*euphoric field*

ก่อนจะเริ่มฟิค  ขอบคุณสำหรับทุกคำอวยพรและของขวัญในเอนทรี่ที่แล้วนะคะ   อัพของขวัญลงไปครบหมดแล้ว ฮา =w=  ขอบคุณมากๆค่ะ   แม้อากาศจะไม่ดี   ก็เป็นวันเกิดที่ดีค่ะ!!!

 

มาต่อบะหมี่ตอนจบ  ของขวัญวันเกิดให้ตัวเอง ด้วยการปั่นฟิคจนจบอีกเรื่อง ฮาาาาา

 

Title : LOVE Like Noodle!?
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Genre : Romance , Comedy , Action(?)
Rate : PG , NC-17
Pairing : 6927
Warning : - มุคุไม่รั่วแล้ว!!!! สับปะรด oppa ไม่รั่ว และไม่ K-pop!!! บอกแล้วว่ามุไม่ใช่ลูกเมียน้อยในสายตาเรา!!
- เหตุการณ์หลังภาคอนาคต ที่เพิ่มเสริมแต่งตามจิ้น =[]=”
- ไหหม้อกะละมังไม่มีขายแถวนี้....
- ทางคนเขียนไม่ออกค่าตรวจวัดระดับน้ำตาลในเลือดให้นะคะ (ขำ)
Summary :   นภากับสายหมอก....   

------------------------------------------------------------------------


สายหมอกของฉัน
ไม่ว่าเมื่อใดฉันจะโอบอุ้มหัวใจของนายไว้เสมอ






ความนิยามของความรักหลายแบบนั้น
ไม่จำเป็นต้องมีความสุขชั่วนิรันดร์...










    วันเวลาล่วงเลยผ่าน.. จากหนึ่งปี..เป็นสองปี.. เป็นสามปี...   จากวันแรกที่ได้พบกันนั้น.. จากวันนั้นถึงวันนี้..เป็นเก้าปี...  เกือบสิบปีที่พ้นผ่านผู้คนต่างเดินก้าวไปตามเส้นทางของตนเช่นนั้น    เฉกเช่นเดียวกับคฤหาสน์วองโกเล่แฟมิลี่  มาเฟียอันมีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 400 ปี    400ปีจากรุ่นแรกตราบจนรุ่นที่สิบ...  ผืนฟ้าแต่ละผืนล้วนสง่างามแข็งแกร่ง..   โอบอุ้มแฟมิลี่มาจนถึงถึงปัจจุบัน...




    “รุ่นที่สิบครับ”   ร่างสูงเรือนผมสีเทาและนัยน์ตาสีมรกตก้าวเข้ามาในห้องทำงานของบอสใหญ่แห่งวองโกเล่พร้อมกับผู้พิทักษ์แห่งวรุณ


    ร่างบางปอยผมยาวสีน้ำตาลไหม้ยืนทอดมองออกไปนอกหน้าต่างแลมองสวนภายนอก   แสงอาทิตย์สาดส่องลอดผ่านกระจกใสขับให้เรือนผมสีน้ำตาลไหม้นั้นเปล่งประกาย..    เจ้าตัวสดับฟังเสียงเรียกพลันผินมองผู้พิทักษ์ทั้งสอง   แม้ภายนอกจะไม่เปลี่ยนไปจากหลายปีก่อนนัก..   บางอย่างนั้นก็บ่งบอกว่าเจ้าตัวเปลี่ยนแปลงไป  ไหล่เล็กนั้นดูแข็งแกร่งขึ้น สีหน้าและรอยยิ้มสดใส


    “ทางนั้นติดต่อมาเหรอ?  โกคุเดระคุง ยามาโมโตะ”   เนตรสีน้ำตาลไหม้นั้นสบมอง..   ชุดสูทสีดำและเครื่องแบบเต็มยศนั้นบ่งบอกความเติบโตของเจ้าตัวเป็นอย่างดี

    “ใช่แล้วล่ะ  ช่วงนี้นายก็วุ่นวายอยู่กับเรื่องนี้เรื่องเดียวล่ะนะ”   ร่างสูงเรือนผมสีรัตติกาลนึกเหนื่อยล้าแทนเพื่อนสนิท    มาเฟียฝ่ายนั้นช่างมีลูกตื้อที่ดีเหลือเกิน  ประชุมซักกี่ครั้งก็ไม่พอซะที..  

    “สงสัย.. คงต้องนัดหาเวลามาเจอกันตรงๆซักครั้งแล้วสินะ”    มือขวาคนสนิทนึกกังวลกับภาระหน้าที่บนไหล่บอบบางนั่น.. และเรื่องของมาเฟียกลุ่มนั้น..   

