[AuFic] Manga Party [???x27] Page Fifteen
posted on 02 Jul 2009 18:00 by ayafee in Fiction
Title : Manga Party
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Genre : AuFic , Romance , Comedy , Parody
Rate : NC-15
Pairing : ???x27 (จะลงคู่ไหนนะ..)
Warning : - รั่ว!!! รั่วนรก!!! รั่วและเสื่อม
- ตัวละครแต่ละตัวนั้น หาความปกติแทบไม่เจอ
- สาระช่างมีน้อยเหลือเกิน...
- พระเอกแน่รึเปล่านะ...
Summary : รักของพวกเราคงเกิดในงาน Manga party..
-----------------------------------------------------------------------
บ้างก็หนึ่งเดือน หนังสือการ์ตูนไม่ใช่เรียลลิตี้
“แต่ละครั้งที่จบหน้ากระดาษ คนเขียนชอบทิ้งปม”
เสียงถีบจักรดังต่อเนื่องในห้องสี่เหลี่ยม โรคุโด มุคุโร่เบ๊อันดับหนึ่งของเรื่องนั่งถอนหายใจไปพลางมองแบบชุดวงโคฟเวอร์ของเพื่อนสนิทไปพลาง ขาและมือขยับเย็บถีบจักรเย็บผ้าจัดการเจ้าชุดไซด์ผิดปกติชุดที่สามให้เรียบร้อยจะได้หมดโควตาส่วนของวันนี้ แล้วเขาก็ไปตัดพวงกุญแจต่อ เหลือเวลาอีกไม่ถึง 3 วันในการซ้อมและจะถึงงานอีเวนท์ของเหล่าโคฟเวอร์ เขามีเรื่องให้เหนื่อยอีกมาก...
งานฟรีอีเวนท์หน้าลานห้าง CKB
“...เฮ้อ.....” ถอนหายใจเหนื่อยหน่ายกับโชคชะตา ตั้งท่าจะบ่นเพื่อนซักหน่อย ฉากจุมพิตซึ่งเขาไม่น่าจะจดจำกลับปรากฏขึ้นในสมอง พร้อมๆกับคำพูดของเพื่อนสนิทที่เอ่ยปานเขาเป็นทาสรับใช้นั่น
อาการแบบนี้หากเป็นการ์ตูนทั่วไปเขาเรียกว่าอีเวนท์คนกำลังจะรู้ใจตัวเอง แต่สำหรับหนุ่มเรือนผมสีไพลินคนนี้แล้ว คำตอบนั้นช่างห่างไกลเพราะกำแพงคำว่าเพื่อนช่างยิ่งใหญ่นัก และความเกรียนของทูน่าจังมันมีมากเกินความน่ารัก กลบข้อดีไปเสียมิด
“รู้อยู่แล้วว่าเพื่อนเราเป็นแบบนั้น จะเสียใจทำไมน่ะครับ...” เตือนตัวเองด้วยความคิดซื่อๆ เพื่อนสนิทแสนซื่อซื่อสุดใจ...
“ต้องรีบทำให้เสร็จก่อนวันงาน...” มุคุโร่ผู้ซื่อสัตย์ถีบจักรต่อไปเยี่ยงหนูถีบจักรตัวหนึ่ง ในยามนี้เพื่อนสนิทจอมก่อเรื่องคนนั้นหายไปไหนของเขา
“ออกไปเที่ยวเล่นมาช้าอีกแล้วสินะ...” เนตรสองสีเหลือบมองกองพวงกุญแจข้างๆจักรเย็บผ้า
หรือว่าเสียใจเรื่องอะไรกันนะ?
คนในห้วงคิดนั้นยามนี้นั่งดื่มชากระป๋อง ณ บันไดทางขึ้นอพาร์ตเมนต์ ที่น่าแปลกใจไปเสียกว่า คือในฉากนั้นมีร่างของหนุ่มนักวาดโดจินยืนพิงราวบันไดอยู่อีกฝั่งหนึ่งเยื้องกันไปคนละตึก เนตรกลมโตสีน้ำตาลไหม้เหลือบมองไปยังชายหนุ่ม ก็รู้อยู่หรอกว่าอยู่อพาร์ตเมนต์ใกล้กันแค่นี้ เพียงแค่ไม่รู้ห้อง
“คุณฮิบาริ.... อยู่แถวนี้มานานแล้วเหรอครับ...” อยากถามจริงๆว่าอยู่ห้องไหน
“ก็ตั้งแต่เข้ามหาลัย” กระป๋องเปล่าในมือใหญ่โยนลงถังขยะเตรียมตัวกลับไปปั่นงานของตนเองต่อไป แม้จะไร้งานโดจิน แต่หลังจากงานโคฟเวอร์ไม่นานจะมีงานใหญ่อีกครั้ง งานมังงะปาตี้ครั้งที่ 27
“พวงกุญแจ ผมจะรีบทำให้นะครับ” เสียงใสเปล่งบอกก่อนที่คู่กรรม(?)จะไปเสียก่อน เจ้ากรรมนายเวรน่ะสิไม่ว่า ชาติที่แล้วเขาไปทำอะไรให้...
