห่งนี้.. ลานหญ้า... และดอกแดนดิไลอ้อน...

    “พกลูกน้องไปให้ตลอดล่ะเฟ้ย”    นัยน์ตาสีน้ำทะเลสบมองมาแกมประชด  แต่ความจริงแล้วมันคงเป็นความใจดี..  เหมือนทุกครั้ง   

    “เข้าใจแล้วน่า”   มือที่ครั้งหนึ่งเคยเนียนใส ประดับด้วยรอยสักอันเป็นสัญลักษณ์ของบอสใหญ่เอื้อมลงไปหยิบดอกแดนดิไลอ้อนสีขาวและสีเหลืองดอกหนึ่งส่งให้เพื่อนรักเพียงหนึ่งเดียว   

    “เออดี”   เจ้าของเรือนผมสีเงินรับมาแม้นจะทำหน้าเหมือนไม่อยากจะรับ     หากเป็นคนอื่นคงมองว่าฝืนใจ.. แต่นั่นเป็นเพราะเจ้าตัวไม่ชอบเรื่องอะไรแบบนี้กระมัง....  

    พวกเรามิอาจเป็นเด็กตลอดไป...  วัยเด็กล่วงเลยผ่าน...    และต้องแบกรับภาระของความเป็นผู้ใหญ่   การละเล่น การหยอกล้อ.. คงจบสิ้นลง...   ความสัมพันธ์ในรูปแบบของเด็กๆก็คงเปลี่ยนแปลงตามไปด้วย...  คืออนาคตที่มองไม่เห็น... คือเส้นทางทอดยาว...    เมล็ดพันธุ์...  แดนดิไลอ้อนที่โปรยปลิวไปนั้น...   เริ่มเจริญเติบโต..  

    นัยน์ตาสีเพลิงลอบมองเด็กหนุ่มสองคนห่างไกลจากพื้นที่ของสองคนนั้น     เด็กหนุ่มยืนกอดอกมองมิตรภาพของสองคนนั้นด้วยความคิดหลากหลาย    หนึ่งคือลูกน้องในอนาคต  หนึ่งคือพันธมิตร     สายสัมพันธ์เชื่อมโยงคนสามคนเอาไว้... โดยที่มองไม่เห็น...


    “ก็แค่ดอกไม้งี่เง่า...”     ร่างสูงเดินตรงเข้ามาหาพวกบ้าสองคน   

“นายมัน... ไร้ความละเอียดอ่อนจริงๆ..แซนซัส..”   ดีโน่พูดบ่นไปงั้นๆ   จะคนไหนก็ไม่มีความละเอียดอ่อนพอกัน  แต่จะให้เปรียบเทียบสคอลโล่คงจะมีมากกว่า

“มาเฟียเค้าไม่สนใจเรื่องแบบนี้หรอกเฟ้ย!!!”       เจ้าดอกไม้ประดุจปุยนุ่นลอยละล่องไป...    ไม่หยุดยั้ง..  สร้างต้นกล้าใหม่ๆ...  สร้างสายสัมพันธ์ใหม่ๆ... จากที่หนึ่งไปสู่อีกที่หนึ่ง....

    “ยังไงก็ยังเป็นพันธมิตรกันน่า....  ก็เพื่อนๆกัน”   ร่างโปร่งเรือนผมสีทองผู้เริ่มมีความกล้าเอ่ยกับเด็กหนุ่มอีกสองคน  

    “ใครเป็นเพื่อนพวกแก...”    เอ่ยจบแซนซัสก็เดินไปซะแบบนั้น  ไร้มนุษยสัมพันธ์...    ทั้งๆที่เป็นเพื่อนร่วมรุ่นเดียวกัน และเป็นพันธมิตรกันแท้ๆ....

    นับจากจุดนี้เป็นต้นไป...  อาจจะเป็นจุดเปลี่ยน   สถานะดั้งเดิม... ยามเติบโตนั้นเปลี่ยนแปลงไป   มิตรภาพของคนสามคนดำเนินต่อ..หรือขาดสะบั้นลง...  คงมีเพียงความห่างเหิน.. และบางสิ่งที่ทับถมขึ้นทีละน้อยที่เป็นคำตอบ.... ของคนสามคน...

TBC…..  
    