    “จะดีเหรอครับรุ่นที่สิบ  ผมไม่ไว้ใจเจ้าพวกมิลฟิโอเร่นั่นเลย”   วายุนึกกังวลในอันตรายบางอย่างแอบแฝงในเจตนาและถ้อยคำดีๆหากแต่เจ้าเล่ห์ของฝ่ายนั้น..    หลายอย่างที่เกิดขึ้น.. ทั้งการรวมแฟมิลี่ของเจสโซ่และจิสโรเนโรเป็นมิลฟิโอเร่...  เขาไม่ไว้ใจแฟมิลี่นั้นเลยแม้แต่น้อย

    “หากไม่พูดกันตรงๆ  ทางนั้นคงไม่ยอมละมือไปง่ายๆหรอก”    ดวงตากลมโตก้มลงแหวนนภาบนเรียวนิ้วของตนเอง.. มีทางเลือกไม่กี่ทางให้เลือกทำ...

    “ถ้ารุ่นที่สิบตั้งใจแบบนั้น  พวกเราก็ไม่ขัดหรอกครับ”   ริมฝีปากบางพลางคลี่ยิ้มอ่อนโยนให้ผู้พิทักษ์ทั้งสอง  เขาเข้าใจดีว่าทุกคนต่างก็กังวล...




    “พวกนายไม่ต้องกังวลหรอก  ไปทำงานเถอะ”   สองหนุ่มแลเห็นใบหน้ายิ้มแย้มต้องการให้พวกเขาผ่อนคลายนั้นมิอาจขัดใจ...   ความเป็นมาเฟียของพวกเขายิ่งเติบโตไปตามกาลเวลา..  เกือบ10ปีแล้วกับการเดินบนเส้นทางสายนี้..

    “เอาไว้เย็นนี้ฉันจะโชว์ฝีมือทำซูชิให้กินกัน!!!  พวกเราไม่ได้พักผ่อนกันนานแล้วนะ”  ยามาโมโตะสร้างบรรยากาศผ่อนคลายท่ามกลางความอึดอัด.. พูดถึงมาเฟียกลุ่มนั้นทีไรเป็นต้องครึ้มแบบนี้ทุกที

    “แกมันไม่จริงจังอะไรเล้ย เจ้าบ้าเบสบอล!!”   โกคุเดระหันไปโวยวายใส่มือซ้ายประจำกายของบอสใหญ่วองโกเล่..   ในสายตาของผู้มองแล้ว..  ทั้งคู่ไม่เปลี่ยนไปเลย..  เขาชอบเห็นภาพครอบครัวที่สดใสแบบนี้..


และอีกไม่นาน....
“ครอบครัว” จะได้กลับมาอยู่ร่วมกันอีกครั้ง




    “ก็ดีนะเปลี่ยนบรรยากาศ   ไม่ได้เกินอาหารญี่ปุ่นมาพักใหญ่แล้วด้วย”   ร่างบางตอบรับคำชวนของเพื่อนสนิท   ประกาศิตส่งตรงมาแบบนั้นหมาน้อยโกคุเดระที่เปลี่ยนเป็นหมาเฝ้าบ้านก็เห็นดีเห็นงามตามนายไปด้วย..  

    “ผมเกือบลืม   มีจดหมายมาด้วยครับ”  เริงร่ากับเจ้านายมานานเกือบลืมของสำคัญของอีกฝ่ายซะนั่น   คนแอบลืมรีบยื่นจดหมายสองฉบับส่งให้

    “ฉบับหนึ่งส่งมาจากลูกน้องเจ้าหน้าบึ้งที่ไม่ยอมเขียนรายงานส่งเอง  อีกฉบับมาจากฮ่องกงครับ”   มือบางรีบยื่นรับจดหมายทั้งสองจากผู้พิทักษ์แห่งวายุ    จดหมายจากเหล่าเมฆาผู้ห่างไกล..   แม้ฉบับหนึ่งจะเป็นคนอื่นเขียนก็เถอะ..

    “งั้นพวกเราไปเคลียร์งานของวันนี้ล่ะ  จะติดต่อพวกวาเรียไปเลี้ยงด้วยกันป่าว?”   หนุ่มนักดาบแย้มยิ้มแต่คนถูกถามหัวเราะแหะๆไม่รู้จะตอบไงดี...    จากพักผ่อนจะกลายเป็นตีกันไหมนั่น..

    “ยังไงแซนซัสก็บอกปัดนั่นล่ะ  แล้วคงโผล่มาแค่คุณสคอลโล่ เบลเฟกอน มามอน แล้วก็คุณลุซซูเรีย”    เช่นเดียวกับทุกครั้งที่มีงานเลี้ยงวันเกิดของเขา   เขาก็เติบโตขึ้นมาแล้ว.. ก็ยังสร้างสัมพันธ์อันดีกับคุณนภาสีดำนั่นไม่ได้ซะที?  จะเหม็นหน้ากันไปถึงไหนนะ  




    นัยน์ตาสีมรกตเหลือบเห็นกองเอกสารกองใหญ่บนโต๊ะของร่างบางพลันนึกได้    “พวกผมไม่รบกวนเวลาพักของรุ่นที่สิบแล้วครับ   ถ้ามีงานด่วนอะไรที่จำเป็น ผมจะมาบอกอีกทีนะครับ”     มีงานอีกมาหมายที่ต้องทำ..  เอาไว้สนทนากันในช่วงเวลาอาหารเย็น..