“รู้งานก็ดีแล้ว งานของนายยังไม่หมดแค่นั้นหรอก” ชายหนุ่มเหลือบตามองก่อนจะจากไป ภารกิจอีกอย่างของเขาคือซื้อโดใหม่อีก 3 เล่ม...
“ผมรู้แล้วล่ะครับ.....คุณ Hibee…” เหมือนเอ่ยประชดประชันกลายๆ แข้งเหล็กของหนุ่มภายนอกดุดีข้างในเป็นโอตาคุหื่นเต็มขั้นฟาดเข้าใส่น่องเล็กๆนั่นลงไปนั่งแหมะบนพื้น
“น่าสงสัยซะจริง ว่าพวกที่โดนนายหลอกได้นี่ สมองมันกลวงรึเปล่า” อย่างเช่นเจ้าของร้านBoy Love เพื่อนสนิทแสนซื่อที่คอสด้วยกัน และอีกสารพัดแฟนคลับในดงวายของมันน่ะ...
“คุณฮิบาริเองก็ชอบสึนะจังนี่ครับ... แว๊ก!!!” ปลาทูน่าไหลลื่นรีบกลิ้งหนีจากลูกเตะของนักวาดโดจินหนุ่ม ไหลเก่งนักนะ!
“มันเป็นแค่อดีตที่ไม่น่าจดจำ” ชายหนุ่มหล่อเหลาเรือนผมสีดำขลับตวัดกายหันกลับไป รักครั้งแรกและอกหักครั้งแรกที่ไม่น่าจดจำมากที่สุดในชีวิตนี้
เจ้าปลาทำตัวน่ารักสงบเสงี่ยมตลอดเวลาก่อนที่ประธานนักศึกษาหนุ่มจะเดินลับสายตาไป กระทั่งป่านนี้แล้วก็ยังไม่รู้อีกว่าอยู่ห้องติดกันแต่ระเบียงกั้น “เจ้าคิดเจ้าแค้นจริงๆ.... เราทำไรผิดเนี่ย” ผ่อนลมหายใจแล้วทำหน้าแหยๆเซ็งๆ
(มันใช้กับกรณีได้เหรอ?)
คิดแล้วเหนื่อยหน่ายกับชะตากรรม เจ้าปลาแอ๊บแบ๊วเดินกลับไปยังห้องของตัวเองเพื่อเก็บของ ก่อนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงรีบบึ่งไปยังห้องของเพื่อนสนิท ประตูไม่มีการเคาะเปิดโครมเข้าไปอย่างไร้มารยาท พาลให้คนข้างในซึ่งกำลังถีบจักรเย็บชุดสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ
“อ่ะ...กลับมาแล้วเหรอครับ?” ส่งเสียงทักทายแม้ความรู้สึกขุ่นมัวเรื่องก่อนหน้านี้ยังคงมีอยู่ในใจ
เนตรกลมโตมองหน้าเพื่อนอย่างประหลาดใจ ทำไมทำท่าทางแปลกๆแบบนั้น “มีอะไรรึเปล่ามุคุโร่ หน้าตานายเหมือนไม่สบายเลยนะ?”
เจ้าหัวฟูเดินเข้าไปใกล้ในระยะประชิดและยกมือจับหน้าผากของชายหนุ่มเรือนผมสีไพลินเพื่อวัดไข้ “ก็ไม่ได้เป็นอะไรนี่”
“ก็ไม่ได้เป็นอะไรนี่ครับ ....” แค่ซึมเศร้าด้วยอาการแปลกๆ แต่เห็นเพื่อนเป็นห่วงบ้างก็เริ่มจะหาย?
แต่แล้ว... “ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว เดี๋ยวมาซ้อมท่าเต้นให้ฉันหน่อยสิ พวกอาจารย์สอนนายมาแล้วสินะ~~!!” ความประทับใจเมื่อครู่หายลับไปในอากาศ เมื่อเจ้าปลาทูน่าราชินี(?)ตัวนี้เดินลัลล้าไปเปิดโทรทัศน์ในห้องเขาเพื่อเปิด DVD ของสาวๆเกิร์ลแบน
“เฮ้อ....” มุคุโร่ต้องสำนึกตนว่าติดบ่วงนรกขุมที่ 27 ยากจะขึ้นมาสู่พื้นดินได้.. สับปะรดมันก็งอกมาจากในดินหรอกนะ แต่แบบนี้เหมือนเขาเป็นหัวเผือกหัวมันพิกล...
