★Euphoric Field★

Title : Selfish Syndrome
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Author (cast) : Ayafee & Zanael
Genre : Romance , Drama , น่าตบ , เปลือกทุเรียน
Pairing :  (6927) TYL
Summary :   ต่อให้คุณเห็นแก่ตัวเพียงใด.... ผมก็ยัง...


----------------------------------------------------------------------------------------------------------





    “ขอโทษนะมุคุโร่”

    เสียงแว่วหวานเสนาะหูน่าฟัง..   ที่เขาเคยยินดี.. รู้สึกสงบยามเมื่ออยู่ด้วยกันนั้น..  ทุกอย่างเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นดาบคม..    

    "แต่ฉันไม่ได้รักนายแล้ว.."    


    สองร่างยืนจ้องมองกันบนเส้นทางเดินริมระเบียงคฤหาสน์วองโกเล่    หนึ่งร่างเล็กกว่าเรือนผมสีน้ำตาลไหม้ในชุดสูทสีดำดูเคร่งขรึมในยามทำงาน...  หนึ่งร่างสูงเรือนผมสีไพลินในอาภรณ์สีดำขลับจดจ้องมองใบหน้าหวานของผู้พูดอย่างไม่เชื่อสายตา...    ผู้ที่ครั้งหนึ่งเป็นคนอ่อนโยนนัก..  ตลอดสิบปีที่ผ่านมา.. หรือตลอดเวลาที่คบกันมานั้น...  


"ฉันจะไปกับคุณฮิบาริ"    เวลาที่ผ่านมา...  ใยคุณจึงตัดสินใจแบบนี้กัน...  ใบหน้าคมแม้ไม่แสดงออก..  แต่ภายในร้อนรนนัก..  ใยกัน...

"ทำไมล่ะครับ สึนะโยชิคุง...."    เนตรสองสีทอประกายเจ็บปวด.. ในขณะที่เนตรสีน้ำตาลไหม้จ้องมองตรงมาไม่ยอมเบือนหน้าหนี..   ไร้ปฏิกิริยาต่อทีท่าที่มีตอบกลับให้..   

"ฉันเบื่อนายแล้ว  หมดรักในตัวนายแล้ว"   ถ้อยคำที่ไม่น่าเชื่อนั้นออกจากริมฝีปากบาง..  ช่างน่าตกใจ..




    "ผมจะทำให้คุณกลับมารักผมใหม่ ถ้าคุณไม่ชอบอะไรก็บอกผมสิครับ อย่าทำแบบนี้"  สองมือจับต้นแขนบอบบางทั้งสองข้าง  บอสใหญ่แห่งวองโกเล่ไม่เบี่ยงใบหน้าหลบไปอย่างที่น่าจะเป็น..   กลับจ้องมองตรงมาเช่นนั้น

    "ฉันเบื่อคำโกหกมากมายของนายแล้ว  ฉันต้องการคนจริงใจ"  ประกายดวงตาสีน้ำตาลไหม้นั้น..แสนจริงจัง...  และไร้ความรัก...

    "ผมจริงใจกับคุณเสมอนะครับ ทำไมคุณถึงว่าผมโกหกคุณกัน"  สายหมอกแสนลวงหลอกนั้น...  จริงใจกับคนที่ตนรักเสมอ....  ผืนฟ้าน่าจะรู้ดี... ว่าใยเขาจึงอยู่ที่นี่...

    ทว่าใบหน้าหวานกลับนิ่งเฉย..   "นายไม่เคยอยู่กับฉัน เวลาที่ฉันต้องการ  นายไม่เคยให้ฉันเห็นความจริงใจของนายเลย...  แล้วจะมาบอกว่าจริงใจในเวลาแบบนี้น่ะเหรอ?"    สึนะโยชิไม่ใส่ใจจะฟังคำพูดใดๆจากร่างสูงแม้แต่น้อย..  




