[TitanFic] 10 Centimeter of Love (Levi x Eren) ตอนที่ 12

posted on 06 Jul 2013 19:14 by ayafee in Fiction directory Fiction
 
 
แง่มๆ.....
 
 
ตอนก่อน
 
1  l  2  l  3  l  4  l  5  l  6  l  7  l  8  l  9 l  10  l  11  l   
 
 
Title : 10 Centimeter of Love "ปิ๊งรักระยะสิบเซน" 
Fandom : Shingeki no Kyojin
Genre : BL , AU , Comedy
Rating : PG
Pairing :  Levi x Eren
 
----------------------------------------------------------------------------------------------------
 
วิชาคณิตศาสตร์เป็นการคิดคำนวนให้ได้คำตอบที่ถูกต้อง

เป็นการหาค่าที่ถูกต้องที่สุด ตรงไปตรงมาที่สุด   แต่คณิตศาสตร์ไม่สามารถนำมาใช้หาคำตอบในเรื่องของความรักได้  เพราะคำตอบในความรักบางครั้งไม่ได้เป็น 1+1 = 2  แต่อาจจะได้คำตอบออกมาเป็น 1 หรือไม่ก็ 0 หรือกลายเป็น 3 ก็เป็นได้....   

ส่วนสูงที่ต่างกันนั้นใช้วิธีคำนวนความต่างที่ง่ายแสนง่าย
คำถามคือ  170 เซนติเมตร กับ 160 เซนติเมตร ห่างกันกี่เซนติเมตร

ตอนที่ 12 : ส่วนสูงไม่ต้องใช้สูตรคำนวนในการหาความต่าง  

ยามเช้าวันใหม่ ณ บริษัทสำรวจและกำจัดภัยภายในบ้าน ระแวกเดียวกับสถานีรถไฟฟ้าศาลาแดง  บุคคลลึกลับทั้งสามมารวมตัวกันในห้องประชุม  หญิงสาวสองคนและชายหนึ่งคนนั่งหน้าเครียด   ตรงหน้าคือ PinePad ซึ่งเปิดหน้าจอของโปรแกรมทวิตเตอร์เอาไว้   

ซูมเข้าไปใกล้หน้าจอเห็นชื่อเจ้าของทวิตเตอร์  User @Levi_160  รูปโปรไฟล์เป็นเพียงรูปของเนคไทด์และพื้นสีดำที่ใกล้เคียงกับหน้าปกนิยายเรื่องหนึ่งที่เป็น Best Seller   ข้อความมักจะเป็นการพูดลอยๆสั้นบ้างยาวบ้าง และการ Retweet เรื่องเกี่ยวกับข่าวสารธุรกิจ

ปัญหาคือทวิตล่าสุดของเจ้าของนั่นล่ะ  ที่ทำให้ทุกคนมารวมตัวกันในห้องนี้   “รีวัลย์กำลังติดเด็กอยู่  ท่าทางจะเป็นเด็กมัธยมซะด้วย”   หาญจิตฟันธงโดยไม่ต้องเรียกหมอดูที่ไหนมา 

เลขานุการสาวประจำตัวของหัวหน้ากองบัญชีหน้าซีด   “บางทีทวิตอาจจะหมายถึงหลานหรืออะไรก็ได้นะคะ....”   ข้อความที่บ่งบอกว่าอยากเข้าใจจิตใจของเด็กผู้หญิงอายุต่ำกว่า 16 ปี  

“ตามประวัติที่สมัครงาน  รีวัลย์ไม่ได้มีลูกหลานที่ไหน  ก็สันนิษฐานได้อย่างเดียวว่าต้องติดเด็ก”   อัศวินร่วมฟันธงไปอีกคน   ไม่มีการสืบพยานใดๆทั้งสิ้น

เพชรารีบโต้แย้งกับชั้นศาล   แม้ใจหนึ่งเธอจะสงสัย แต่อีกใจก็ต้องแก้ต่างให้หัวหน้าตน   “มันก็ไม่มีหลักฐานอะไรบอกนี่คะว่าหัวหน้ากำลังติดเด็กจนทำตัวแปลกๆ....”    

