★Euphoric Field★

Title : Beautiful Selfish
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Author : Ayafee
Genre : Romance , Drama
Pairing : 69tylx27  (18tylx27)
Summary :   หัวใจที่แหลกสลายของผม... ล่องลอยอยู่ในความฝัน


----------------------------------------------------------------------------------------------------------







    เนตรสองสีปรือเปิดขึ้นท่ามกลางความมืด...   ยามเมื่อหลับตาพัก...    ความทรงจำเก่าๆเมื่อไม่นานนี้... ไม่กี่เดือน.. ไม่กี่ปี... ย้อนกลับมาให้หัวใจรวดร้าวอยู่เสมอ...    ตั้งแต่คนๆนั้นตายจากไปมันยิ่งหลอกหลอนในห้วงฝันของเขาอยู่เสมอ... ภาพความทรงจำการตัดสัมพันธ์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า..     


    “คุณตายจากไปแบบนี้แล้ว...  คุณจะหวนกลับมารักผมรึเปล่าครับ...”     มองไปรอบตัวมีเพียงความมืดรายล้อม...   อนาคตที่เดินพันจะเปลี่ยนแปลงนั้น...   คนๆนั้นจากอดีตที่มาถึงแล้ว..  จะกลับไปเปลี่ยนแปลงอนาคตไปอย่างที่เขาต้องการรึเปล่านะ..

    “ตัวคุณในอดีตนั้น... จะสานต่อได้หรือเปล่าครับ....”    ภาพเงาร่างของคนที่รักแสนรักในอดีตแสนไกล..   ภาพเงาร่างของคนรักที่ทอดทิ้งตน...  






    ความทรงจำที่ดีๆที่เรานั้นสร้างร่วมกัน...  เจิดจรัสในความทรงจำ..  หากแต่ฝุ่นละอองมากมายจากคำพูดและคำลา... ตอกย้ำในจิตใจ...     ภาพคุณเดินเคียงข้าง.. แย้มยิ้มหัวเราะ.. โอบกอดและจุมพิตเมฆานั้น..    จุดไฟแห่งความริษยาในใจผมมากขึ้นๆ...  จนกระทั่งคุณจากไป..






    “ผมชิงชังคุณนัก...”  แต่ในหัวใจของผมก็ปฏิเสธมัน...    ผมอยากให้อนาคตเปลี่ยนแปลงไป...  ไม่ให้กลับมาเป็นจุดนี้อีก...






    โรคุโด มุคุโร่หยัดกายขึ้นในห้วงฝันของตัวเอง...  เดินก้าวไป..  เดินก้าวไป.. และทุกสิ่งพลันแปรเปลี่ยนเป็นฐานลับใต้ดินของวองโกเล่นั้น.. มายาที่เชื่อมต่อกับนกฮูกตัวนั้น..    เป็นสายหมอกเลือนรางมองหาคนๆนั้น...  คนๆนั้นที่มาจากอดีต..   พื้นที่ฐานลับที่เขาไม่คิดจะก้าวเข้ามาตั้งแต่... ตั้งแต่ตอนที่คุณประดับตกแต่งมันตามแบบความชอบของคนรักคนใหม่ของคุณนั้น..


    “มองหาอะไรอยู่งั้นเหรอ?  โรคุโด มุคุโร่”  เสียงเล็กเรียกให้ร่างอันเป็นภาพมายาหันไปเมียงมอง..   ทารกนัก... อาจารย์ของบอสใหญ่แห่งวองโกเล่รุ่นที่สิบ..  

    “มองเห็นผมด้วยงั้นเหรอครับ  สมแล้วที่เป็นอัลโกบาเรโน่”   ริมฝีปากคมเหยียดยิ้ม   ร่างสูงเรือนผมสีไพลินยืนกอดอกมองทารกผู้แข็งแกร่งคนนั้น    อีกฝ่ายเองก็ดูประหลาดใจที่ได้เห็นร่างในอนาคตของผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกอยู่เหมือนกัน   พลังมายาในวัยเยาว์เทียบไม่ติดเลยสินะ..

