เค้าขอแปลก ก็ต้องจิ้นแปลก ฮิบะ...โกร่า...
posted on 19 Jul 2008 20:20 by ayafee in Fictionหนึ่งในซี่รี่ย์ แปลก... ที่ริสชวนให้มาโคกัน (และอาจมีคนอื่นโผล่มาสยองด้วยกันอีก) อันนี้เป็นคู่ที่สองของเราแล้ว คู่ที่สามนี่ คงหนีไม่พ้นจริงๆ อุตส่าห์โยนจากหนึ่ง มาสอง สุดท้ายสามก็หนีไม่พ้นแล้ว ต้องเขียนอยู่ดี =w="
สำหรับคู่นี้... คนเขียนก็ยังไม่เคยจะจิ้น =[]= ต้องมาจิ้นตอนที่ได้รับงานมานี่แหละ ตอนแรกไม่ได้คิดถึงคู่นี้เลย จนกระทั่งไปงานหนังสือ กับชุนจัง ริส แล้วก็ส้มคุง ได้ไอเดียนี้มาจากในรถไฟใต้ดินตอนที่กะลังคิดคู่แปลกกับซาร่า 2
ออกมาเป็นนี่...
Title : 1 minute Clock
Series : แปลก The Encyclopedia
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Author : Ayafee & D_eriz
Genre : Drama , Romance (????)
Pairing : 18xGo
Summary : นาฬิกาเพียง 1 นาทีก็เพียงพอ
--------------------------------------------------------------------------------------------------
นาฬิกาของฉัน นาฬิกาของแก มีเพียงขีดเส้นเดียว
เส้นเพียงเส้นเดียวให้เวลาเดินและจบลง
เวลาเพียง 1 นาที บนนาฬิกาของเรา
.
.
ร่างสูงเรือนผมสีรัตติกาลในชุดสูทสีดำทอดสายตามองออกไปไกลแสนไกล รอบตัวรายล้อมด้วยเศษซากของเครื่องจักรกลอันเป็นรุ่นทดสอบของสิ่งประดิษฐ์ ทอนฟาหมุนควงก่อนกลับคืนในกล่องเช่นเดิม นัยน์ตาคมตวัดมองเจ้าพวกเศษซากของหุ่นยนต์ทั้งหลายอย่างเงียบงัน หวนรำลึกถึงช่วงเวลา 10ปีที่เลือนหายไป ... หลับตาลง..
“ก็แค่เรื่องครั้งหนึ่ง” ครั้งหนึ่งที่ผ่านมา ครั้งหนึ่งที่ยังคงอยู่.....
หากแต่บางเรื่องอันเป็นเรื่องแปลกและค้างคาใจ
เขามิอาจห้ามสมองไม่ให้จดจำ
.
.
เข็มนาฬิกาเพียง 1 นาที ... เดินราวกับหนึ่งชั่วโมง.. ยาวนาน... เมฆาประดิษฐ์ เมฆาธรรมชาติ ล่องลอยอยู่เหนือพื้นที่อันเป็นสนามต่อสู้ ... เขาไม่ชอบสัตว์กินพืช... เขาแสวงหาความแข็งแกร่ง และเขาคาดหวัง... คาดหวังใน 1 นาทีนั้น...
นาฬิกาหนึ่งนาทีนั้นเริ่มเดิน และ หยุดลง
.
.
เจ้าเครื่องจักรอันมิใช่มนุษย์... กับ มนุษย์ที่ใช้ชีวิตเยี่ยงเครื่องจักร... พวกเรา..คล้ายคลึงกัน.. คล้ายคลึงกันอย่างไม่อาจจำกัดความ... ในคำว่าเครื่องจักรสังหาร..
เครื่องจักรที่ถูกสร้างเพื่อสังหาร
มันคล้ายคลึงกัน... ใช่ไหม..?
.
.