    ยามเมื่อสองหนุ่มออกไปจากห้องทำงานแล้ว  ซาวาดะ สึนะโยชินั่งลงบนเก้าอี้ประจำตำแหน่งและมองจดหมายทั้งสองฉบับในมือนั่น     “คุณคุซาคาเบะก็คงเขียนมารายงานเรื่องที่คุณฮิบาริไปฟาดใครอยู่ที่ไหนเหมือนเดิม”   ตั้งแต่หนึ่งปีก่อนที่มีข้อมูลเรื่องของ “กล่อง” รั่วไหลออกมาในกลุ่มมาเฟีย   เมฆาชโลมเลือดเริ่มออกเดินทางอีกครั้ง...  

    “กลับมาคราวนี้ต้องเริ่มคิดท่าใหม่บ้างรึเปล่านะ..”    มือเล็กหยิบถุงมือไหมพรมซึ่งดูเหมือนไม่มีอะไรขึ้นมาเมียงมอง    แค่ X.glove ver.VR อย่างเดียว.. คงไม่เพียงพอแล้วกระมัง..  


ต้องขอบคุณลำแข้ง(?)ของพี่เลี้ยงคนใหม่
ที่ทำให้เขาเป็นผู้เป็นคนได้ฝึกวิชาอรหันต์




    สมองของคนเติบโตแล้วเลิกจินตนาการภาพสนามต่อสู้หันไปสนใจจดหมายจากพันธมิตรห่างไกล ณ เกาะฮ่องกงเสียแทน   แม้จะไม่ได้พบกัน อีกฝ่ายก็หมั่นโทรศัพท์ไม่ก็ส่งจดหมายมาเสมอ..    อย่าถามเลยว่าทำไมไม่ส่งอีเมล์   เขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน..  ช่างมันเหอะ..


    “คุณหยุนก็คงสบายดีล่ะนะ”   มือเล็กแกะจดหมายในซองสีขาวออกมาอ่าน   ถ้อยคำเขียนมาเป็นภาษาญี่ปุ่นอ่านง่ายเหมือนทุกครั้ง  แลเห็นแล้วแอบอมยิ้มไม่ได้  




    “รู้ดีแฮะ วุ่นจริงๆนั่นแหละ”   สึนะอ่านไปพลางจัดการนำของอย่างอื่นออกจากซองจดหมายสีขาวนวล  คราวนี้น่าแปลก  จดหมายมันสั้นแต่ของภายในกลับเยอะซะแบบนั้น  

“เห?”   ภายในมีรูปถ่าย จดหมายสั้นๆ  และตั๋วเครื่องบินอีกจำนวนหนึ่ง..




    “เห????   ยังไม่รู้เลยว่าจะว่างรึเปล่า มัดมือชก...”   สึนะถอนหายใจเฮือกใหญ่  นิสัยชอบมัดมือชกของเจ้าตัวยังคงทำงานได้ดีอย่างที่คาดไว้    ตั๋วเครื่องบินจำนวนเท่ากับพรรคพวกของเขา..   และรูปถ่าย.. รูปถ่ายทิวทัศน์ของเกาะฮ่องกงซึ่งถ่ายจากจุดชมวิววิคตอเรียพีค  




    “คุณหยุนนี่ไม่เปลี่ยนเลยแฮะ”   มือเล็กพับจดหมายใส่ในซองเช่นเดิมก่อนจะหยิบรูปถ่ายขึ้นมาเมียงมองภาพนั้น   ภาพที่แสนคิดถึง..  ภาพ ณ สถานที่แห่งคำสัญญานั้น

    “จะไปอย่างแน่นอนครับ...”    ใบหน้าหวานประดับยิ้มอ่อนโยน...   จะไปเพราะนั่นคือสัญญา...   หากแต่สิ่งแรกที่ต้องทำนั้นคือการติดต่อไปหามิลฟิโอเร่   การจะติดต่อพบเจอกับทางนั้นคงต้องปรึกษากับคนอื่นให้รู้โดยทั่วกัน...    เขาเคยผ่านเรื่องการเคลื่อนไหวเพียงลำพังมาแล้ว.. ครั้งนี้เขาจะไม่พลาดอีก..


มิอาจล่วงรู้ว่าอีกฝ่ายนั้นเป็นมิตรหรือศัตรู
ได้เพียงหวังลึกๆในใจว่าจะเป็นมิตร




    “รีบจัดการธุระ  จะได้ไปฮ่องกงกันทุกคน”    ร่างบางหยิบสมุดบันทึกของตนจัดการเขียนหมายกำหนดการณ์ของตัวเองลงไป ทั้งของเดือนหน้า เดือนที่นัดและเดือนต่อๆไป   หากแต่สายตาก็หยุดลง ณ ปฏิทินซึ่งเขาวงกลมด้วยปากกาสีแดงเอาไว้  

    “ก็อีกไม่นานแล้วนี่นะ...”    ไม่กี่เดือน...   วันเกิดของชายคนนั้น.... อาจจะได้.. ไปฉลองกันที่เมืองนามิโมริซึ่งเป็นสถานที่ที่ได้พบกันเป็นครั้งแรก   แผนการสร้างฐานใต้ดิน ณ บ้านเกิดเมืองนอนนั้นดำเนินไปใกล้เสร็จสิ้น  อีกไม่นานก็จะหวนคืนกลับบ้านเกิดกันเสียที  