    “มาหาสึนะรึไง?”   ดวงตาสีรัตติกาลจ้องมองหาคำตอบ   ชายหนุ่มมิตอบอะไรนอกจากหัวเราะอย่างที่เขาทำเสมอๆ... ปกปิดตัวตนของเขา

    “ผมไม่ธุระอะไรกับคนในอดีตอยู่แล้วครับ”   บอกกล่าวเช่นนั้นพลันก้าวเดินหายไปจากตรงนั้น..   รีบอร์นจ้องมองตามสายหมอกที่เลือนลางไปนั้นพลางครุ่นคิด..   ความสัมพันธ์ของสองคนนั้น...

    “ถ้าไม่มีจริงๆก็ดี  จะได้ไม่เจอเรื่องเดิมๆซ้ำแล้วซ้ำอีก”   ทารกนักฆ่าตรงไปยังห้องฝึกของตนกับลูกศิษย์ในยามนี้อย่างผู้พิทักษ์แห่งสายวรุณ






    ยามเมื่อก้าวเข้าไปยังห้องฝึกกว้างขวางนั้น...  สิ่งที่ได้แลเห็นได้คาดหวัง...   สิ่งที่คาดหวังเอาไว้ว่าจะได้พบเจอกับคนที่โหยหาอีกครั้งนั้น...   ราวกับเห็นภาพเก่าๆย้อนกลับมาอีกครั้ง...   ภาพของซาวาดะ สึนะโยชิในวัยเยาว์นั่งแย้มยิ้มบางๆเอียงอายเมื่อฮิบาริ เคียวยะคนนั้นทำแผลที่ได้รับจากการฝึกให้....     


    “ขอบคุณนะครับ.. คุณฮิบาริ...”   ใบหน้าหวานซับสีเรื่อ... และท่าทีเลิกลั่กทำอะไรไม่ถูกเมื่อได้รับความอ่อนโยนที่ไม่น่าเชื่อ...  มันช่างบ่งบอกในสายตา...  สายตาแบบเดียวกับที่คุณในอนาคตนั้น...  มองเขา...

    “ถ้าจะขอบคุณ ก็รีบเก่งขึ้นซะ เจ้าสัตว์กินพืช..”   แม้คำพูดจะไร้ความอ่อนโยน..  หากแต่ท่าทางที่แสดงออก  สายตาที่มองนั้น..   เป็นสายตาที่เมฆาไม่ใช้มองคนอื่น..   สายตาที่มองตัวตนของบอสใหญ่แห่งวองโกเล่ในอนาคต...  



ภาพอดีตมันช่างย้อนรอยหลอกหลอน....
แม้แต่ยามนี้...   ทุกอย่างกลับซ้ำรอยเดิม...








    
    เนตรสองสีมองภาพนั้น.. ในหัวใจราวกับเสื่อมสลายไปช้าๆ...  ถึงกระนั้น.. ถึงกระนั้นแล้ว..    เขาก็ยังมิอาจลบมันออกไป   ที่เขาต้องเจ็บปวดนั้น.. ก็เพราะว่าเขายังรักอยู่มิใช่เหรอ...   เจอเรื่องทำร้ายหัวใจตัวเองเพียงใด...ก็ยังรักอยู่...    ร่างสูงในร่างมายานั้นตวัดกายก้าวออกไป...    


    “เอ๊ะ?”    ใบหน้าหวานเงยขึ้นพลางมองตรงไปยังทิศทางของทางออกห้องฝึก...   เนตรสีน้ำตาลไหม้ทอประกายประหลาดใจ.. และพิศมองซ้ำไปซ้ำมา.. ตาฝาด..เหรอ...   เมื่อกี้รู้สึกเหมือนมีคนอยู่ตรงนั้น..

    “มีอะไร?”   ฮิบาริจ้องตามไปเมื่อร่างบางหยัดกายขึ้นเดินออกไปมองทางเดินทั้งซ้ายขวา..      สึนะครุ่นคิดพลางมองหา..    ไร้วี่แววของผู้คน... ไม่มีใครเลย.. แล้วทำไมเขารู้สึกถึงอะไรบางอย่าง..