“น่าขัน...” เสียงทุ้มบ่นกับตนเองยามรอให้พวกสัตว์กินพืชที่ตั้งกฎเกณฑ์บ้าๆบอกให้การต่อสู้เริ่มต้นขึ้น ต่างฝ่ายต่างยืนสบมองแบบนั้น ไร้คำพูดใดส่งถึงคู่ต่อสู้... มันไม่จำเป็น ไม่จำเป็นแม้แต่น้อย...
เพื่อค้นหาบางอย่าง
.
.
เขาเกลียดสัตว์กินพืชอ่อนแอ เกลียดการสุมหัว เกลียดเสียงเอะอะโวยวาย... แสวงหาความแข็งแกร่ง... แสวงหาบางสิ่งที่เหล่าสัตว์กินพืชไม่มี แกเป็นเครื่องจักร... แกหล่อเลี้ยงชีวิตตนด้วยน้ำมันให้พลังงาน.. คงไม่เอะอะโวยวาย.. ไม่น่ารำคาญ.. ไม่สร้างเรื่องยุ่งยาก..
มองลึกในดวงตา... มองลึกไปถึงภายใน... ก่อนการต่อสู้จะเริ่มต้นขึ้น จดจ้องมอง... ความเงียบงันโอบล้อมหนึ่งคนหนึ่งเครื่องจักร มีเพียงเสียงเอะอะโวยวายของพวกสัตว์กินพืชนอกสนามนั่น น่ารำคาญ... น่าขย้ำให้ตาย... เจ้าเครื่องจักรตรงหน้ากลับต่างไป..
“ศึกแห่งเมฆา โกร่ามอสก้า ปะทะ ฮิบาริ เคียวยะ เริ่มการต่อสู้ได้” เจ้าเครื่องจักรร่างหนาเปิดแรงขับเคลื่อนทันทีเมื่อได้ยินเสียงคำสั่งนั่น นัยน์ตาคมสีรัตติกาลยังคงจดจ้องมองแบบนั้น.. นิ่งงันไม่ขยับตัว..
“หึ...” มือที่กระชับทอนฟานั้นยังคงไม่เคลื่อนไหว ... ไม่ว่าอย่างไรตนก็ต้องเป็นฝ่ายคว้าชัย... แหวนเมฆาไม่ใช่สิ่งที่ตนสนใจ.. ก็แค่ไขว่คว้าหา.. ความแข็งแกร่ง
นาฬิกาเริ่มเดิน จากเสี้ยววินาที เป็นวินาที
และเป็นหนึ่งนาที
.
.
ร่างหนาพุ่งเข้าใส่ว่าที่ผู้พิทักษ์แห่งเมฆา ฮิบาริยังคงนิ่งงันไม่ขยับตัว... ตรงหน้าคือศัตรู ... คือเครื่องจักรไร้จิตใจ.. คือเครื่องจักรสังหาร.. เหมือนตัวเขา....
“เพราะเหมือนกัน...” จึงมิอาจ..ฝืนชะตา... ในการสังหาร...
สองร่างปะทะกันเพียงครั้งเดียว... ดั่งเวลาที่หยุดลงเพียงหนึ่งนาที ... หนึ่งนาทีนี้เพื่อการพบพาน.. หนึ่งนาทีนี้.. เพื่อการค้นหา.. หนึ่งนาทีนี้เพื่อการจากจร... ดับลมหายใจ... ดับการเคลื่อนไหว.. สิ่งที่ตนเริ่มสนใจนั้น... ด้วยมือของตนเอง...
สิ่งใดย่ำกรายเข้ามาใกล้ต้องเจ็บตัว... คือเส้นทางของฉัน
ใครย่างเข้ามาจำต้องเจ็บปวด
.
.
การปะทะเพียงครั้งเดียว..รู้ผลแห่งชัยชนะ... กลิ่นน้ำมันกลิ่นโลหะ... ติดตรึงบนอาวุธคู่กายตน... ไร้คำลา.. ไร้คำเอ่ยใดๆ... ไร้บทสนทนา... สื่อภายด้วยบางอย่างที่มองไม่เห็น... เมฆาประดิษฐ์... เมฆาธรรมชาติ.. ต่างอาบด้วยสีแดงของเลือด.. สีแดงของการสังหาร... และเขาคือคนสังหารเมฆาประดิษฐ์นั่น
รวดเร็วหากแต่เชื่องช้า.. ในห้วงเวลาของพวกเรา
.
