★Euphoric Field★

 แอบงงตัวเอง =A=" คงเพราะรู้ผลสอบแล้วโล่งใจ..  ไปนั่งกินก๋วยเตี๋ยวน่องไก่  เพ้อฟิคได้คู่นึงซะงั้น =[]=!!!  แล้วทำไม่เป็น XG ล่ะเนี่ย ฮ่าๆๆๆ =[]="

(สมองมันเพี้ยนได้ใจจริงๆ) 

Title :  Awry Time
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Author : Ayafee
Genre : Drama , Romance   
Pairing : XG
Summary  :   กาลเวลาผิดแผก... เข็มนาฬิกาบิดเบี้ยว..

--------------------------------------------------------------------------------------------------

    สุรเสียงของการก้าวเดิน  ความเงียบงันและมืดมิด   ไอเยียบเย็นของน้ำแข็ง..  ฝันร้ายหลอกหลอนนับครั้งไม่ถ้วน  เข็มนาฬิกาที่ถูกเกาะด้วยผลึกน้ำแข็ง   ความผิดเพี้ยนของเวลายังคงหมุนไปในห้วงความฝันอันเป็นฝันร้าย  เวลาที่ผิดแผกไปจากผู้คนอื่น...  ฝันร้ายยังคงดำเนินไปดั่งการลงทัณฑ์..  ตราบาปของการทรยศ  


    ก็แค่ฝันร้ายที่หลอกหลอนยามหลับตาลง   ก็แค่ความฝันที่ยิ่งปรากฏยามโกรธแค้น   ในความมืดนั้น.. ไอเย็นคละคลุ้งราวกับเป็นภาพจริง   สมองของมนุษย์ช่างน่ารำคาญ...  กระตุ้นให้ประสาทรับรู้และจดจำ..  


    ดวงตาสีเพลิงตวัดมองภาพความมืดและผลึกน้ำแข็งเดิมๆในห้วงฝันร้าย   หากแต่บางอย่างที่ผิดแผกไปจากปกติ เริ่มต้นตั้งแต่ต่อสู้กับเจ้าสวะผู้ช่วงชิงตำแหน่งนภา    น้ำแข็ง..  เดือดทะลุจุดศูนย์..  กระบวนท่าสืบทอดของวองโกเล่รุ่นแรก ..   กระตุ้นฝันร้ายกลับมาอีกครั้ง...


    “ใคร?”    ร่างสูงเหลือบหันไปมองบางสิ่งที่แปลกไปจากปกติ    แม้กระทั่งยามนอนหลับ  แค่เพียงฝันร้ายคงไม่เพียงพอหรือไร   สวะอะไรรบกวนกระทั่งยามนิทรา

    “น่าประหลาดใจนัก  ที่ได้พบคนที่ละม้ายคนที่ข้ารู้จักเหลือเกิน”   ท่ามกลางความมิดมิด ท่ามกลางไอเย็นคละคลุ้ง..  นัยน์ตาสีเพลิงเบิกขึ้นอย่างตะลึงงัน   ใครบางคน..  คุ้นหน้า.. แต่แปลกในความรู้สึก...

    คือร่างโปร่งแปลกหน้า...  ในชุดเครื่องแบบอันคุ้นตา..  สูทสีเทาและผ้าคลุมยาวนั่น..    สองนัยน์ตาสีแตกต่างผสานมองกัน  ต่างแลเห็นว่าอีกฝ่ายละม้ายคนที่ตนเคยพบและรู้จักนัก   ความผิดเพี้ยนของเวลา..   เข็มนาฬิกาที่ผิดเพี้ยนนั้น...  เชื่อมต่อบางสิ่งหรือไร..    


    ในห้วงคิดของบุรุษผู้เป็นผู้นำกลุ่มนักฆ่าวาเรีย   ชายตรงหน้านั้นมีภาพเค้าหน้าตาละม้ายเจ้านภาที่แสนน่ารังเกียจผู้นั้นเหลือเกิน   ต่างเพียงแค่สีผมที่แลดูอ่อนกว่า  สีตาบ่งบอกความเป็นคนต่างชาติ   บรรยากาศรอบกายน่าเกรงขาม  และถุงมือสีดำขลับ...  แม้ไร้เปลวไฟดับเครื่องชน...   ผู้ที่ใช้ถุงมือเป็นอาวุธนอกจากเจ้าเด็กสวะนั่น..ก็คงเป็น...

    ร่างโปร่งเมียงมองชายตรงหน้า   ยามใบหน้าคมประดับแผลนั้นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ  ท่าทางและสีหน้าที่แสดงออก.. มันช่างคล้ายผู้ที่เขารู้จักเหลือเกิน..  ผู้ที่มักจะอารมณ์เสียตลอดเวลาคล้ายคลึงกัน   หากให้ขนานนามของชายแปลกหน้าผู้นี้...  คงต้องเรียกขานว่า....