    ว่าแล้วสายตาไปหยุดลง ณ กองเอกสารบนโต๊ะกองใหญ่...   รู้สึกเหนื่อยล้าขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก    ร่างบางเมียงมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง..  วันนี้อากาศสดใสเหมาะแก่การออกไปเดินเล่น   บรรยากาศของฤดูใบไม้ผลิเต็มไปด้วยแมกไม้สีเขียวขจีและดอกไม้   


“เจ้ารีบอร์นออกไปข้างนอก จะรออู้ซักนิดก็ไม่เป็นไรมั้ง”     บอสใหญ่แห่งวองโกเล่ตัดสินใจหยัดกายขึ้นจากเก้าอี้ประจำตัวและพาตัวเองเดินออกไปรับลมบริสุทธิ์ภายนอก   พักนิดพักหน่อยนานๆทีไม่โดนเจ้าอดีตอาจารย์โหดตบหัวเอาหรอก


คนเราแม้เติบโตมากขึ้นเพียงใด
ย่อมมีความเหนื่อยล้าติดตัวอยู่ดี





    ซาวาดะ สึนะโยชิเดินตรงไปยังสวนด้านหลังคฤหาสน์    แมกไม้สีเขียวขจีและโต๊ะสีขาวนวลกลางสวน..  สถานที่พักผ่อนหลบผู้คนของเขา..  ไม่ห่างไปนั้นประดับด้วยต้นกุหลาบสีน้ำเงินหลายต้น    สึนะถอดเสื้อสูทตัวนอกพาดกับเก้าอี้สีขาวพลางพับแขนเสื้อขึ้นตรงไปตรวจดูเจ้าต้นไม้ต้นสำคัญเสียหน่อย


    “แดดแรง ดูเฉาๆแฮะ”    เจ้าตัวหันไปหยิบบัวรดน้ำใกล้ๆรดเหล่ากุหลาบสีแปลกให้ชุ่มชื่น   แม้จะเป็นกุหลาบพันธุ์พิเศษซึ่งให้พวกจางนีนี่สร้างขึ้น.. มันก็มีจุดเหมือนต้นไม้ปกติทั่วไปอยู่ดี

    มือเรียวเล็กแตะกลีบกุหลาบ.. เมื่อย้ายกลับนามิโมริคงต้องย้ายไปปลูกในเรือนกระจกแทนแล้วล่ะมั้งนี่..  ฐานใต้ดินไม่มีสวนสวยๆ.. ทำไงได้ล่ะ..

    “น่าดีใจแฮะ ที่ไม่ทำมันตายตั้งแต่วันแรกที่ปลูก”    นึกย้อนกลับไปในวันแรกซึ่งได้ต้นไม้มา  เจ้าห่วยสึนะก็แผลงฤทธิ์ปลูกต้นไม้เกือบทำให้มันตายเพราะใส่ปุ๋ยมากเกินไป...     หากไม่ได้คู่สัญญาอีกคนมาช่วยดูแลในบางครั้ง  มันคงตายไปแล้วล่ะมั้ง?    

“ช่วงนี้หายไปพักใหญ่ หายไปไหนอีกล่ะ...”  นัยน์ตากลมโตจ้องมองสีของกลีบกุหลาบ.. สีไพลินคล้ายคลึงกับสีผมของเจ้าสายหมอกจอมหลอกลวง...


คำสัญญาของพวกเรานั้น
เป็นจริงน้อยเสียกว่าเรื่องที่รับปาก...



    นานๆครั้งจะปรากฏตัวในความฝัน  นานๆครั้งจะยืมร่างของโคลม โดคุโดมาดูแลดอกไม้   แต่ทุกครั้งที่หายไป.. น้อยครั้งที่จะบอกว่าหายไปไหน   บางครั้งคิดในแง่ดีชายหนุ่มคนนั้นก็คงจะอยู่ในคุกแห่งนั้นรักษาพลังงานไป?    หากคิดในอีกมุมก็อดคิดไม่ได้ว่าแอบไปทำอะไรรึเปล่า?   


    “นายคิดจะรักษาสัญญาอะไรจริงจังซักเรื่องมั้ยเนี่ย”    ปากเรียวบ่นมุบมิบๆไปพลางรดน้ำต้นไม้ไปพลาง  โมโห.. แต่ทำไงได้ล่ะ..   อีกไม่นานก็จะกลับมาอยู่ด้วยกันอีกคราหนึ่ง...  




    “บ่นถึงผมอีกแล้วเหรอครับ?”   เสียงทุ้มแว่วมาตามกระแสของสายลม   บอสใหญ่แห่งวองโกเล่วางบัวรดน้ำลงใกล้ๆนั่น  และผินกายเหลือบกลับไปมอง ณ โต๊ะสีขาวนวล..  โต๊ะว่างเปล่าซึ่งตอนนี้กลับมีชุดน้ำชาและร่างสูงเนตรสองสีนั่งไขว่ห้างจิบชาอยู่ตรงนั้น...