-------------------------------------------------------------------------

มันยังต่อได้อีก!! ปกติจะเป็นฟิคสั้น  คงเพราะว่ามันสามพีล่ะมั้ง ก็เลยจบไม่ลงในหนึ่งตอน (แต่แน่ใจเรอะว่าจะจบสามพี...อะคริอะคริ   กลิ่นรักคุดลอยไม่ไกลๆ  หรือกลิ่นเลือดคนเขียนลอยมาไกลๆกันแน่...)  เพ้อจนระเบิดเลยทีเดียว  ต้องหาโดมานั่งอ่านเพื่อสร้างภาพ เหล่าหนุ่มฉกรรจ์สมัยเรียน ฮาาาา    (โดกลุ่มนี้สมัยเด็กๆช่างหายากจริง  ชอบสามคนนี้สมัยเรียน กางเกงลายสก็อต วิ้ววววว) 

แอบคิดถึงบรรยากาศยุ่นโบราณๆแบบตอนที่เขียน D27  เก็บข้อมูลเยอะ แต่ว่าเขียนแล้วสนุกดี  (โยคะแพนด้าไม้ไผ่ ก็ช่างเป็นจุดบอดในชีวิตจริงๆ = =".....)   และเพราะ 4P แพนด้า!!  มันก็เลยรวมเล่มไม่ได้ ฮ่า!!!  ต้องแก้เรทกระจุยก่อนแล้วจะลงได้   จะเอาไปให้โรงพิมพ์เพื่อนทำให้ ก็หนังหน้าเพื่อนและตัวเองไปไม่รอด..    SM 4P แพนด้า...   ไม่น่าเล้ย... OTL...  

ถ้าเปลี่ยนเป็นแพนด้าน่ารักๆ 4 ตัว  รำกระบองไม้ไผ่กัน คงน่าดูชม...   (หนีความจริง)  

ปฏิบัติการณ์ล่อลวงคนมาชอบ 100 ยังคงทำงานต่อไป  แอบรีเควสเค้าไปทั่วเพื่อสร้างกระแส!!  มารักคนเลวกันเถอะ!!!  (โดนตบกระเด็น!)  

---------------------------------------------------------------------------

เมื่อไม่นานมานี้หยิบเซเลอร์มูนมาอ่าน แล้วก็ดูอีกรอบ   รู้สึกดีใจที่ตัวเองไม่เกิดอาการจิ้นขบวนการเซเลอร์วองโกเล่ขึ้นมา  (MAD ที่ล้ออันนั้น ฮามาก ดูไปขำไป OP เซเลอร์มูน ver. รีบอร์น)   ช่างโชคดีที่ไปหาDVD ครบทุกภาคมาได้แบบฟลุ๊คๆ TwT  ตอนนั้นลงแดงอยากดูมาก  ตามหาไปทั่วเลย  แม้กระทั่งบิท แต่ดันไปได้บิทภาค eng มาสุดท้ายก็เลยวิ่งหา dvd  (แอบเสียดายที่ขาดภาคmovie ไปสองภาค)

ชอบปกใหม่มากมาย  แต่ว่าไทยไม่ยอมพิมพ์ใหม่แฮะ  มีแต่ของนอกลิขสิทธิ์เล่มหนา 8 เล่มจบ  อนิเมกับมังงะก็ช่างต่างกัน   ภาค Live Action คนแสดงก็ดูนะ  ชอบคนที่เล่นเป็นเรย์กับมินาโกะ น่ารักทั้งคู่ =w=

ไม่ชอบหน้ากากทักซิโด้  แต่ชอบเซยะ  กร๊ากกกก   อยากจะปาจอเมื่อเซยะกลับดาวแม่ตัวเอง  ซีนมันน่าโฮกกว่าหน้ากากทักซิโด้เยอะ!!!!   เอาสตาร์ไลท์กลับม๊าาาาาาาาา     (จนถึงบัดนี้ก็ยังสงสัย..  ว่าสามคนนั้นเป็นชายหรือหญิงกันแน่.. ) 

ถ้าหน้ากากทักซิโด้ในมังงะอันนั้นอะเช   แต่ที่สำคัญ... ในภาค live action มีฉากแปลงร่างของหน้ากากทักซิโด้ด้วยล่ะ!!!  นั่งดูกับเพื่อนแล้วพรวดดดดดดดดด  =[]=! เอาจริงวุ้ย