    “จ้องมองแบบนั้น ข้าคล้ายคนรู้จักของเจ้างั้นเหรอ?”   คำพูดและรอยยิ้มบางๆเรียกสติของชายหนุ่มผู้นิ่งงัน  ร่างโปร่งยกสองแขนขึ้นกอดอกมองชายตรงหน้า    นัยน์ตาสีฟ้าคราม.. สีของนภา..  เพ่งมองมาราวกับอ่านจิตใจ..   

    “แกเองก็มองมาเหมือนกัน”   คำตอบแสนเย็นชาเรียกเสียงหัวเราะเบาๆหลุดจากริมฝีปากได้รูป     ต่างฝ่ายต่างมอง..  ด้วยความประหลาดใจและค้นหา..

    “นั่นสินะ  ขออภัยที่เสียมารยาท”   แม้จะตอบกลับมาแบบนั้น  เจ้าตัวกลับมองมาแบบนั้น   มองมาด้วยใบหน้าละม้ายเจ้านภาน่ารังเกียจ   กระนั้นกลับไม่ได้รู้สึกชิงชัง..  รู้สึกราวกับเสียความเป็นตัวเองและกดดัน...    

    ช่างเป็นเรื่องผิดธรรมชาติที่แปลกนัก  ใยตนจึงพบกับวิญญาณงั้นเหรอ?   หรือเป็นเพียงภาพหลอนตกค้างในน้ำแข็ง...  ในฝันร้ายที่ตนมักจะฝันเห็นความเยียบเย็นของน้ำแข็ง.. กลับได้พบผู้ที่ไม่คาดคิดว่าจะได้พบ  จะให้ปักใจเชื่อในเรื่องเหนือธรรมชาติคงไม่ได้..  รู้สึกไม่ชอบใจ...



    “เจ้าคงเป็นของวองโกเล่สินะ?”   สัมผัสได้ถึงบางสิ่ง..  ราวกับมองเห็นเปลวไฟจางๆ..   เปลวไฟอันเป็นสัญลักษณ์  

    แซนซัสจ้องมองคนตรงหน้าอย่างไม่พอใจนัก  ช่างซักไซ้ ถามเรื่องไม่เป็นเรื่อง   แต่คงพูดว่าเป็นแค่พวกสวะก็คงไม่ได้  “จำเป็นต้องตอบ?    อย่าคิดมาถามให้มากความ”    ก็แค่ท้องฟ้าแห่งอดีตกาล..  ก็แค่ผืนฟ้าที่ลางเลือนหาย...   ไร้ค่าในสายตา..

    “คล้ายคลึงเหลือเกิน  หากบอกว่าเป็นพิมพ์เดียวกัน ข้าคงปักใจเชื่อ”    ร่างโปร่งก้าวเข้ามาใกล้  คำพูดคำจาหยอกล้อเล่นลิ้น  ไม่ได้รู้สึกกดดันในคำพูดของคู่สนทนา ไม่ได้รู้สึกไม่ชอบใจ..  กลับนึกขัน.. เมื่อได้พบคนที่คล้ายคลังกับเขาคนนั้น..

    มือเรียวนั้นแตะสัมผัสใบหน้าคมพร้อมๆกับมือใหญ่ที่ปัดมือเรียวนั้นออกห่างไป   “แกพูดถึงใครกัน”    นัยน์ตาสีเพลิงจ้องมองเขม็ง.. แรงโทสะเริ่มลุกโหมเมื่อคนตรงหน้าก้าวก่ายวุ่นวาย..  ในฝันร้ายนี้..

    รอยยิ้มหยอกล้อปรากฏบนใบหน้าของผู้ถูกเสียมารยาท  ช่างเป็นรอยยิ้มที่น่ารังเกียจ  “ข้ามีนามว่า Giotto มิใช่แก  แล้วเจ้าล่ะ มีนามว่าอะไร Cielo scuro?”   

    “ถ้าตอบแล้ว จะเซ่นวิญญาณแกให้เลิกรบกวนการนอนของฉันได้รึเปล่าล่ะ?”   รอยยิ้มแสยะที่มุมปากช่างเย็นชา  ไม่คิดจะให้เกียรติ  ทั้งใบหน้าทั้งเปลวเพลง...     

    “ตราบเท่าที่ยังเป็นวองโกเล่  สายตาของข้าก็สอดส่องได้เสมอ”    สบมองนัยน์ตาสีเพลิงอย่างไม่ไหวติง..   เริ่มสนใจ..  เจ้าบุรุษผู้คล้ายคนใกล้ชิด..   ราวกับตัวตนในโลกอนาคต 400 ปีข้างหน้า...  