    “เปล่าครับ...”   ไม่เห็นมีใครทั้งนั้น...   เด็กหนุ่มจากอดีตจึงละจากการมองหาสิ่งที่ไม่รู้ว่าอะไรนั้น...





    ในห้วงความฝัน... ในห้วงความฝันอันเป็นพื้นที่ของเขาเพียงคนเดียวนั้น    ผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกนอนเหยียดกลางผืนหญ้าเขียวขจีใต้ผืนฟ้าสีหมองหม่น...    มือหนึ่งก่ายหน้าผากมองท้องฟ้าห่างไกล...  ไม่ใช่สีฟ้าครามสวยงาม.. เพราะผืนฟ้าที่สวยงามนั้น.. ไม่ได้อยู่คู่กับสายหมอก.. แม้แต่มายาเขาก็สร้างขึ้นมาเองไม่ได้...


    “แม้แต่ตัวคุณในอดีต...  ก็ยังเลือกทางนั้นหรือครับ...”    จะเป็นผืนฟ้าอดีตหรือปัจจุบัน.. คุณน่ะ...  ก็เลือกเมฆามากกว่าสายหมอกงั้นเหรอ..   เจ็บ..ข้างในหัวใจ... ราวกับบางอย่างมันสูญสลายไปเรื่อยๆ... เป็นเศษผงไป.. สะสมวันต่อวัน..มากขึ้นๆ..   

    “คึหึหึ...   ทำไมผมยังงมงายอยู่ได้นะ...”      ปรือหลับตาลง..   ภาพซ้ำไปซ้ำมาทั้งอดีตและปัจจุบัน..  ความหวังของเขาคงไม่มีวันเป็นจริง..




    “บ้าชะมัด...”   ริมฝีปากคมเม้มกัดเจ็บใจ...    ทำไมผมไม่ลบเลือนคุณไปเสียที...  จะนึกถึงทำไม..  จะพยายามต่อไปเพื่ออะไร...   ทั้งๆที่เกลียดพวกมาเฟียยิ่งกว่าอะไร...    หรือผมจะเกลียดคุณไปซะ...  สุดท้ายก็ทำไม่ได้...

    
    ความทรงจำที่เคยมีคุณอยู่ข้างกายนั้น   มันเจิดจรัส..... ในโลกที่แสนมืดมนของผม..    ผมจดจำได้.. และอยากได้คุณกลับคืนมา...   แม้แต่เห็นตัวคุณในอดีต..ก็มิอาจข่มหัวใจของตัวเองได้...   คนละคน..  แต่ภาพที่เห็น.. มันก็ทำให้หัวใจของผมนั้น..  เจ็บปวด...




    ข่มตาเก็บซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้ภายใน...   ไม่คิดคาดหวังสิ่งใดในอนาคตผืนเดิมนี้อีก...    อดีตและปัจจุบัน...แสนเจ็บปวด..    “มุคุโร่...?   มุคุโร่เหรอ..?”    เสียงหวานดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันนั้น   ร่างสูงเรือนผมสีไพลินหยัดกายขึ้นอย่างรวดเร็วและหันกลับไปมองอย่างรวดเร็ว...   

    “คุณ.... วองโกเล่..?”     เนตรสองสีมองภาพตรงหน้าตนอย่างตะลึงงัน    ร่างเล็กบอบบางปอยผมสีน้ำตาลไหม้..  ใบหน้าเยาว์วัย..   ผืนฟ้าในอดีต...   ในโลกแห่งความฝันของเขานั้น ใยอีกฝ่ายจะเดินเข้ามาได้...