เสร็จงานโคฟเวอร์แล้วไม่นานก็จะมีงานมังงะปาตี้อีกครั้ง โรคุโด มุคุผู้ซื่อสัตย์จำต้องยอมรับชะตากรรมการปั่นชุดหฤโหดแบบเลี่ยงไม่ได้.. ถ้าเขามีความกล้าปฏิวัติตัวเองบ้างซักนิดเหมือนพระเอกเรื่องโคตรเกรียน(?)ก็ดีหรอก.. แต่ทำแบบนั้นแล้ว....
สายตาคมเหลือบมองร่างบางเรือนผมสีน้ำตาลไหม้ซ้อมเต้นแบบอู้บ้างเล่นบ้างจริงบ้าง และถอนหายใจอีกครั้งหนึ่ง... ‘ช่างมันเถอะ...’ ยังไม่อยากเสียเพื่อนไปด้วยเรื่องบ้าๆ.....
“นายกินข้าวรึยังอ่ะ ฉันหิวแล้ว” สึนะหยุดซ้อมเต้นและตวัดกายหันมามองเพื่อนซี้ แปลภาษาอีกขั้นตอนมันถือว่าเป็นคำสั่ง
“ต่อให้ผมบอกว่าไม่หิว คุณก็คงใช้ผมไปทำกับข้าวอยู่ดีล่ะครับ” ร่างสูงหยุดมือจากการเย็บผ้าเตรียมตัวไปทำอะไรซักอย่างในครัวที่มีแต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป
“สมแล้วที่เป็นมุคุโร่ของฉัน รู้งานตลอดเลย” ใบหน้าละอ่อนยิ้มแป้นสดใสภาคภูมิใจตัวเองที่หว่านแหได้เพื่อนดีมาตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย
สดับฟังคำว่า “ของฉัน” แล้วได้แต่ถอนหายใจ ถ้าวันใดเขาไม่ใช่ของเจ้าหญิงคอสเพลย์วันนั้นโลกจะแตกรึเปล่านะ? หิมะอาจจะเลิกตกในประเทศญี่ปุ่นไปเลยก็ได้ ที่เขาคิดนี่หมายถึงในฐานะเพื่อนตะหากเล่า!! ไม่มีวันคิดเป็นอื่นไปได้หรอก!!
“จริงๆแล้ว.. วันนี้มีเรื่องจะเล่าให้ฟังด้วย แต่คิดอีกทีไม่เล่าดีกว่า” เกิดกลัวเสียงหัวเราะจากคนข้างๆ เขาไปติดบ่วงแก๊งค์หนังโป๊เพราะตัวเองอยากดังซะได้...
“มีอะไรเหรอครับ? ถ้ามีอะไรก็เล่าได้ ผมไม่หัวเราะหรอก” รีบเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง มีเรื่องอะไรที่เจ้าตัวปิดปากไม่ยอมบอกเขาด้วยเรอะ
สึนะโยชิคุงชั่งใจได้ไม่กี่วินาที ก็ตัดสินใจบอก มีคนมาทาบทามให้ฉันไปเล่นหนังวายAV ที่เอาพล็อตมาจากโดจินของ Hibee น่ะ.....” สิ้นประโยคความเงียบเข้าครอบงำห้อง
“แล้วคุณตกลงเล่นไปรึเปล่าครับ?” เสียงทุ้มเปล่งถามท่ามกลางความเงียบ เริ่มประติดประต่อเรื่องจากที่เห็นก่อนหน้า
“เล่นก็บ้าสิ.... อุตส่าห์คิดว่าเป็นอะไรธรรมดาๆ ที่ไหนได้เป็นบริษัท AV ซะงั้นน่ะ แล้วดันไปเจอคุณฮิบาริเข้าอีก โดนตื้บเลย ซวยชะมัด” ทูน่าน้อยถอนหายใจเฮือกใหญ่ เอาดีกับวงการคอสเพลย์ต่อไปดีกว่า เฮ้อ...
ชั่วครู่หนึ่งเจ้าเพื่อนสนิทแสนซื่อรู้สึกโล่งอกขึ้นมาในใจ ก่อนจะทำสีหน้าสงสัยกับตัวเองว่าใยต้องโล่งอก? วิญญาณคนดีของสับปะรดเริ่มทำงาน ที่เป็นห่วงก็เพราะว่าเพื่อนไม่โดนล่อลวงน่ะสิ อย่างน้อยๆเพื่อนเขาก็ยังฉลาดพอจะไม่ทำตัวดังเพราะเรื่องแปลกๆ....
“ดีแล้วล่ะครับ ไม่งั้นพี่ชายคุณรู้เข้า เป็นศพแน่ๆ” ห่วงเองแต่ก็พูดถึงคนอื่นซะงั้น... และแล้ว....