    “จะถามอีกครา   เจ้าจะบอกได้หรือไม่... ว่าเจ้ามีนามว่าอะไร?”    มือเรียวส่งไปเบื้องหน้ารอการตอบรับเยี่ยงมิตร   ต่างฝ่ายต่างหยิ่งในตัวตน   

    ริมฝีปากคมหยักยิ้มที่มุมปาก  บุรุษแห่งนภาผู้เป็นผืนนภาแรกช่างมีภาพลักษณ์ทรงอำนาจเกินคาดคิด   ไม่ใช่คนขี้ขลาดหนีไปต่างแดนอย่างที่เคยเข้าใจ    “ของแบบนี้ต้องมีการแลกเปลี่ยน”    เจ้านภาผู้สง่างามดั่งราชินี...

    “กฎของมาเฟียย่อมเป็นเช่นนั้น”     มือเรียวที่นิ่งค้างไว้นั้นขยับแตะสัมผัสกรอบหน้าคมอีกครา    เจ้าราชาผู้เย่อหยิ่ง...  เจ้าน่ะเหมือนดั่งราชา...

    “เหอะ  ฉลาดนี่”


       ใบหน้าคมประดับรอยแผลเลื่อนเข้าหา แตะสัมผัสริมฝีปากแผ่วเบา...  หากเจ้าสวะนั่นคือสีขาวนวล...  คนตรงหน้าคงเป็นสีทองอร่าม...   ไล่ต้อน..  สง่างาม..  เย้ายวนให้เข้าหา... แม้เป็นเพียงแค่ตัวตนที่ห้วงเวลาผิดแผกบิดเบี้ยวนำพาให้พบกัน...

    เปลือกตาของผู้เป็นดั่งนภาผืนแรกปรือหลับลง  เรียวลิ้นสัมผัสกลีบปากของอีกฝ่ายคล้ายยั่วยวนให้สัมผัสให้ลึกซึ้งกว่านั้น.... ให้คุ้มค่าแก่การได้สดับฟังนามของชายตรงหน้า     การกระทำเช่นนั้นเรียกรอยยิ้มเหยียดบางๆตอบกลับ...  นามของตน...  มีค่าให้แลกเปลี่ยนถึงเพียงนั้น?

    “แซนซัส  จำเอาไว้ให้ดี  Primo Giotto”   สัมผัสทาบทับหนักหน่วง..   บรรยากาศดูร้อนรุ่มขึ้นทันตา.. แม้โดยรอบจะคละคลุ้งด้วยไอของน้ำแข็ง...  

    ยามเมื่อริมฝีปากละห่างจากกัน   ร่างโปร่งลอบยิ้มบางๆ   สุรเสียงแผ่วขึ้นอย่างแผ่วเบา   “เจ้าช่างคล้ายริคาโด้ซะจริง”   สองขาขยับถอยออกมาก้าวหนึ่ง   นามของวองโกเล่รุ่นที่สองงั้นเหรอ..?  

    “แกก็คล้ายเจ้าสวะคนหนึ่งที่ฉันเกลียดขี้หน้ามันนัก  วองโกเล่รุ่นที่สิบซาวาดะ สึนะโยชิ”    ได้ยินเยี่ยงนี้ จ๊อตโต้ลอบหัวเราะน้อยๆ..

    “Decimo..  อยากเจอเสียแล้ว   ว่าเป็นนภาแบบไหน  เจ้าจึงรังเกียจนัก แซนซัส”    เสียงเรียกชื่อตนด้วยน้ำเสียงแบบนั้น..  ช่างสะกดให้นิ่งฟัง..  ราวกับได้ยินเสียงนั้นซ้ำไปมาเป็นระลอกคลื่นกังวาน...

    บางสิ่งบางอย่างดึงดูดเข้าหา..   ไม่อาจหาสาเหตุของเรื่องแปลกประหลาดนี้ได้...   ไม่ได้เกี่ยวพันใดในทางสายเลือด..  สิ่งเดียวที่สื่อถึงกันได้  คงมีเพียงความภักดีต่อวองโกเล่แฟมิลี่นี้เท่านั้น...    คนหนึ่งแม้ห้วงเวลาผ่านไปมากเพียงใด.. จักเฝ้ามองพิทักษ์...   คนหนึ่งแม้ทรยศหักหลัง.. กระทำการณ์มากมาย... มิเคยหักหลังต่อวองโกเล่แฟมิลี่นี้...  ยังคงปกปักษ์.. แม้นมิใช่นภาผืนเดียวคนนั้น...



    “การที่เราได้พบกันนั้น  ช่างแปลกดีนะ”     แปลกเสียจนเกินคาดคิด...   ช่างเป็นห้วงฝันร้ายที่ยาวนาน... ท่ามกลางความทรงจำที่เต็มไปด้วยความเยียบเย็นนี้..