    " ผมไม่ได้ว่างอยู่ตลอดเวลานะครับ!!   เวลาที่ผมว่างผมก็มาหาคุณเสมอ!!   คุณไม่เข้าใจรึไงครับ ในฐานะอย่างผม จะออกมาจากวินดีเซ่แล้วอยู่กับคุณตลอดเวลาได้ยังไง"   ความจริงที่ควรจะล่วงรู้ดีอยู่แล้ว..  ใยร่างบางจึงลืมเลือนมันไป..  สองมือบีบแขนเล็กนั้นแน่น

    "การที่ฉันอยากอยู่กับคนที่รักมันผิดตรงไหน!!!   พอกันที!!  นายไม่เคยเข้าใจฉันเลย!!"   ร่างเล็กกว่างสะบัดกายให้หลุดจากมือใหญ่ที่บีบเนื้อเขาเสียจนเจ็บปวด

"แล้วคุณเข้าใจผมงั้นรึไงล่ะครับ! อยู่ในวินดีเซ่  ออกมาก็ต้องใช้ร่่างของโคลม ผมอยากจะกอดคุณก็กอดไม่ได้น่ะ!"   โทสะเริ่มเข้าครอบงำในจิตใจของมุคุโร่   ผู้ฟังเองก็ไม่ต่างกัน..   

"นั่นมันก็แค่ข้อแก้ตัวของนายทั้งนั้น!!!   ฉันก็พยายามช่วยนายออกมาแล้ว แต่มันเหนื่อยเต็มทีแล้ว!!!"   ปะทะกันด้วยแรงโทสะ... ยิ่งทำให้บรรยากาศแย่ลงเท่านั้น....




    โรคุโด มุคุโร่ยืดกำหมัดแน่นพยายามเยือกเย็นให้ได้อย่างที่เคยเป็น...  หากแต่สายหมอกนั้นขุ่นมัวนัก... และยิ่งแลเห็นนภาคนนั้นไม่ยอมสบมองตนด้วยรอยยิ้มอย่างเคย...   หัวใจยิ่งรวดร้าวเกินทน..


    "คุณคิดว่าผมไม่อยากออกมาหาคุณงั้นรึไงครับ!! ผมพยายามทำตัวดีๆตอนอยู่ในวินดีเซ่แล้วนะ!!"  เสียงทุ้มตะคอกใส่อย่างเหลืออด   ร่างบางสะดุ้งไปด้วยความตกใจ..   มือบางทั้งสองกำแน่น...  ยิ่งพูดคุยกันมาเท่าไร.. ก็ยิ่งแย่เท่านั้น...

    "ไม่!!!  ฉันไม่ฟังนายแล้ว   ฉันไม่ได้รักนายแล้ว   ตอนนี้ฉันต้องการคุณฮิบาริมากกว่านาย!!"    กายบอบบางในชุดสูทตวัดกายเดินหนีไปอีกทาง    ชายหนุ่มสดับฟังแล้วปวดรวดร้าว..  รีบหันไปคว้าข้อมือบางเอาไว้ก่อนจะเดินหายไปไหน..

    "ฮิบาริ....เคียวยะงั้นเหรอ.................เขามีอะไรดีกันครับ ผู้ชายที่เอาแต่ใช้กำลังนั่นน่ะ"   ตัดพ้ออย่างเจ็บปวดนัก...  แต่สึนะก็ไม่ยอมหันไปเมียงมอง..

"เขาอยู่กับฉัน...  แม้จะไม่พูดอะไร.. เขาก็จะมาหาฉันเสมอแม้ฉันไม่ต้องบอก...   นั่นแหละที่นายทำไม่ได้"    เสียงหวานเอ่ยบอก... มันช่างไร้เหตุผล..  ยิ่งฟังก็ยิ่ง....




    "............แบบนั้นคุณก็แค่อยากได้คนอยู่เป็นเพื่อนไม่ใช่งั้นรึครับ?"  คำพูดทิ่มแทงใจ...    ร่างบางค่อยๆผินกายเหลือบหันมามอง.. สายตานั้น... ไม่ได้บ่งบอกว่าเสียใจ..

    "ฉันผิดงั้นเหรอ?   ที่จะรักคนที่เขาอยู่กับฉัน"   มันไม่ผิด... แต่ทำให้สายหมอกเจ็บปวดนัก...


    สองเนตรสบมองกันเช่นนั้นเนิ่นนาน...  นิ่งงันปล่อยราวกับเวลาถูกแช่แข็งไป..   ความรู้สึกบางอย่างค่อยๆสูญสลาย... ตกตะกอน.. เป็นผงร่วงหล่น...   พวกเราเคยมีความสุขด้วยกันนัก.. เคยยิ้มแย้มพูดคุยกันอย่างมีความสุข..  ที่พึ่งเพียงหนึ่งเดียวของสายหมอก... ที่ฝากหัวใจ...  นภาสีฟ้าครามผืนนั้นหายไปไหน...


ผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกตัดสินใจถามย้ำอีกครั้ง...  "แน่ใจเหรอครับ.....ว่านั่นคือสิ่งที่คุณต้องการน่ะ......."  จะเปลี่ยนใจไปง่ายๆ...   นิรันดร์ไม่มีจริง...