ประตูห้องพักหมายเลข 69 เปิดโครมเข้ามาอย่างรุนแรงด้วยแรงเท้าของผู้มาเยือน มือก็ว่างแต่ดันไม่ยอมเปิด ชายหนุ่มหน้าใสเรือนผมสีน้ำตาลทองยืนโบกไม้โบกมือยิ้มละไมให้กับน้องชายและเพื่อนน้อง มือหนึ่งถือกล่องพิซซ่าสองถาดใหญ่มาด้วย
“มาอยู่ที่นี่กันนี่เอง ไปหาที่ห้องก็ไม่เจอ” คุณพี่จีคุงผู้มากด้วยพลังคอสโม่ปรากฏตัว หลังจากหายไปได้ไม่กี่ตอน เขาเรียกว่าตายยาก....
“พะ...พี่จี.. มีธุระอะไรเหรอครับ?” สึนะผู้หวาดกลัวพี่ชายรีบเข้าไปช่วยคุณพี่ถือของ เจ้าของห้องเรือนผมสีไพลินถอนหายใจโล่งอก ไม่ต้องไปทำกับข้าวแล้ว.....
“แค่มาเยี่ยมน่ะ วันนี้ไม่มีงานแล้วช่วงนี้ก็ไม่ได้ไปไหนด้วย มาดูว่าสึนะเต้นเป็นยังไงบ้าง” แม้เป็นผู้ที่เกลียดโอตาคุเจข้าเส้นเลือด แต่เรื่องวงโคฟเวอร์เจ้าตัวก็ไม่ได้มีอาการต่อต้านอะไร
“สวัสดีครับ..พี่.... เอ่อ... จีคุง...” มุคุโร่จำต้องรีบเปลี่ยนสรรพนามการเรียกชื่อเมื่อมองเห็นเข็มเย็บผ้าส่องประกายระยิบระยิบภายใต้เสื้อคลุมของโอตาคุบ้าเซย่า
“ทำไมดูซึมๆผิดปกติล่ะมุคุโร่ โดนใช้งานมากเกินไป?” ช่างไม่น่าเชื่อว่าพี่ชายของคนไม่เคยห่วงใครนอกจากตัวเองจะจับพฤติกรรมของคนอื่นได้
“อย่างมุคุโร่ไม่มีวันเหนื่อยหรอกครับ แค่ชุด 5 ชุด แล้วก็พวงกุญแจอีกกองสบายมาก” ไม่ได้ถามคนเอาแต่ใจ แต่คนเอาแต่ใจอยากตอบ สับป้าคุงได้แต่เงียบ
“ถ้าหมอนี่เป็นจักรกลพี่คงเชื่อหรอกว่าไม่เหนื่อยน่ะ” คำพูดนั่นเรียกให้เนตรสองสีเหลือบมองผู้มาโปรดช่วยโลก หนุ่มผู้บ้าเซย่าคงถูกส่งมาเพื่อช่วยเขาพร้อมกับพิซซ่า!
“แต่ผมพึ่งพามุคุโร่ได้คนเดียวนะครับ...” สึนะโยชิคุงทำสีหน้าห่อเหี่ยวปิดบังความเกรียนของตัวเองต่อหน้าพี่ชายบังเกิดเกล้า ถ้าสับปะรดหลุดจากแหปลาไปได้เขาจะทำยังไงกัน...ชิ... .
“เพื่อน้องชายที่น่ารักของฉัน ทนต่อไปนะมุคุโร่” ตบบ่าให้กำลังใจและก้าวไปหยิบเอาพิซซ่ามาทานกับน้องชาย ชีวิตของสับปะรดที่งอกบนดินคงใกล้เปลี่ยนสภาพเป็นหัวมันจริงๆซะแล้ว....
“เดี๋ยวกินเสร็จแล้ว นายมาช่วยฉันซ้อมชดเชยด้วยนะ!” โดนใช้งานอีกระลอก... ชายหนุ่มมองพี่น้องสองคนนั้นแล้วได้แต่ถอนใจ...
“สองวันมันจะได้เรื่องเหรอครับเนี่ย....” แต่ก็ฟังที่คุณเพื่อนเอ่ยบอก ร่างสูงเดินไปเตรียมอุปกรณ์และแผนการซ้อมที่ได้รับมาจากอาจารย์ดีโน่เพื่อเอามาให้ร่างบาง
ผู้มีประสบการณ์แลอายุเยอะมองคนทั้งสอง วันนี้ดูบรรยากาศแปลกไปนิดหน่อย น้องชายเหมือนเดิม แต่เพื่อนน้องชายนี่สิแปลกๆ “นี่มุคุโร่” ส่งเสียงเรียก และ.....
จิอ๊อตโต้เหลือบมองและก้าวเดินเข้าไปใกล้ตัวเบ๊เอนกประสงค์ คุณพี่จีคุงรีบมากอดคอเจ้าเพื่อนสนิทคิดซื่อๆขวับ สายตาสีฟ้าครามนั้นแสนเจ้าเล่ห์ “ฉันไว้วางใจให้เธอดูแลน้องชายฉันคนเดียวเลยนะ” คำพูดอันแสนเป็นปริศนา....