    “นายคือมุคุโร่ในอนาคตเหรอ?”    นัยน์ตากลมโตจ้องมองตรงมาอย่างตะลึงงัน..   เรือนผมสีไพลินนั้นยาวยวงไม่คุ้นตา..   ร่างกายสูงใหญ่.. เค้าใบหน้านั้นดูดีขึ้นยิ่งกว่าเมื่อสิบปีที่แล้วนัก..       เขาจำได้ว่าตัวเองนอนอยู่ในห้องนอนของตัวเอง.. แล้วใยจึงลืมตาขึ้นมาพบที่นี่




    “ครับ  ยินดีที่ได้พบนะครับวองโกเล่ในอดีต”    สึนะจ้องมองใบหน้านั้นซึ่งจ้องมองมายังตนนั้นพลางสงสัย..    เขาเห็นแววตาทอประกายเจ็บปวด..   ทำไมกันนะ...

    “ตอนนี้นายอยู่ที่ไหนเหรอ?   นายในตอนนี้เป็นอะไรรึเปล่า?”     เนตรสองสีเบือนหนีจากภาพใบหน้าหวานทอประกายห่วงใยนั้น...    พยายามสวมหน้ากาก..  จงสวมหน้ากากแห่งความเป็นสายหมอก..  

    “ผมไม่อ่อนหัดให้พวกมิลฟิโอเร่ทำร้ายได้หรอกครับ”   รอยยิ้มเหยียดที่มุมปาก...   ช่างเย็นชา..   จะปรากฏตัวทำไม... ในยามที่ผมตั้งใจจะลืมเลือนมันไปซะ...

    “งั้นเหรอ... โล่งอกไปที...  ฉันก็ไม่รู้จะตามหาแต่ละคนยังไง.. ไม่รู้อะไรเลย”    สึนะก้าวเข้าไปใกล้ๆร่างสูงนั้น..  ภายใต้ท้องฟ้าที่แสนหมองหม่นนี้..  ความมืดที่แสนเยียบเย็นนี้..    กลับรู้สึกว่าชายหนุ่มนั้นดูเยียบเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็ง.. ดำมืดยิ่งกว่าบรรยากาศโดยรอบ..  ทำไมกันนะ..

    “ไม่จำเป็นต้องตามหาผมหรอกครับ   เพราะผมไม่ใช่พรรคพวกของคุณ”    สองเนตรสบมองกันด้วยความรู้สึกที่แตกต่าง...   





    ใบหน้าหวานสลดลงในทันที...    จนถึงป่านนี้แล้ว..  ในอนาคตนั้นผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกก็ยังคงถือทิฐิเช่นเดิมงั้นเหรอ..    “แต่นายเป็นผู้พิทักษ์นี่...  ตะ..ตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อน..”    แม้สั่นกลัวน้อยๆ.. ก็ยังคงห่วงใย..    เหมือนคราที่พวกเราได้พบกันอีกครั้งแรกนั้น..

    “ก็แค่ในนามครับ..”     ร่างสูงเหยียดยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์    ทำไมคุณไม่ส่งยิ้มมา..  ทำไมต้องทำสีหน้าเป็นห่วงเป็นใย...   มันยิ่งทำให้ผมหวังในความหวังแสนเลือนรางนั้น...




    "ถ้าคุณสงสาร ไม่จำเป็นต้องมอบความอัปยศให้ผมหรอกครับ   ไมไม่ได้ต้องการความช่วยเหลือจากมาเฟียอย่างพวกคุณหรอกครับ"      หายไปเสียที...  หายไปซะ...  อย่าได้มอบความเจ็บปวดฝังรากลึก...   เลิกห่วงใยผม.. ให้ผมเห็นภาพคุณเดินจากไปซ้ำๆ...




    ซาวาดะ สึนะโยชิในอดีตมือสั่นไหวข่มความกลัวไว้ภายใน...    อายุที่ห่างกันยิ่งสร้างความกดดัน   “ฉันไม่ได้สงสาร..   แต่ตั้งแต่สวมแหวนนั่น พวกเราก็เป็นพวกเดียวกันแล้วไม่ใช่เหรอ?”     มุคุโร่ปรือหลับตาลง..   ภาพความทรงจำดีๆที่เคยมีด้วยกัน..  เจ็บปวด..