    “นายนี่...  จะมาก็ให้สุ้มให้เสียงกันบ้างสิ...”   นี่ถ้าเขาเป็นพวกกลัวผีจะทำไง?  แล้วขนของพวกนั้นมาตั้งแต่เมื่อไหร??   ปลง...

    “คุณน่าจะชินนิสัยผมได้แล้วนะครับ” เนตรสองสีสบมองและส่งรอยยิ้มจริงใจแสนเจ้าเล่ห์ให้    ชินอะไรล่ะ.. เฮ้อ...

    ร่างบางก้าวกลับไปนั่งเก้าอี้สีขาวตรงข้ามกับชายหนุ่ม  เจ้าของเรือนผมสีไพลินยื่นชาให้อย่างรู้งาน  “ช่วงนี้ยังคงกลุ้มใจเรื่องของมาเฟียพวกนั้นอีกเหรอครับ?”    บ่อยครั้งที่มาปลูกต้นไม้ดูแลต้นไม้ด้วยกัน มักจะมานั่งดื่มชาด้วยกันแบบนี้เสมอ    บอกเล่าเรื่องราวในแต่ละวัน ระบายเรื่องกลุ้มใจ และพูดคุย...

    “ก็นะ...”    มือเรียวหยิบจับแก้วชาขึ้นจรดริมฝีปาก   อากัปกิริยาทุกอย่างอยู่ในสายตาของสายหมอก..  เฝ้ามองนภานั้นเติบโตขึ้นเรื่อยๆ...

    “ทุกอย่างก็ต้องผ่านไปด้วยดีเหมือนที่คุณทำมาล่ะครับ   ถ้าคุณไม่เผลอสติแตกทำตัวเป็นเด็กเสียก่อน”    เหมือนจะให้กำลังใจในท่อนแรก  เจอท่อนหลังเจ้าบอสหัวฟูเริ่มเส้นกระตุก..

    “นายยืมร่างโคลมมากัดฉันอย่างเดียวรึไงน่ะ?”  เนตรสีน้ำตาลไหม้เหล่มองตาขวาง    เสียงหัวเราะคึหึหึดังนำมาในทันใด  

    “เปล่าครับ  ก็มาดูหน้าดูสภาพคุณอย่างเคย”   สายลมโบกพัดนำพากลิ่นดอกไม้และใบหญ้าชวนให้ผ่อนคลายใจชุ่มชื้น   ใบหน้าหวานอมยิ้มน้อยๆ..  ความห่วงใยใต้คำพูดที่เข้าใจกันเพียงสองคนเท่านั้น...  

    “ปกติดีอย่างที่เห็นนั่นแหละ”   ได้ยินดังนั้นริมฝีปากคมได้รูปนั้นคลี่ยิ้มตอบกลับรอยยิ้มอ่อนโยนของนภา...   


สายหมอกแลมองนภาจากที่ห่างไกล
ความห่วงใยนั้นส่งผ่านมาใต้คำลวงเสมอ




    “อีกไม่นานคุณก็จะกลับไปอาศัยในนามิโมริแล้วสินะครับ”   เนตรสองสีสบมองและถามไถ่ทุกข์สุข    ใบหน้าหวานผงกน้อยๆพลางจิบชาในมือไปด้วย   นึกเสียดาย...

    “ถ้านายได้กลับไปพร้อมกันก็ดีสินะ”   กลับไปยังสถานที่แรกที่ได้พบกัน...    เปลือกตาบางปรือหลับหวนนึกถึงความหลัง...ความหลังที่พ้นผ่านมานาน..   


    ภาพของวันแรกที่ได้พบกัน  แรกพบเป็นศัตรู...  คราสองคือผู้พิทักษ์...  แม้ยามนั้นจะรู้ว่าชายหนุ่มมาด้วยประสงค์ไม่ดี.. ก็ยังห่วงใยเมื่อได้เห็นอดีต และได้เห็นถูกนำตัวไปต่อหน้า..  ยามได้กลับออกมาใต้ผืนฟ้านี้.. เขาก็เป็นคนส่งผู้พิทักษ์ของตนเองกลับไปอีก..  เวลา.. ที่ล่วงเลยผ่านจนถึงวันนี้..   การรอคอยนั้น.. คงจะอีกไม่นานใช่ไหม?


    “อย่าทำหน้าแบบนั้นสิครับ   เหมือนคนขาดน้ำตาล”   จะบ้าตาย... จะให้ฉันซึ้งเศร้าซักวินาทีไม่ได้เรอะนายน่ะ..  

    “จริงสิ  วันนี้มีจดหมายจากคุณฮิบาริกับคุณหยุนมาล่ะ”    ร่างบางกลับมายิ้มแย้มและเล่าเรื่องราวอย่างสดใสเบิกบานอีกครั้ง   เป็นนภาที่เปลี่ยนสีไปมาง่ายเสียจริง...


นภาแสนสดใสมีสีขาวและสีฟ้า
สีขาวและฟ้าอันอ่อนโยนบริสุทธิ์สดใส





    “คุณหยุนส่งตั๋วเครื่องบินมาชวนไปฮ่องกงด้วยนะ”   นามอริเก่าถูกเอ่ยขึ้นให้มุคุโร่ถอนหายใจเฮือกใหญ่กับคุณเมฆาคนนั้น...  