“อะไรนะครับจีคุง????” หนุ่มแสนซื่อสดับฟังอย่างงงงวย
“แม้จะไม่ชอบใจที่สึนะเป็นหนุ่มวายซักเท่าไหร แต่ว่า... ฉันไว้ใจเธอคนเดียว อย่าทำให้ผิดหวังล่ะ” ตบหลังดังปึกเปรี้ยงใหญ่ก่อนจะกลับไปทานพิซซ่าต่อ พูดอะไรน่ะ....
โดยไม่รู้ตัวโรคุโด มุคุโร่ผู้มักจะคิดซื่อๆเสมอๆ กลับเจอแรงไซโคจากหนุ่มผู้บ้าเซย่าขึ้นสมองโดยไม่รู้ตัว แต่เจ้าตัวจะรู้สึกตัวเมื่อใดกันน่ะ... ว่าสิ่งที่คุณพี่จิอ๊อตโต้เอ่ยไว้มันคือ.....
“คุยอะไรกับมุคุโร่น่ะครับ?” เจ้าร่างบางรีบเอ่ยถาม หรือว่าพี่ชายเขาจะไปไซโคเซย่าให้เบ๊ของเขาทำเกราะให้อีกแล้วน่ะ ไม่ได้!! มุคุโร่ตองตัดชุดคอสให้เขาคนเดียว!!
“เปล่า ก็แค่คุยนิดหน่อย” คุณพี่จีแอบยิ้มกรุ่มกริ่มน่าสงสัย เรื่องนี้ใครจะพระเอกก็ช่างเขาไม่รู้ ขอเชียร์คนนี้ก็แล้วกัน...
ทูน่าคุงนั่งทำหน้ามึนไม่เข้าใจ หยิบเอาพิซซ่ามาเข้าปากและเดินไปเล่นคอมพิวเตอร์เล่นเน็ตห้องคนอื่น เปิดเช็คดูคอมเมนต์ในบล็อกยอดคนเข้าก็ล้นหลามจริงๆ แม้จะมีเมนต์ในทิศทางอื่นประหนึ่งหมั่นไส้เขาเขาก็จะกดลบมันไป เจ้าหญิงคอสเพลย์ต้องยิ่งใหญ่!!!
“โอ๊ะอีเมล์” มือเรียวกดหน้าจอเช็คเมล์ของเว็บ sohot ขึ้นมา อีเมล์ให้กำลังใจจากเหล่าแฟนคลับที่จะมาดูเขาโคฟเวอร์ครั้งแรก และยังมีอีเมล์จากยามาโมโตะและเบียคุรันอีกตะหาก
“พี่จีอยู่ญี่ปุ่นอีกนานมั้ยครับ?” เหลือบหันกลับไปมองพี่ชายและเอ่ยถาม คำถามที่กำกวมชวนให้ระเบิดพลังคอสโม่ตบซักที
“อยากให้พี่ไปแล้วเหรอ?” ศีรษะปกคลุมด้วยไหมสีน้ำตาลไหมสะบัดรัว ถ้าไม่นับเรื่องข่าวลือโอตาคุย่านนี้เจ็บเข้าโรงพยาบาลบ่อยๆ มันก็ไม่ได้เดือดร้อน....
“เปล่าหรอกครับ... แค่เห็นว่าพี่จีปกติไม่ค่อยจะอยู่ติดที่ซักเท่าไหร” มีเพียงเงินที่คอยส่งมาเป็นค่าขนมจากอาชีพท่เป็นปริศนา...
เนตรสีฟ้าครามมองใบหน้าละอ่อนของน้องชายพลางยิ้ม “เพราะตอนนี้พี่มีอะไรสนุกๆทำที่นี่เยอะแยะเลยน่ะสิ” เรื่องราวประจำวันของน้องชาย และมีเหยื่อโอตาคุให้เชือดเล่นเยอะอีกตะหาก....
ไวราวกับโกหก......
“I want nobody~~ But you~~”
ขึ้นบรรทัดใหม่ไว้เยี่ยงเรื่องโกหก บรรยากาศในห้องซ้อมวงโคฟเวอร์ดูจริงจังขึ้นกว่าเดิมมากมายมหาศาล เมื่อช่องว่างที่ผ่านมาเท่ากับเวลาผ่านไปถึงสองวัน และในวันรุ่งขึ้นจะเป็นวันแสดงประกวดที่ลาน CKB แล้ว เนตรคมสีเพลิงของอาจารย์ห้องพยาบาลในชุดกาวน์สีดำจดจ้องมองพวกนักเรียนสาว(?) เต้นเข้าท่าขึ้นมาก แม้หน้าตาจะไม่ไหวเอาซะเลย 4 คนก็ตาม....
