(โปรเจ็คคู่แปลก..) ทำร้ายตัวเอง เบีย...กุโระ...
posted on 22 Jul 2008 00:19 by ayafee in Fictionสารภาพว่า... เขียนตอนนี้ไป.. อยากโยนทิ้ง แล้วคลานไปเอาคู่อื่นมาเขียนแทน... แค่คิดในใจ... ถ้าให้ริสเขียนเราอาจจะช้ำใจกว่านี้..
เพราะงั้น.. รัก... ต้องฆ่า!!! คือคติของเบีย!! เพราะงั้น.. FC ก็ต้อง!! รักต้องเสื่อม!!!! (โดนตบ!!!)
เขียนไปเอาหน้าคนอื่นมาแปะแทนกุโระไป เขียนจบแล้วไม่อยากกลับไปอ่านซ้ำสองเลยแฮะ... แต่ก็ต้องทำ...
Title : Sand Flower
Series : แปลก The Encyclopedia
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Author : Ayafee & D_eriz
Genre : Drama , Romance (????)
Pairing : 100xGu
Summary : ดอกไม้ที่แตกต่าง.....
--------------------------------------------------------------------------------------------------
อย่างไรก็เป็นดอกไม้
แม้นอยู่ท่ามกลางมวลดอกไม้ธรรมชาติ
อย่างไรก็คือดอกไม้งาม
.
.
.
ร่างสูงเรือนผมขาวหยัดกายเปลือยท่อนบนขึ้นนั่งบนเตียงสีขาวนวล นัยน์ตาสีอเมทิสต์เปี่ยมเสน่ห์นั้นตวัดมองข้างกายที่ว่างเปล่า ริมฝีปากได้รูปหยักยิ้มกับตัวเองด้วยรอยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว ร่องรอยกิจกรรมและตัณหาของยามค่ำคืนยังคงหลงเหลือให้เห็น หากแต่... เจ้าตัวที่กอดก่ายคงไปออกไปแล้ว...
“ตื่นไม่รอเลยน๊า” เสียงทุ้มบ่นกับตัวเองปนขบขัน เจ้าดอกไม้ที่แตกต่างไปจากมวลหมู่ดอกไม้ของมิลฟิโอเร่... ดอกไม้อันหยาบกระด้าง...
ดอกไม้ทรายท่ามกลางมวลไม้ขาว
.
.
“จะส่งกำลังเสริมไปญี่ปุ่น คงต้องคิดหนักแล้วสิ” มือใหญ่ดึงเสื้อคลุมมาสวมทับกาย ภารกิจการค้นหา.. และล่าวองโกเล่ริง...
ย่อมเข้าใจความประสงค์ของเขา
เป็นอย่างดี
.
.
อาจไม่ใช่ลูกน้องคนสนิท เป็นบริวารหนึ่งใต้บังคับบัญชา หากแต่เข้าใจความคิดของเขามากที่สุด... นัยน์ตาใต้กรอบแว่นแสนเจ้าเล่ห์นั้น แลเห็นเสน่ห์อยู่ภายใน... ลิ้มรสแล้วดั่งขนมหวาน... ขนมหวานชั้นดี.. หยาบกระด้างยามสัมผัส... ดั่งสัมผัสผืนทราย... หากแต่มันสวยงามผิดแปลกจากดอกไม้ดอกอื่น
อาจเป็นที่หมั่นไส้ และไม่ชื่นชอบของหลายคนในไวท์สเปล
หากแต่ในสายตาเขา.. เป็นหนึ่งในคนที่เชื่อใจ
.
.
ยามแรกที่พบกันในฐานะเจสโซ่แฟมิลี่ เป็นเพียงชายคนหนึ่งที่มีนิสัยตรงข้ามกับเขาทุกอย่าง... อาจจะมีเพียงหนึ่งที่คล้ายคลึง... คือความโลภ.. และต้องการ... ทำทุกอย่างให้ได้มา... นานวันยิ่งแลเห็น....
แล้วเมื่อใดกัน
ที่ตนอยากครอบครอง
.
.