“รีวัลย์เล่นไลน์แล้วด้วยนะ  ถึงจะไม่เคยทักมาเลยก็เหอะ” โปรแกรมไลน์ซึ่งเป็นช่องทางในการเข้าหาเพื่อนฝูง และคนที่สนใจโดยไม่ต้องใช้ความกล้ามาก... 

หญิงในชุดกาวน์สวมแว่นยกมือขึ้นขยับขาแว่นตาใส   “แล้วก็เมื่อไม่นานมานี้  ฉันเห็นว่ารีวัลย์กำลังเขียนโครงการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์อายุต่ำกว่า 16 ปีอยู่”  ข้อมูลใหม่ล่าสุดที่ทำให้อีกสองคนอึ้ง

อัศวินเริ่มซับเหงื่อ   “หมอนั่นไปเป็นอาจารย์พิเศษที่ไหนรึเปล่า  หรือแอบเรียนปริญญาโท”  เงินเดือนอาจจะไม่พอใช้จึงเริ่มหารายได้เสริม.... ก็เชื่อได้ยาก  

“รีวัลย์ไม่เคยจีบผู้หญิง  อาจจะทำอะไรแปลกๆเกินที่พวกเราจะเดาได้ก็ได้นะ”  หาญจิตยืนยันในความคิดของตัวเอง  ผู้ชายอายุ 3X  ปี  ไม่เคยสนใจมนุษย์เพศหญิง  ไม่เคยออกนอกลู่นอกทาง  นิสัยรักความสะอาดเสียจนมีคนอยู่ด้วยคงปวดหัว และอื่นๆ....

คนในวัยนี้ก็คงเบื่อหน้าสาวออฟฟิศจนอยากจีบเด็กก็เป็นได้...

เลขาสาวผมทองเริ่มเครียด  นี่หัวหน้ากองบัญชีของเธอมาตบะแตกเอาตอนแก่(?)งั้นเหรอ   เด็กผู้หญิงที่โดนตามจีบอยู่คนนั้น ป่านนี้จะยังมีชีวิต(?)อยู่ดีหรือเปล่า   แม้ปกติจะมีสาวๆหลายคนเล็งหัวหน้าเอาไว้ก็เถอะ  แต่มันก็ไม่สำเร็จซักคน

“นี่ฉันควรจะดีใจที่หัวหน้าเริ่มปกติเหมือนคนอื่น หรือว่าเป็นห่วงที่หัวหน้าทำตัวเฉียดคุกดีคะ?”   คำถามของเพชราเป็นสิ่งที่อีกสองคนครุ่นคิดอยู่เช่นเดียวกัน....

ทุกคนพร้อมใจกันนึกถึงคุกโดยที่ไม่ได้นัดหมาย   “ค่าเทอมเด็กคงไม่แพงเกินจะจ่ายหรอกมั้ง ฮ่าๆๆๆ”   หญิงสวมแว่นหัวเราะร่วน   ไม่ใช่นักศึกษาเสียหน่อย   

“ติดเด็กไม่เท่าไหร  ถ้าทำให้เสียงานนั่นล่ะควรจะตักเตือน”   อัศวินผู้ถืออำนาจดูแลแทนท่านประธานพิสิษฐ์ถอนหายใจ   

“หัวหน้าก็ยังทำงานเป็นปกตินะคะ  แค่กลับบ้านเร็วแค่นั้นเอง 4 โมงก็ออกจากบริษัทแล้ว”   4 โมงเย็นเป็นเวลาเลิกเรียนของนักเรียนมัธยมทั่วไป  ยิ่งฟันธงว่าชายหนุ่มต้องติดเด็กอย่างแน่นอน  