บรรดาเซเลอร์นี่  ไม่ชอบแค่จิบิมูนคนเดียว = ="  เพราะแบ๊วเกินไปล่ะมั้ง   ภาค SS  เปกาซัสน่าโฮก แต่ทุกครั้งที่คุณหนูออกมาเพ้อ เพ่จะเริ่มออกอาการจะหลับ =A=...   จนอยากจะเปกาซัสหมัดดาวตกใส่ซะเหลือเกิน!!!!!   แต่ชอบภาค S มากสุด เพราะว่าบู๊ดี ฮาาา   ฮารุกะกับมิจิรุก็เท่ด้วย  

(แอบดักแก่นะเนี่ย... เซเลอร์มูนนี่เก่ามว๊ากกกกกก)

ละครที่สร้างจากการ์ตูนนี่   คงมีปรินซ์ออฟเทนนิสล่ะมั้ง ที่ดูไปอ้าปากค้างไป...  มันเทพจริง..  แบบว่า เทพจริงๆ...  (แอบกริ๊ดคนเล่นเป็นเทะสึกะไปด้วย)   แต่ไอ้แมตท์สุดท้ายที่มันมีการเรียกสายฝน ฟ้าครึ่มนี่.. แม่จ๋า =[]=!! หลุดโลกโคตรเลย!!

--------------------------------------------------------------------------

แอบตอบคำถามจากเม้นต์

ท่านโครโน่ มุกจัง แล้วก็เคโกะจัง  :   6927  คิดพล็อตอยู่เหมือนกันนะคะ  แต่ทำไมสมองเรามันไปทางผิดหวังหมดเลยล่ะนี่ =[]=...  แต่งฝันกลางวัน มุก็เป็นคนเดียวที่ไม่ลงเอยกับสึนะ  

ท่านซาเร็น  :  จะเรียกพี่สาวก็ไม่ว่านะคะ =w=" มีคนเรียกเยอะ จนลามไปถึงเจ๊เลยทีเดียว ฮา   

ลินจัง  :  ถ้าเบียเคะแบบที่เราชอบ คือจิบิเบียค่ะ!!  ถ้าแบบนี้เคะแล้วน่ารักน่ากระซวกไส้ =w=b  เพราะงั้นไม่ผิดปกติหรอกค่า  6927 =[]= ก็สมหวังนา.. ฮา..

ริสจัง :    เลวี่xกุโระไม่ดีตรงไหน =A=..  ปลาจวด vs ปลาหมึก  นี่แหละจุดเริ่มต้นของความสยอง น่ากระชากเครื่องในของแท้

โคคิจัง :  OTL  ลองมองเป็นภาพคนดูนะงับ  จะเห็นเป็นรูป คนทรุดลงกับพื้นน่ะ ฮา   เป็นท่าหมดอาลัยในชีวิต(?) เป็นหวัดก็หายเร็วๆเน้อ!

ท่านหยก :  จิ้นแบบโมเอะสิคะ!!!  

ปล.  อีหนูชินน่ารัก!!  บาครีบเข็นฮังเกอร์ออกมาด่วน!!!  เค้าจะเอาคู่เน้!!!  เคี๊ยกกกกก  

ฮังเกอร์ x ชิน อุเคี๊ยกกกกกกกกกกกก  บ้าไปแล้วววว   ไม่วายมีตบนะบาคเอ๊ย!!   ถ้าวายล่ะไฟทำงานลุกโชน!! จิ้นก็ยังดีไม่ต้องวายตรงๆ แต่ต้องฮังเกอร์ x ชิน อะเคี๊ยกกกก  

ปล2. หนึ่งสัปดาห์มันช่างผ่านไปเร็ว...  จะสอบมิดเทอมแล้ว!!!! 

ปล3. ดีใจที่มีคนชอบงานที่เขียน เพราะเป็นคนที่ไม่มั่นใจในตัวเองระยะสุดท้าย  ใช้อาการเพ้อเป็นที่ตั้ง แล้วก็เขียนๆ  แถมเขียนเรื่องฉ่อยจนติดเป็นนิสัย!!   ไม่โดน FC ตื้บเอาก็บุญแล้ว!!   

แล้วก็ดีใจที่มีปฏิสัมพันธ์ตอบรับกันมา ทั้งใน M ทั้งอื่นๆ  

edit @ 11 Jul 2008 02:55:01 by [AyaFee]หมีน้อยกระซวกส้ายยย

edit @ 11 Jul 2008 20:29:45 by [AyaFee]หมีน้อยกระซวกส้ายยย