    “เหอะ....”   ห้วงเวลาบิดเบี้ยว..   ความทรงจำฝังลึกตกค้างในน้ำแข็งหรือไร.. จึงได้เจอกัน..

    
    สุดท้ายเมื่อลืมตาตื่นขึ้นในความเป็นจริง..  ทุกอย่างก็หายไป..    คงไม่บังเอิญพบกันอีก   ช่วงเวลาสั้นๆในห้วงความฝันที่เชื่อมต่อด้วยห้วงเวลา...   ปาฏิหาริย์?   คำนั้นมีจริงในโลกหรือไร...   ถ้อยคำสวยหรู..ของพวกคนพูดพร่ำเรื่องสวยงามเหมือนเจ้าสวะนั่น..    ทุกอย่างมันคงเป็นไปได้..  ตั้งแต่ตนพ่ายแพ้ให้กับเด็กร่างเล็กเพียงแค่นั้น...

    “เจอแต่พวกนภาแบบตาแก่นั่น”     พวกนภาสีขาวนวล..   ดูอ่อนแอ..กลับแข็งแกร่งอย่างไม่น่าเชื่อ..  สายเลือดวองโกเล่.. ที่ตนไม่มี...

“หายไปซะที”   ขับไล่ไปซะ.. จะได้ลืมตาตื่นเสียที...   ช่วงเวลาแปลกประหลาด..จะได้จบลงเสียที..

ร่างโปร่งกอดอกหัวเราะน้อยๆ  ฉับพลันเปลวเพลิงสีทองอร่ามปรากฏขึ้นจากมือทั้งสองข้างอันแสนบอบบางนั่น..  ดวงไฟสีทองบนหน้าผาก..  นัยน์ตาสีทองอร่ามมองตรงมา..    ภาพตรงหน้าอันเจิดจรัส.. งดงามและตรึงสายตาสีเพลิงเอาไว้


“จำนามของข้าไว้เถอะแซนซัส  และข้าจะจดจำนามของเจ้า...”   ร่างโปร่งเคลื่อนกายเข้ามาใกล้   ปลายนิ้วไล้บนใบหน้าหน้าคม   จดจำเอาไว้...   หากมีปาฏิหาริย์จะได้พบกันอีก..    เจ้าผู้คล้ายชายคนนั้น

“หากเจออีกครั้ง  จะจำไว้”    คงไม่ลืม..   ไม่ว่ายิ่งใดที่พบเจอ..  ไม่เคยลืมแม้เพียงซักอย่าง..  แม้พยายามไม่ใส่ใจมัน

“Ci vediamo  Xanxus”  

    ร่างสูงเรือนผมสีรัตติกาลหยัดกายลุกขึ้นจากเตียงของตน   ช่างเป็นห้วงความฝันเดิมๆที่แปลกไปจากเดิม..  จากความฝันที่ตอกย้ำตราบาปของตน.. มีบางอย่างเปลี่ยนแปลงไป...    ริมฝีปากคมเหยียดยิ้มกับตนเอง  ..  ปาฏิหาริย์..งั้นเหรอ?  ของแบบนั้น....


    “ก็แค่ผืนฟ้าเก่าๆ...”    400 ปี...   คือช่วงเวลาที่แตกต่าง...   ช่วงห่างของเวลา...  

-------------------------------------------------------------------

Free Talk  : ป๋าแซนอยากจะให้หยาบกว่านี้ .. แต่พูดกับปู่จีแล้วมันรู้สึกแปลกๆ  แค่เพ้ออกมาแบบนี้ก็พิลึกพอแล้ว =A="  ยังงเลยว่าตัวเองเพ้ออะไรออกมา  มันบ้าจริงๆ =[]=!!!

รู้สึกว่าจะเขียนคู่แปลกเยอะขึ้นทุกที ฮาาาาาา   (แต่มีคนแอบขอให้เขียน 100X  โอ้ว =[]=!!!  จะเขียนอีกท่าไหนล่ะนี่  ฮ่าๆ)

วันนี้ผลสอบออกไปหนึ่งวิชา รู้สึกโล่งไปเยอะเลย  แล้วสมองที่กำลังปลอดโปล่งมันก็เริ่มคิดว่า...

"เมื่อไหรจะหายฉ่อย หายเสื่อม...."

ทำยังไงมันจะหาย... ทำยังไงมันจะกลับมาปกติ  ทำยังไงจะปกติเหมือนชาวบ้านเค้าบ้างนะ.. =A=" 

ใครมี How To หายเสื่อมบ้าง =A=? 

--------------------------------------------------------------------------------------------

ประกาศให้โลกรู้อีกครั้งว่า

ไม่ได้ลำเอียง!!!!

edit @ 12 Aug 2008 00:53:06 by [AyaFee]หมีน้อยกระซวกส้ายยย