“ก็ไม่เลวเท่าไหรใช่มั้ย สคอลโล่?” แทนที่จะคุยกับอาจารย์ผมทองอีกคน กลับคุยกับฟิกเกอร์เรือนผมสีเงินในมือซึ่งวันนี้จับใส่ชุดคุณหมอที่จับมาแต่งคอสซะงั้น...
อาจารย์คลั่งยูริปรบมือและยิ้มแย้มให้กับพวกลูกศิษย์หลังจากซ้อมมานาน มันเป็นความภาคภูมิใจ(?) “เยี่ยมมาก พรุ่งนี้เวทีต้องระเบิดแน่ๆเลย” ระเบิดในทางไหน...
“ชุดก็พร้อม การเต้นก็พร้อม เหลือแต่ทำตัวให้น่ารักเข้าไว้ และเซอวิสนะทุกคน” ดีโน่ทอดสายตามองทีละคนเพื่อย้ำบอก ไม่เข้าใจเลยว่าใยหนุ่มหล่อคนนี้มองสาวน้อย(?)เหล่านี้แล้วไม่มีปฏิกิริยา...
“ตื่นเต้นจังเลยค่ะ~~!” จางนีโกะจังผู้อ้วนท้วมสมบูรณ์ไม่ยอมหยุดมือที่กำลังหยิบมันฝรั่งทอดออกจากถุง น่ากลัวว่าวันจริงชุดจะใส่ไม่ได้
“พวกเราซะอย่างไปรอดอยู่แล้ว” เลวาโกะจังผู้น่ารักน่าชังเอ่ยปลอบเพื่อนพลางจับไหล่ ตามด้วยกุโระรินผู้น่ารักอีกคน
“นี่น้ำครับ” โรมาริโอ้ในชุดนักเรียนหญิงผู้มาเป็นตัวแถมให้ครบวงนำน้ำมาให้ทุกคนในช่วงพักเหนื่อย ทั้งทีมคงมีแต่เจ้าหญิงคอสเพลย์คนเดียวที่ยังไม่ได้เรื่องเท่าไหร...
“สึนะ.. เดี๋ยวพักเสร็จแล้วมาคุยกันหน่อยนะ” อาจารย์ดีโน่เดินมาหยุดตรงหน้าและออกบอกชวนด้วยความเป็นห่วง
ใบหน้าละอ่อนของหนุ่มวายเหลือบมองใบหน้าหล่อเหลา ช่างได้ฟีลอาจารย์ที่กำลังจะเริ่มมีความสัมพันธ์พิเศษกับนักเรียนเลย “ครับ... ไปคุยตอนนี้เลยก็ได้”
ล่อลวงใครได้เขาก็ต้องทำ!!
ตอนนี้เขาเหลือแต่ของตายแล้ว!!!
เจ้าของร้าน Boy Love ผู้ขโมยจูบไปในตอนก่อนถูกจัดอันดับไว้ในประเภทของของตายเรียบร้อยโรงเรียนทูน่า ร่างบางเดินตามอาจารย์ผู้ถือหนังสือยูริติดตัวไว้เสมอออกไปจากห้องซ้อม สีหน้าของผู้ใหญ่กว่าแลดูเคร่งเครียดน้อยๆ นี่คาดหวังกับการโคฟเวอร์ครั้งนี้ไว้เยอะเลยเรอะ...
“ทุกคนซ้อมกันหนักมาก ฉันให้คะแนนวิชาฉันผ่านอยู่แล้ว แต่ว่าสึนะ... จริงๆแล้วอู้ใช่มั้ยน่ะ” วาจากดังมีดกรีดปักฉึกลงไปกลางใจของคนไม่ค่อยจะซ้อมแล้วให้เพื่อนซี้มาซ้อมทีหลัง
“ผมก็... ให้มุคุโร่มาช่วยซ้อมให้ทุกวันน่ะครับ...” พูดจาดด้วยสีหน้าเลิกลั่กประหนึ่งตัวเองขยันมากอย่างนั้น...
“แต่ยังทำได้ไม่ดีซักเท่าไหรนะ เอาการบ้านไปทำเพิ่มหน่อยมั้ย เผื่อเธอทำล่มจะได้มีคะแนน” แผ่นชีทการอ่านจับใจความจากนิยายยูริปรากฏขึ้น แนวทางการสอนของอาจารย์ช่างแนว!!!
“มะ... ไม่ต้องครับ!! ผมรับรองว่าคืนนี้ผมจะซ้อมอย่างดี ให้คนช่วยซ้อม!!” โบกครีบทั้งสองปัดไปมาไม่ยอมเอาการบ้านหฤโหด คนช่วยก็มีอยู่คนเดียวไม่ใช่ใครที่ไหน...