    “ตื้อไม่เลิกจริงๆนะครับ..”   ผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกท้าวคางมองจ้องใบหน้าหวานเขม็ง   ดวงตากลมโตหรี่มองอย่างเจ้าเล่ห์เมื่อเห็นอีกฝ่ายทำตัวหึงไม่เลิกแบบนั้น  จนป่านนี้แล้ว...  

    “ถ้าฉันเบื่อนายเมื่อไหร ก็คงไม่ต้องตื้อแล้ว”  ถ้อยคำยียวนจากปากวองโกเล่จิ๋วสร้างบรรยากาศมาคุโดยไม่รู้ตัว   จากเจ้าหญิงอ่อนแอกลายเป็นราชินีหันสู้พ่อมดไปแล้วสินะ...

    “เหรอครับ  งั้นผมจะไม่มาบ่อยๆให้คุณเบื่อเล่นแล้วล่ะครับ”   ร่างสูงหยัดกายขึ้นจากเก้าอี้สีขาวนั้น   ใบหน้าคมดูไร้อารมณ์สุดๆเลียนแบบผู้พิทักษ์เมฆาไปแล้ว    เจ้าบอสหัวฟูจ้องตามอย่างมึนๆ

    “เอ๋?  นี่นายหึงคุณหยุนเหรอ?”    เนตรสองสีเหล่มองด้วยสายตาเหยียดๆ  บรรยากาศมาคุมากขึ้นทุกขณะ...

    “เปล่าเลยครับ”  ร่างสูงตวัดกายเตรียมเดินออกไปจากพื้นที่สวนนี้   ร่างบางเริ่มใจเสียนึกรู้สึกผิดในคำพูดของตัวเองเสียแบบนั้น   งอน? งอนเหรอนั้นน่ะ???

    “มุคุโร่  นายก็น่าจะรู้ว่าฉันล้อเล่นนี่!”    สึนะจ้องมองแผ่นหลังของชายหนุ่มเขม็ง   

    “รู้ครับ  แต่ผมคิดว่าอีกไม่นานผมคงได้ออกมา ผมคงไม่ต้องโผล่มาให้คุณเบื่อเล่นแล้วก็ได้มั้งครับ”  ร่างสูงผินกายหันมองและเสียงทุ้มเอ่ยตอบมาอย่างเรียบเฉยสุดๆ   หัวใจปลาน้อยเริ่มตกไปอยู่ที่ปลายหาง..

    “ถ้านายยังแกล้งฉันไม่เลิก  ฉันคงจะเบื่อจริงๆนั่นแหละ”   บอสใหญ่แห่งวองโกเล่กอดอกค้อนหันไปอีกทางหนึ่ง  เชื่อมั่นในใจว่าร้อยล้านเปอร์เซ็นเขากำลังโกนแกล้ง!  แน่นอน!!




    “เข้าใจแล้วครับ งั้นผมขอตัว”   เสียงทุ้มและบรรยากาศเยียบเย็นของสายหมอกนั้นเรียกให้สึนะตวัดใบหน้ามองอย่างรวดเร็ว   เฮ้ย!?  โกรธจริงหรือนั่นน่ะ!!  

    “มะ..มุคุโร่!!  เดี๋ยวก่อนสิ!!”   ยิ่งแลเห็นว่าสายหมอกนั้นเริ่มรวมตัวกันเขายิ่งใจเสีย.. ปกติก็แทบจะไม่ได้เจอกันอยู่แล้ว!!  

    สองขาเร่งก้าววิ่งเข้าไปหา และ...    “ขอโทษๆ!!!  ฉันไม่ได้ตั้งใจ!!”    กระโดดกอดเข้าชาร์ตปานนักกีฬาอเมริกันฟุตบอล..




    สองร่างลงไปนอนเกลือกกลิ้งบนพื้นหญ้าเรียบร้อยโรงเรียนมาเฟีย    วงแขนเล็กนั้นกอดรัดกายของผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกไม่ยอมปล่อย   อย่างน้อยก็ยังรู้สึกได้ว่าไม่กลายเป็นร่างโคลมยังเป็นร่างเนื้อผู้ชายอยู่ล่ะนะ!!   ฉันขอโทษ!! ขอโทษ!!  ไม่นึกว่านายจะขี้น้อยใจขนาดนั้น!!


    “ขอโทษ!! ขอโทษนะมุคุโร่ ฉันจะไม่พูดแบบนั้นอีกแล้ว ขอโทษน๊า!!”   พลันมือใหญ่นั้นจับศีรษะปกคลุมด้วยไหมสีน้ำตาลนั้นดันออกห่างตัวให้รีบๆลุกออกไป  เจ้าปลายิ่งใจเสีย...  โกรธจริงเหรอเนี่ย..  