.
“ฉันไม่ได้ต้องการเจ้านี่” แหวนเมฆาโยนให้หญิงผิวคล้ำ ไม่ได้ต้องการ... ไม่ได้สนใจ.. ก็แค่มาเพื่อค้นหาสิ่งที่ตนสนใจเท่านั้น ความสนุกและความสนใจที่เกิดขึ้นเพียงหนึ่งนาที
มิได้ลบเลือนหายไปกับเข็มนาฬิกาที่พังทลาย
.
.
10 ปีพ้นผ่าน... ยังคงพบเจอเจ้าเครื่องจักรแบบเดียวกันมากมายจากการประดิษฐ์สร้างสรรค์ เปลือกตาปรือเปิดขึ้นให้เห็นเศษซากของเหล่าเครื่องจักรอีกครั้ง ริมฝีปากลอบยิ้มกับตัวเองอย่างเงียบงัน เหยื่อตนไหน เครื่องจักรชิ้นไหน.. ก็ไม่เหมือนกัน...
ก็มิใช่คนๆเดียวกัน
.
.
“ก็แค่เวลาสั้นๆ” เพียงหนึ่งนาที... ยาวนานราวกับหนึ่งชั่วโมง... แล้วค่อยๆสลายไปอย่างช้าๆ.....
ฮิบาริ เคียวยะก้าวเหยียบเศษซากเครื่องจักรเหล่านั้น... ก้าวผ่านไป... ก้าวออกไป... นาฬิกาเพียงหนึ่งนาทีที่เสื่อมสลายไปนั้น... มิอาจเดินต่อ... ดั่งบางสิ่งที่หายไปชั่วนิรันดร์..
ในห้วงลึกสุดภายในร่างกายไม่ให้ใครพบเห็น
.
.
เป็นภาพร่างของอดีตแสนไกลกว่าสิบปี... โลหะนับพัน โลหะนับหมื่นชิ้น.. มิอาจเทียบเท่า.. มิอาจเป็นเสมือนภาพซ้อน.. และมิอาจแทนที่... เจ้าเครื่องจักรสังหารนั่น... มิอาจฟื้นคืน.. มิอาจลืมตาตื่น.. มิอาจพบเจอ... มิอาจมีสิ่งใดแทนที่
เก็บงำซ่อนลึกเอาไว้ในห้วงลึก
นาฬิกาหนึ่งนาทีของเรา
.
.
.
END.
-----------------------------------------------------
Free Talk : เหมือนจะซึ้ง..อีกตามเคย? รักต้องฆ่า.. รักต้องเชือด รักแรกพบ สยอง =[]=!!! ช่วงศึกของคุณฮิ เราจำได้นิดๆหน่อยๆ จำได้แค่ เปรี้ยงเดียวจบ =[]=”
ขอโทษนะคะคุณฮิบาริ =[]=!! ขอโทษนะคะ!! แต่ว่าริสชวนมาโปรเจ็คคู่แปลก มันก็ต้องแปลก OTL….
ดีที่ไม่มีบทให้หวานกันนะนี่ เพราะว่าเจอกันแค่ไม่กี่ช่องเองในหนังสือ ในอนิเมก็ประมาณ1 นาทีล่ะมั้ง =w=" เหอๆๆๆ แถมช็อตหลังจากนี้ทูน่ามาแย่งซีนซะด้วย =[]=... จงกลืนหายไปกับสายลม.. เสื่อมจริงๆ
คุณฮิขา.. อย่าเอาทอนฟาไล่ฟาดหนูเลยน๊า T[]T!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
วิ่งหนีหายไป =[]=!!!!!
เหมือนจะเคลิ้มตามนะฮะ แต่พอดูคู่แล้วมัน //กัดผ้า้เช็ดหน้าTwT
#1 By Rain*~ [ทำตัวเสมือนชิว] on 2008-07-19 20:34