“อืม ฝากขอบคุณมุคุโร่ด้วยนะเรื่องชุด มันเยี่ยมมากเลย สงสัยจริงๆว่าเขาไปฝึกมาจากไหน” มือแกร่งยกขึ้นจับคางใช้ความคิด จะบอกได้ไงว่าเพราะเขาจับให้ตัดชุดคอส!!
“อย่าไปสนใจเรื่องของมุคุโร่เลยครับ ทำงานออกมาดีก็พอแล้ว” ไม่คิดจะเอาดีให้เพื่อน ความเป็นเกรียนในทูน่าโอตาคุคอสเพลย์ช่างรุนแรง
“พรุ่งนี้ก็ตื่นแต่เช้ามาซ้อม แล้วพยายามบนเวทีให้เต็มที่ล่ะ” มือแกร่งวางลงบนศีรษะปกคลุมด้วยไหมสีน้ำตาลไหม้อย่างเอ็นดู หัวใจทูน่าเริ่มพองโตจากความเป็นห่วงของอาจารย์อีกครั้ง
“ครับ..ผมจะพยายาม” ริมฝีปากน้อยๆระบายรอยยิ้มสดใสตอบ บ้ายูริไปหน่อยแต่มันเปลี่ยนได้!! เขานี่แหละจะลากอาจารย์เข้าสู่ทางวาย!!
(เมพจริงๆ.....)
“ไม่ลองอ่านจริงๆน่ะ เรื่องนี้สนุกมากเลยนะ” หนังสือนิยายเล่มหนายื่นมาให้อีกครั้ง หน้าปกสีขาวประดับด้วยดอกลิลลี่งดงาม เรื่องของรักในโรงเรียนหญิงล้วนเล่มที่ 12
“เอ่อ..... แค่นี้ผมก็ไม่รู้จะเอาเวลาที่ไหนไปอ่านฟิคแล้วครับ...” ฟิควายในหน้าจอคอมก็ไมได้แตะ เขาห่างหายจากเรทไปนาน ไม่เอา!! ไม่อยากกลับเป็น PG!!
“คุณหนูได้เวลากลับบ้านแล้วครับ” โรมาริโอ้ในชุดนักเรียนสาวชวนสยองเข้ามาช่วยชีวิตของปลาน้อยไว้ได้ทัน ความหล่อกับความคลั่งมันห่างกันเพียงแค่กระดาษกั้นจริงๆ....
“ลองเอาไปคิดดูนะ เรื่องนี้สนุกจริงๆ” การไซโคจากหนุ่มหล่อผมทองยังคงต่อเนื่อง เพื่อการสร้างฮาเร็มหนุ่มมาชวนกันคอสให้สาวอิจฉา... เขาควรจะยอมอ่านมั้ยเนี่ย...
“ผมจะลองไปถามเพื่อนดูครับว่าเค้าอ่านด้วยมั้ย....” กระนั้นแล้วก็ต้องหาคนมาช่วยเพื่อสร้างเส้นทางรัก....
จะมีคนปราบลงหรือไม่.....
ดีโน่และสึนะกลับเข้ามาในห้องซ้อมอีกครั้ง แต่ละคนเริ่มเตรียมตัวกลับบ้าน มีเพียงอาจารย์ห้องพยาบาลแซนซัสมองเจ้าปลาทูน่ามากเล่ห์เหลี่ยมราวกับเห็นตัวตนที่แท้จริงอย่างนั้น อาจารย์หนุ่มพร้อมฟิกเกอร์ปริศนาผมเงินก้าวเข้ามาใกล้ๆลูกศิษย์ผู้มีวิญญาณเกรียนตัวร้าย
“มีอะไรเหรอครับอาจารย์...?” รังสีความลึกลับแผ่พุ่งไปทั่วๆ เช่นเดียวกับสายตาคมนั้นจ้องมองมาปานจะเอาเรื่อง
“ไม่มีอะไร แค่จะมาเตือนพวกสวะ” ครูบาอาจารย์ที่ดีไม่ควรพูดคำหยาบ แต่ว่ามันเป็นไปแล้ว....
“เตือน?? เตือนผม??? เตือนอะไรกันครับ” สึนะโยชิคุงนึกอยากเดินก้าวหนีไปจากตรงนั้น อาจารย์แซนซัสโผล่มาเมื่อใด ชีวิตเขาต้องมีจุดเปลี่ยนทุกครั้ง....
“สคอลโล่เตือนว่าจับปลาหลายมือจะหลุดหมด” จู่ๆร่างสูงเนตรสีเพลิงเอ่ยขึ้นระหว่างที่เดินสวนกัน คำพูดนั่นแทงเข้ากลางใจของปลาทูน่าเต็มเหนี่ยว
“ฟิกเกอร์นั่นมีวิญญาณรึเปล่าน่ะ....” จู่ๆจนทั้งร่างพากันลุกชันขึ้นมาอย่างมิได้นัดหมาย ปริศนาฟิกเกอร์ตัวละครจากอนิเมยังคงน่าสงสัยต่อไป....