    “แกล้งคุณนี่สนุกจริงๆนะครับ”  เห??!!!   มุคุโร่แนบริมฝีปากลงข้างแก้มเนียนใส    เลือดแดงฝาดสูบฉีดขึ้นผิวหน้าด้วยความอายและความโกรธ  เร่งตวัดมองใบหน้าของคนซึ่งตนคร่อมทับอยู่ด้วยใบหน้าบูดเบี้ยวหลายอารมณ์

    “นายแกล้งฉันเหรอ!!!”    สึนะเด้งตัวออกห่างจากจอมหลอกลวงในทันใด     โดนหลอกอีกแล้ว!!!!

    “ผมชอบสีหน้าเขินอายของคุณน่ะครับ คึหึหึ”   เจอคำหยอกล้อและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของผู้พิทักษ์พ่วงตำแหน่งคนรักซึ่งไม่ยอมลุกเสียที  เจ้านภาแทบกลายเป็นสีชมพูไปทั้งร่างแล้ว..

    “ทำไมฉันไม่เคยเก็กขรึมเวลาอยู่กับนายได้เลยเนี่ย!!!!”    ร่างบางบิดไปบิดมาสะบัดไปสะบัดมาอยากจะบ้า   สองมืออยากจะทึ้งหัวตัวเองให้เมามันส์  




    “ยังอ่อนหัดนัก สึนะโยชิคุง”  ร่างสูงหยัดกายขึ้นและก้าวมาดีดหน้าผากเนียนเสียเกือบหงายหลังลงไปกลิ้ง  เจ็บนะเฟ้ยเฮ้ย!   ปกติเขาขรึมนะจะบอกให้!!!

    “นายมันเล่นละครเก่งนี่....”     นภาโกรธฟึดฟัดก้าวกลับไปนั่งดื่มชาระบายอารมณ์   การปิกนิกใต้ฟ้าคราม สนามหญ้าสีเขียว และต้นกุหลาบสีน้ำเงิน..  เป็นพื้นที่เฉพาะของคนสองคนซึ่งคนอื่นคงมิได้เห็น..

    “บางครั้งก็ไม่ได้เล่นนะครับ”   โรคุโด มุคุโร่อ้อมมาด้านหลังของเก้าอี้สีขาวพลางจับไหล่บางทั้งสองข้างบีบน้อยๆ  ก็รู้ดีล่ะน่า...

    “ฉันรู้ แต่มันก็อดโมโหไม่ได้ล่ะ” ผ่อนลมหายใจเฮือกใหญ่อย่างปลงๆ...   




    “ถ้าจัดการเรื่องวุ่นวายช่วงนี้เรียบร้อย  ไปฮ่องกงกัน”   เสียงหวานเปลี่ยนเรื่อง...   ผู้ฟังรับรู้ได้ถึงความกังวลใจน้อยๆภายใต้เสียงอันเข้มแข็งนั่น.. ภาระหน้าที่หนักหนา...

    “มั่นใจเหรอครับ? ว่าผมจะออกมาได้ก่อนเวลานั้น?”   วงแขนกระชับรอบบ่าเล็กนั่นย้ำถามความมั่นใจ...

    “ไม่ได้ ก็ต้องได้อย่างแน่นอน”   เข้มแข็งขึ้นมากนะครับ...   ผืนฟ้าของผม...

    “ไม่ใช่เด็กแล้วสินะครับ สึนะโยชิคุง”    นภานั้นจงเข้มแข็ง...  จงเติบใหญ่..  อย่างที่เขาปรารถนา...  และเมื่อคุณยืนหยัดได้.. พวกเราก็จะได้เคียงข้างกันอีกครั้ง..  เคียงข้างโดยไม่ต้องกังวลอันตรายอะไรอีก..


แม้วันนี้กายเราจะอยู่ห่างไกลกัน
หัวใจนั้นยังคงเชื่อมต่อถึงกันได้เสมอ




“นี่ มุคุโร่”   ยามได้ยินเสียงเรียกขานนามตน  ผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกคลายวงแขนลงน้อยๆ...  ใบหน้าหวานผินหันไปใกล้ข้างใบหน้าคมของชายหนุ่ม    กระซิบบอกถ้อยคำที่ได้ยินกันเพียงสองคนเท่านั้น..

    “Ti amo Mia nebbia”   คำบอกรักแสนหวานแผ่วเบา....   




ริมฝีปากคมคลี่ยิ้มบางๆ  มือใหญ่แตะสัมผัสใบหน้าสีชมพูระเรื่อนั้นให้หันรับคำตอบรักแสนหวาน...  “Anche Io Il mio cielo”    จุมพิตแผ่วเบาดั่งสัมผัสของสายหมอก....




    “แหะๆๆ”    สึนะหัวเราะแก้เขิน....  แม้จะอายุมากขึ้นเพียงใด   การแสดงความรักสำหรับเขามันก็น่าอายอยู่ดี  จะแสดงให้เห็นเฉพาะกับสายหมอกผู้ยากจับต้องคนนี้เท่านั้น...

    “อายุ 23 แล้ว ยังทำตัวเป็นเด็กนะครับ..”   แม้คำพูดจะถากถาง   อ้อมกอดนั้นกลับโอบกระชับขึ้นซึมสัมผัสความอบอุ่น..   แม้เป็นเพียงร่างมายา...  รอสักวันจะได้กลับคืนสู่ผืนฟ้านี้อีกครั้ง...