หาญจิตลูบเคราอากาศ  “คงต้องเรียกรีวัลย์มาประชุมส่วนตัวกันหน่อยแล้วล่ะมั้ง  อยากรู้เหมือนกันว่านักเรียนหญิงที่ไหนที่ทำรีวัลย์ตบะแตก”   หัวเราะหึๆเจ้าเล่ห์  เป็นสัจธรรมที่เพื่อนร่วมงานย่อมอยากรู้เรื่องของผู้ชายที่ชาตินี้ก็ไม่มีทางตกหลุมรักใคร  

“ป่านนี้คงจะไม่ทำตัวเป็นครูสอนพิเศษ แล้วไปสอนการบ้านให้เด็กหรอกนะ....  หลายคนชอบคิดแบบนี้กันจริงๆ”   หัวหน้ากองวิจัยและพัฒนาถอนใจ...

“หัวหน้าคงไม่ว่างพอจะไปศึกษาคณิตศาสตร์ของเด็กหรอกมั้งคะ”  เฉพาะงานในเวลางานก็คงยากที่จะไปจำสูตรคณิตศาสตร์.....

ร้อยละ 80 ของการเข้าหาเด็กนักเรียนมัธยมของเหล่าคนอายุมาก...
ไม่เป็นครู  ก็ต้องดักเจอตามสถานีรถไฟฟ้า....

หัวหน้ากองบัญชียืนรอกาแฟภายในร้านใต้ตึกบริษัทพลางจามติดๆกันสามครั้ง    ดวงตาสีเข้มตวัดมองรอบๆ คาดเดาว่าอาจจะเป็นเพราะฝุ่น  บางทีร้านนี้คงทำความสะอาดได้ไม่ดีพอ  ดวงตาวิเคราะห์ความสกปรกทำงานในทันที   พร้อมกับกวาดมองไปรอบๆตัวเอง  

ไม่ได้คิดเลยว่ามีเพื่อนร่วมงานนินทาถึงด้วยความเป็นห่วง    ระหว่างรอชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมามอง  จนถึงเมื่อเช้านี้ก็ยังไม่มีข้อความตอบกลับมาจากเด็กหนุ่ม  ข้อความเสียงนั้นน่าจะกดฟังไปแล้ว  แต่กลับไม่มีการตอบกลับมา  ทำไมไม่ตอบกลับมา  ระหว่างนั่งทบทวนโจทย์คณิตศาสตร์ก็นั่งจ้องโทรศัพท์ตั้งหลายครั้งจนถึงตี 1 

แบตโทรศัพท์หมด?  โทรศัพท์เสีย?  คุยกับคนอื่นเพลิน?  โดนยึดโทรศัพท์ไป  มีหลายเส้นทางให้คิดถึง  การที่เด็กไม่ยอมตอบข้อความนั้นไม่มีเขียนกำกับไว้ในโครงการ  เนื่องจากมันถูกจำกัดไว้ในข้อห้ามบังคับเด็ก ต้องให้ยินยอมพร้อมใจนั่นล่ะ  

ที่น่าสงสัยตัวเองคือใยต้องกระวนกระวายเสียมากกว่า   “กาแฟได้แล้วค่ะคุณรีวัลย์”   ตัวประกอบหญิงไร้หน้ายื่นเอสเพรสโซ่ร้อนให้กับลูกค้าขาประจำ   

เขาจ้องหน้าเธอคนนั้น  สายตาเรียบเฉยที่ทำให้หญิงสาวในชุดผ้ากันเปื้อนหัวใจละลายอย่างเป็นปริศนา   “..มะ...มะ...มีอะไรเหรอคะ?”  

“ถ้าเธอได้รับข้อความจากใครซักคน  เธอจะตอบเมื่อไหร?”   คนฟังทำหน้าตางงงวยในคำถาม  ร้อยวันพันปีไม่เคยพูดอย่างอื่นนอกจากสั่งกาแฟ....

“เอ่อ...ก็... ถ้าเป็นคนที่ให้ความสนใจหน่อยจะตอบทันทีค่ะ   ถ้าเฉยๆก็ทิ้งไว้ก่อน อยากตอบก็ตอบถ้าไม่ลืม....”   รีวัลย์เก็บข้อมูลจากพนัก