ห้องทำงานใหญ่ประกอบด้วยกระจกกว้างมองเห็นภายนอกเงียบสงบนัก... มีเพียงคนสองคนเท่านั้นอยู่ในห้อง หนึ่งเจ้านายหนึ่งลูกน้อง... ในเครื่องแบบสีเดียวกัน ชายนัยน์ตาสีม่วงแย้มยิ้มไม่หุบยามเมื่อได้ข่าวการมาของบางสิ่ง ณ แดนอาทิตย์อุทัย... เป้าหมาย..ของตน...
“ยิ้มแย้มสดใส นึกถึงสิ่งนั้นรึไง เจ้าริง ริง ริง ~” ร่างโปร่งสวมแว่นตาผมประบ่ายืนพิงพนังมองเจ้านายตน น้ำเสียงล้อเลียนความต้องการของผู้เป็นนาย ไม่ได้ทำให้รอยยิ้มหายไปจากใบหน้าคมของชายผมขาว
“รู้อยู่แล้ว ก็ยังถามนะกุโละ เธอเองก็รู้ดีแท้ๆ” เบียคุรันเดินไปหยุดตรงหน้า
“ฉันเป็นคนโลภ เธอก็เลยติดตามมาไม่ใช่เหรอ?” มือใหญ่เกลี่ยผมร่างโปร่งเล่นอย่างสนุกมือ เจ้าชายผู้เข้าใจความต้องการของเขา...
“โลภมาก แต่แบบนี้ฉันเองก็ชอบ” เพราะเชื่อในอำนาจของคนตรงหน้า จึงติดตาม... นัยน์ตาสีอเมทิสต์ที่ล่อลวงคนทุกผู้ให้ติดตาม....
หากแต่ภายใน... เหม็นคละคลุ้งด้วยกลิ่นคาวเลือด
เสน่ห์ที่ตนรักและเชื่อใจ
.
.
“เข้าใจง่ายดีนะ สมแล้วที่เป็นกุโละ” มือใหญ่ดันร่างโปร่งไปติดพนังกว้างสีขาวนวล ค่อยๆบรรจงถอดแว่นตาที่ปิดกั้นเสน่ห์ของนัยน์ตานั้นออก...
หากแต่ทรายนั้นยามต้องแสงจะระยิบระยับ
ความสวยงามที่คนอื่นไม่แลเห็น
.
.
“ความต้องการสูงจริง เร้าใจจริงๆนะคุณเบียคุรัน” ริมฝีปากนั้นเหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์ ในสายตาของผู้มอง.. นั่นยิ่งยั่วยวนเสียยิ่งกว่า...
“ฉันชอบสิ่งที่หอมหวานเหมือนมัชเมลโล่” มือใหญ่สัมพันธ์ปอยผมแตะเข้ากับริมฝีปาก ครอบครองทุกสิ่งที่ตนปรารถนา....
“คิดจะรับประทานฉันรึไง?” กุโละ คิชเนียแย้มยิ้มเจ้าเล่ห์กวนประสาทคนตรงหน้า แต่มันคงไร้ผล.. ต่างฝ่ายต่างรู้ดี... ในนิสัยของกันและกัน...
“ไม่ใช่ทานหรอก แต่ครอบครอง” เรียวปากทาบทับมอบสัมพันธ์ใคร่โหยหาต้องการ จงเป็นทั้งบริวาร... เป็นผู้สานอุดมการณ์ตนให้สำเร็จ... และจงเป็นสมบัติ....
เจ้าดอกไม้ทรายกลางหมู่มวลดอกไม้รอบกาย
.
.
“แค่นี้ทานฉันไม่ได้หรอก คุณเบียคุรัน” เรียวลิ้นแลบสัมผัสริมฝีปากตนคล้ายกับสัมผัสไออุ่นที่หลงเหลือ นัยน์ตาสีอเมทิสต์สบมองนัยน์ตาคนตรงหน้าอย่างเจ้าเล่ห์นัก
“ไม่จบแค่นี้หรอก นี่แค่เริ่มต้นเท่านั้น” การละเล่นของดอกไม้จริง.. และดอกไม้ทราย... สัมผัสไปบนความหยาบกระด้างของกลีบดอกไม้... ลิ้มรสเกสรอันหอมหวาน....