คงไม่อาจบอกว่าจะสิ้นสุดตรงไหน
คงไม่อาจบอกว่าเนิ่นนานเพียงใด









    “เมื่อกี้ นายยังบอกว่าฉันไม่ใช่เด็กแล้วไม่ใช่เรอะ!?”    สึนะลุกขึ้นจากเก้าอี้เริ่มโวยวายใส่เจ้าสายหมอกจอมกลับกรอกรับมือยาก  

    “คึหึหึ   นั่นสินะครับ ผมคงพูดกระมัง”    ชายหนุ่มยกมือขึ้นกอดอกจ้องหน้าหวานอย่างเจ้าเล่ห์ไม่ยอมรับความผิด   ให้ตายเถอะ!!!

    “นายพูดชัดๆ!!!  อย่ามาเล่นลิ้นน่า!!”   มือเล็กยกขึ้นชี้หน้าอีกฝ่าย  เนตรสองสีกลับหรี่ปรือจ้องมองเหยียดๆไม่ยอมรับ

    “ไม่ได้พูดครับ”   กรอดดดด!!!!  เจ้าสายหมอกบ้า!!!!!

    สองมือเล็กกำแน่นเลือดขึ้นหน้าด้วยความโมโห  “ถ้าฉันเป็นเด็ก  นายก็เป็นผู้ใหญ่จอมหลอกนั่นแหละ!!  พ่อมด!!  ปีศาจ!!”   เริ่มเปิดฉากตอบโต้ใส่กัน...

    “คนที่มาหลงรักปีศาจหรือพ่อมด ก็คือพวกนอกรีตล่ะครับ”  ใบหน้าหวานบูดเบี้ยวด้วยความโกรธ   นายว่าฉันเรอะ!!!!!!



แม้จะทะเลาะกัน แม้จะเถียงกันมากเพียงใด
พวกเรายิ่งใกล้กันมากขึ้น










    สองร่างเปิดฉากเถียงกันคล้ายภาพซ้อนของวันนั้นในสวนสาธารณะบนเกาะฮ่องกง   ภาพสีหน้าอันสดใสและเป็นธรรมชาติของทั้งคู่...  แม้คล้ายคลึง หากแต่มีบางอย่างเปลี่ยนแปลงไป..  จากครั้งหนึ่งเป็นเพียงความรู้สึกดีๆเป็นความรู้สึกรัก..  และจากรัก.. คือการฝ่าฟันอุปสรรค...    รอคอยวันนั้น...  วันที่จะได้กลับมาอยู่ใต้ฟ้าทะเลาะกันได้ทุกเวลาอีกคราหนึ่ง...    เฝ้ารอวันนั้นกลับมาอีกครั้ง...


    





    




---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Free Talk :  ขอบคุณที่ติดตามกันมานานเกือบเดือนนะคะ   แบบว่าจบเร็วมากจนใจหายจริงๆ   แอบคิดถึงมุนะเนี่ย  นานๆจะเขียนมุแบบเต็มๆซักครั้ง  เป็นคู่ที่ชอบมากๆเลยคู่หนึ่ง  (แล้วก็เป็น  127 1827 แล้วก็ S27ฮา)  

จบแล้ว จบแบบเหมือนจะมีภาคต่อ  จริงๆแล้วแอบร่างภาคต่อไว้เหมือนกัน แต่มันออกแนว  6927(100)  และค่อนไปทางดราม่าและเศร้าแหงๆ   ตามเนื้อเรื่องพาร์ตอนาคต   คุยกันเล่นๆกับสมาคมแม่บ้านซาร่าเอาไว้ว่า เรื่องนี้ถ้าต่อจริงๆ จะมี 3 Part  อันแรกก็คืออันนี้ที่จบไป  อันที่สองก็ 6927(100)  และพาร์ตสาม 18tylx27อดีต ฮา   แต่มันก็แล้วความขยันกับงานหลวง = =” อยากเขียนทุกอันเลยนะนี่   

ทำไมเป็นเก้าปี  เพราะว่าภาคอนาคตนั้นเป็นเก้าปี 10 เดือน   เรื่องราวนี้จึงเป็น 9 ปี ฮา   และช่วงเดือนที่เหลือจากนี้ ก็จะยาวไปจนเชื่อมกับภาคอนาคต =w=”  อย่าถามเลยว่าทำไมชอบแต่งแบบนี้...    เราแอบนิยมรักคุดอยู่น้อยๆ   แต่ในความรู้สึกคือ รักนิรันดร์นั้น =w=a  คำว่านิรันดร์สำหรับมาเฟียแล้ว มันก็ออกจะยากเนอะ...

ขอบคุณที่ติดตาม Love Like Noodle!? มานานนะคะ  ไม่พอใจอะไรติติงได้ =w=” คนเขียนไม่กัด เพราะก็คิดว่าต้องมี ฮา   แล้วพบกันใหม่ในเรื่องใดเรื่องหนึ่งค่ะ!!!

edit @ 4 Sep 2008 02:02:09 by [AyaFee]หมีน้อยกระซวกส้ายยย