“กลับบ้านดีกว่า..... มุคุโร่อยู่ไหน!!!” เรียกหาเบ๊ประจำตัวแล้วรีบบึ่งวิ่งออกไป เพื่อนสนิทคนนี้ก็ไม่ซื่อซะที ทูน่าเซ็ง!!!!
ก็เค้าเลือกได้นี่!!
(เลว!!)
ฝั่งห้องหมายเลข 18 เป็นวันสังคายนาห้องพักครั้งที่เท่าไหรมิอาจทราบได้ ซากอุปกรร์หมดสภาพ ขวดหมึก เศษยางลบทั้งหลาย หรือกระทั่งกระดาษวาดเสีย Hibeeคุงจัดการเก็บทิ้งใส่ถุงขยะไปเสียหมด แม้กระทั่งรูปถ่ายที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นของสำคัญของหนุ่มนอมอล จะเอาไว้เป็นเชื้อเพลิง เจ้าตัวก็ยังไม่ทำ...
“เอาถุงนี้ไปทิ้งซะ เก็บกวาดเสร็จจัดการลงหมึกต่อ” มือแกร่งชี้ไปยังถุงขยะที่ตนต้องการนำออกไปทิ้งให้ไวที่สุด น่าแปลกที่เจ้าตัวเพิ่งจะจัดการในวันนี้
“ครับคุณเคียว” คุซาคาเบะผู้ซื่อสัตย์นำขยะออกไปทิ้งตามที่เจ้านายกำลังจัดห้องใหม่ รูปถ่ายของสึนะจังกลายเป็นขยะลงถังขยะไปหมดช่างน่าเห็นใจ
ร่างสูงในชุดเสื้อยืดขาวกางเกงวอร์ม มัดผมด้านหน้าเป็นหนวดแมลงสาบเข้าโหมดคนปั่นโดจินเต็มขั้น ฮิบาริหันไปจัดการเก็บของและจัดเรียงของบนชั้น และในยามนั้นเองเขาได้ขุดพบกับอารยธรรมของอะไรบางอย่าง สมุดวาดเขียนเก่าๆ เก่ามากเป็นหลายสิบปี
“มีของแบบนี้ด้วยงั้นเหรอ...” มือแกร่งเปิดหน้ากระดาษทีละหน้า ได้เห็นลายเส้นตัวเองในวัยเด็กแล้ว ชื่นชมในพรสวรรค์ของตัวเองอยู่ในใจ
แต่กลายเป็นคนเขียนโดจินไปซะได้
แต่แล้วเจ้าตัวก็ได้พบบางอย่างที่น่าสงสัย รูปวาดรูปหนึ่งที่เขาเขียนชื่อบางอย่างกำกับเอาไว้ คล้ายจะวาดให้ใครซักคนแต่ไม่ได้ให้ เนตรคมสีดำขลับเพ่งมองเจ้าตัวอักษรสองตัวที่เขียนไว้ด้วยลายมืออ่านง่าย... ชื่อนี้มัน...
“สึนะ...?” มือใหญ่มองเจ้าภาพวาดเก่าๆและชื่อที่เขียนไว้ด้วยตัวฮิรากานะง่ายๆอย่างเด็กเขียน เจ้าของชื่อในภาพวาดนี้คือใครกัน... เด็กที่อยู่ใกล้บ้านเขาในวันวานนั้น....
แต่เรื่องนี้ยังไม่จบง่ายๆหรอก
.
.
.
TBC……….!!!
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Free Talk : มันมาแล้ว!!! หลังจากที่โดนทวงใน Faq จนคนเขียนออกอาการอยู่ไม่สุข กร๊ากกก เรื่องอื่นๆจะทยอยอัพไปค่ะ ไม่ต้องห่วงว่าจะเห่อลูกที่น่ารักจนลืม OTL เค้าแค่สโตรกสนุกสนานเพลินไปหน่อยแค่นั้นเอง แต่ยังเขียนอยู่น๊า!!! ความสำเร็จในการเขียนฟิคคือ การผิดเอ็ม หรือว่าไม่คุยกับใครเลยจะเร็วขึ้น ฮ่าๆ =[]=” (โทษเอ็มสินะ?)
ปล. ถึงซึนซึน
เพราะนายก็หลายใจเหมือนกันสินะ ... เอิ่ม.... ดู Boy Over Flower มากไปมั้ยลูก.... รุ่นพี่จีฮู!!!!
ใครสงสัยว่าซึนซึนเป็นใคร ต้องไปติดตามที่บล็อกคุณแม่เค้านะคะ ฮ่ะๆๆ ไว้จะเปิดตัวเป็นทางการเรื่องกิ๊กคนนี้อีกครั้ง
*เกาะขา*
#1 By †sky dragon†™ on 2009-07-02 19:20