แลกเปลี่ยนไออุ่น กลิ่นหอมหวาน
การละเล่นของเหล่าบุปผชาติ
.
.
“เป็นสมบัติของฉันซะเถอะ” เสียงทุ้มกระซิบข้างหูชายหนุ่มผู้อยู่เบื้องร่างกายตน... ไร้สุ้มเสียงใดดังในห้องสี่เหลี่ยมอีก... มีเพียงเสียงลมหายใจ... เสียงสัมผัส...เสียดสีของดอกไม้....
สิ่งใดที่ต้องการ.. ต้องเป็นสมบัติของตน
.
.
สมบัตินั้นคือสิ่งสวยงาม... อาจมิใช่ความรัก... อาจะเป็นเพียงแค่การสัมผัสแลกเปลี่ยน..ปลดปล่อยความต้องการ... ไม่ได้ผูกพันทางใจ... เพียงผูกพันทางกาย... ครั้งหนึ่ง.. ครั้งสอง.. ครั้งสาม... แต่ทรายนั้น.. ยิ่งสัมผัสยิ่งติดเปรอะตัว.. แตกต่างจากดอกไม้ธรรมดา
ร่างสูงเรือนผมขาวในชุดเครื่องแบบของแฟมิลี่เดินออกมาจากห้องส่วนตัว พรุ่งนี้จะเป็นวันประชุมเรื่องของแผนการครั้งนี้กับทางแบล็คสเปล... เวลาในการละเล่นของตนสั้นลงเสียแล้วสินะ...
“จะส่งกุโละไปดีมั้ยนะ” เบียคุรันแย้มยิ้มกับตนเอง แม้จะเข้าทางแผนการของใครบางคน... แต่เจ้าตัวนั้นก็คงอยากเจอบางคน... เพราะเราทั้งสองต่างเข้าใจความคิดของอีกฝ่าย...
คงจะเป็นความโลภ และ ความต้องการไร้ที่สิ้นสุด
.
.
เจ้าของเรือนผมสีงาช้างนั่งลงบนโซฟา มือใหญ่หยิบขนมหวานสีขาวนวลของโปรดเข้าปาก หอมหวาน.. รสชาติที่เหมือนกับยามลิ้มรสเจ้าดอกไม้ทราย... หากศึกนี้จบลงแล้ว... คงได้เวลาจัดการความรู้สึก... และค้นหา.. และครอบครองอีกครั้ง... เจ้าสมบัติของเขา...
บุปผชาติอันมีเสน่ห์แตกต่างจากมวลไม้
จะครอบครองเอาไว้เป็นของตนตลอดกาล
.
.
------------------------------------------------------------------------------
Free Talk : อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก กรีดร้อง นอนตาย ลาก่อนโลกมนุษย์!!!!! ยิ่งกว่าเขียนคุณฮิกับโกร่า!!!! เบีย... เบียเมาใช่มั้ย!!!!!!!!!! อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
มันเป็นอะไรที่สยองพองขน มันเป็นอะไรที่เขียนไปต้องเอาหน้าคนอื่นมาดู มันเป็นอะไรที่ สาวกเบียเจ็บช้ำ!!!!
จบแล้ว โปรเจ็คคู่แปลก!!! (แต่แอบมีแรงจากบางคน ทำให้อยากเขียน ฮิบะ โกร่า ตอนต่อ... )
เขียนไปก็... องุ่นที่นั่งกิน.. มันกร่อยไปในทันใด... อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก =[]=!!!!!!
ขอกลับไปเขียนอะไรที่เจริญตา!! เจริญใจ!!! คู้นี้ไม่ขอรีเทิร์น!! ลาก่อน!!!
ส่วนอันนี้......
ชอบสัญลักษณ์ของอายะเหมือนเคย >///<
ถึงจะเป็นคู่....ก็เหอะนะ
แต่ชอบนะ!! Q'w'
จะรออ่าน X>S>27<18 นะจุ๊~
#1 By dearchan on 2008-07-22 00:56