เปลือกตาบางปรือหลับลง... และปรือเปิดขึ้นมองคนตรงหน้าอีกครั้ง...  "ใช่  ฉันต้องการเขา ไม่ต้องการนายแล้ว"   มิคิดเปลี่ยนใจแล้วหรือไร...


สายหมอกเคยได้ดวงใจของผืนฟ้า....
ยามนี้ผืนฟ้ากลับปล่อยไปเสียง่ายๆ...




"........ก็ได้ครับ.................ผมเข้าใจแล้ว.........ขอให้โชคดีนะครับ"   ม่านหมอกเข้าปกคลุมร่างสูงเรือนผมสีไพลิน.. เนตรสิงสีเมียงมองใบหน้าหวานนั้นอีกครั้ง...    มองเห็นรอยยิ้ม..

"ลาก่อนมุคุโร่....   ขอให้นายโชคดีเหมือนกัน"    รอยยิ้มจางๆบนริมฝีปาก... ที่มั่นคงว่าจะไม่เปลี่ยนใจ...   

"ต่อให้ครั้งหน้าคุณมาอ้อนวอนคุกเข่าผมให้กลับไปคบด้วย.....ผมก็ไม่มีวันกลับไปหาคุณเด็ดขาด........"   บอกลาเป็นครั้งสุดท้าย...  แล้วร่างของชายหนุ่มจึงกลับคืนเป็นร่างของหญิงสาวผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกอีกคนเช่นเดิม...    

“บอสคะ?”   โคลม โดคุโรจดจ้องชายตรงหน้า...  รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างที่ขุ่นเคืองในใจของผู้มีพระคุณของเธอนั้น..   บอสใหญ่แห่งวองโกเล่ไม่ตอบอะไรเพียงแค่ส่งยิ้มให้เท่านั้น

“ไปพักเถอะโคลม”    ร่างบางก้าวเดินไปตามทางเดินตรงไปยังห้องๆหนึ่ง... ของใครคนนั้น..




    ซาวาดะ สึนะโยชิก้าวเข้ามาในห้องพักแบบญี่ปุ่นของผู้พิทักษ์แห่งเมฆา   ชายหนุ่มในชุดยูกาตะสีดำขลับนั่งอ่านหนังสือริมระเบียง..    ใบหน้าหวานพลันประดับยิ้มและก้าวเข้าไปหาพลางนั่งลงใกล้ๆ...    ค่อยๆล้มตัวลงนอนบนตักแกร่งของชายผู้นั้น...


    “บอกลาเจ้าโรคุโด มุคุโร่ได้รึยังล่ะ?”    เนตรสีน้ำตาลไหม้ปรือหลับลงไม่ตอบอะไร...   ใยเขาจะต้องลังเล... ใยไม่ตอบออกไปกันนะ...

    “วันนี้ผมยังไม่เจอมุคุโร่เลยครับ...”  ใยเขาต้องโกหก..ออกไป.....

TBC.................................

 

ทางเลือก.. หรือเลือกทาง

"ฉันอยากเห็นหน้านาย....  ฉันคิดถึงนาย"

สองคนที่กลับคืนไม่ได้..

".......... พูดแบบนั้น......ผมเสียใจนะครับ...ทั้งที่ผมรักคุณ.....ขนาดนั้น.."

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Free Talk :   ฟิคสดใน MSN  ฮา  จริงๆคือมันเกิดมาหลังจากที่คุยเรื่อง 6927tyl   แล้วก็เล่นกันต่อ   (แถมเล่นไปกันไปหลายพาร์ตหลายตอนจริงๆ = =”  ก็เลยซอยๆออกมาก่อนล่ะนะ)   อนึ่งจะไม่บอกว่าใครเล่นเป็นอะไร ให้ทายกันเอง  ทายถูกไม่มีรางวัลให้  ให้เปลือกทุเรียน กร๊าก  หรือจะเฉลยเลยดี ?   เอาไว้พาร์ตสองจะบอกว่าใคร cast เป็นอะไร ดุ่ยๆ   

ว่างจังนะ =A=” สอบอยู่  แต่รออ่านในห้องสอบ..   หวัดก็กินไม่หาย ยิ่งป่วยยิ่งเพ้อยิ่งมีไฟ!!  บ้า!!!   ไล่ตัวเองไปปั่นกล้วยไม้ไป  โว้ววววว