    “ออกไปได้แล้วครับ   ออกไปจากโลกของผมได้แล้ว”   จะเป็นคุณในอดีต... หรือคุณในอนาคตที่ตายจากไปแล้วก็ช่าง...    ยิ่งทำให้ผมเสียความเป็นตัวของตัวเอง..

    “มุคุโร่...?”    เลิกเรียกชื่อของผมเสียที...

    เนตรสองสีหรี่มองคนตรงหน้า..  เสแสร้งเย็นชาขับไล่นัก..   “ตื่นได้แล้วล่ะครับ  แล้วอย่าเผลอเข้ามาในโลกของผมอีก..”     จงตื่นไปมีความสุข.. และกลับไปแก้ไขอนาคต...  อนาคตที่คุณหวังไว้.. ที่อาจจะไม่เหมือนที่ผมหวังไว้  





    สายหมอกเข้าโอบล้อมร่างเล็กเรือนผมสีน้ำตาลไหม้     เนตรสีน้ำตาลไหม้เบิกกว้าง    “ฉันก็ไม่รู้ว่านายอยู่ที่ไหนในตอนนี้ แต่...!!!!”  เสียงหวานตะโกนบอกสายหมอกผู้แสนหลอกลวงตรงหน้า...  

    “ถ้าฉันรู้ว่านายอยู่ที่ไหนแล้ว   ฉันจะไปเจอนาย!!!!”    คำพูดและสีหน้าจริงจังนั้น...  คนมองหัวใจกระตุกไหว..  จะทำให้ผมหวังเพื่อเจ็บอีกทำไมกัน...  

    สายหมอกโอบล้อมร่างบางพาเลือนหายไป...  เหลือเพียงเขานั่งอยู่ท่ามกลางความมืดเพียงลำพัง..  “เมื่อคุณตื่นขึ้นมา.. คุณก็จะลืมเรื่องในโลกฝันนี้จนหมดสิ้นครับ...”     คุณจะลืมความหวังที่คุณให้ผม... ให้ผมได้เจ็บปวดต่อไป..



    ใยหยาดน้ำตานั้นจึงรินไหลโดยไม่รู้ตัว...    ทั้งๆที่ไม่ได้รู้สึกร้อนผ่าวในดวงตา...  ใยน้ำตาจึงหลั่งริน...    สายหมอกอย่างเขา.. ใยจึงเผลอร่ำไห้...    “ผมคงไม่อาจลืมได้....”    ไม่ว่าจะต้องทนมองอย่างเจ็บปวด.. เพื่อรออนาคตในอย่างที่ต้องการให้เป็น...  




“สึนะโยชิคุง...    ผมหวัง...”     ร่างกายกลืนหายไปในความมืดอีกครั้ง...     หวังให้คุณเลือกสายหมอกอีกครั้ง....  ในอนาคตใหม่ที่มองไม่เห็นนั้น...








--------------------------------------------------------------------------

Free Talk :   รีเควสของซาเร็นจังที่ทำเอาเราจะบ้าตามมุ OTL    เขียนมุคุในฟิคนี้รู้สึกสับสนในชีวิตสุดๆ  เพราะว่าคนเควสขอแบบซือน่าตบ(?)   แล้วก็เอาแบบเพลงของบิ๊กแบงด้วย  โอ้...   มันไม่สมหวังแล้วยังชวนให้คนเขียนโดนกระทืบทิ้งซะด้วยสิ..  

อนึ่งมันดูสับสน.. เพราะเราเขียนตอนที่ยังไม่ได้กินอะไรมาทั้งวันเลย สมองเราก้ปั่นป่วนตามมุไปด้วย OTL…  นี่ฉันเขียนอะไรอยู่เนี่ย  มาอ่านเองทีหลังยังตกใจ...  

วิ่งหนีไหหม้อกะละมังของคนรัก 6927  แงงงง TT[]TT  เค้าขอโต้ดดดด  เค้าไม่ได้ตั้งใจนะ     มันเป็น69tylx27 จริงๆรึเปล่านี่ =[]=!!!