[TitanFic] 10 Centimeter of Love (Levi x Eren) ตอนที่ 19

posted on 21 Jul 2013 21:02 by ayafee in Fiction directory Fiction
 
 
ระเบิด
 
 
ตอนก่อน
 
1 l 2 l 3 l 4 l 5 l 6 l 7 l 8 l 9 l 10 l 11 l 12 l 13 l 14 l 15 l 16 l 17 l 18 l       
 
 
Title : 10 Centimeter of Love "ปิ๊งรักระยะสิบเซน" 
Fandom : Shingeki no Kyojin
Genre : BL , AU , Comedy
Rating : PG
Pairing :  Levi x Eren
 
----------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
 ตัวละครที่รับศึกหนักแทนนางเอกเสมอคือพระรอง
 
พระรองมักต้องต่อสู้ฝ่าฟันกับคนนั้นคนนี้เพื่อนางเอก  แต่นางเอกดันไปลงเอยกับพระเอกที่แทบไม่ได้ทำอะไรเลย และอาจจะเป็นต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมด  บางครั้งเพื่อนนางเอกก็ยังต้องต่อสู้ฝ่าฟันมากกว่านางเอกเสียอีก  อาจจะรวมไปถึงตัวร้าย...  พระเอกช่างเป็นตัวละครที่เกิดมาเพื่อปาดหน้าเค้กเสียจริงๆ 
 
เค้กธรรมดาๆวางอยู่ไม่มีใครคิดว่ามันอร่อยมั้ย
แต่ถ้าปาดหน้าไปเมื่อไหร กว่าจะรู้ว่าอร่อยก็ช้าไปแล้ว
 
ตอนที่ 19 : เหนือบอสยังมีลาสบอส เหนือลาสบอสยังมีบอสลับ  
 
ยามเช้าของบริษัทสำรวจและกำจัดภัยภายในบ้านวันนี้มีบรรยากาศที่ร้อนระอุผิดฤดูกาล  ปานมีดวงอาทิตย์ดวงที่สองเข้ามาอยู่ในบริษัท   ณ กองบัญชีชั้น 8  เหล่าพนักงานหลายตำแหน่งต่างเดินมาเกาะกระจกมองเข้าไปยังห้องของหัวหน้ากองด้วยสีหน้าตกใจและอยากรู้อยากเห็น
 
ณ โต๊ะรับแขกภายในห้องของหัวหน้ากองบัญชี  ชายหญิงคู่หนึ่งนั่งจิบกาแฟที่ซื้อมาจากร้านบริเวณชั้นหนึ่งของบริษัท   เด็กสวมผมสีดำในชุดลำลองมองเผินๆยากจะรู้ว่าเป็นเพียงนักเรียนมัธยมต้นเพราะส่วนสูง 170 เซนติเมตรของเธอ  พาลให้ทุกคนคิดไปไกลว่าเธออาจจะเป็นแฟนลับๆของหัวหน้าตัวเอง...
 
“คนที่บริษัทนี้ชอบถ้ำมองเหรอคะ?”   มะขามเอ่ยถึงกลุ่มคนที่เกาะกระจกใสกั้นห้อง   ทำตัวเหมือนจิ้งจกที่คอยเฝ้ามองเจ้าของบ้านอย่างนั้น  
 
“เปล่า  อาจจะแค่เธอดูสูงวัยเกินอายุ  พวกเค้าเลยไม่รู้ว่าเธอเป็นนักเรียนมัธยมต้น”   เสียงทุ้มเอ่ยราบเรียบ  แต่มันช่างจุดชนวนเพลิงในใจคนฟังได้ 
 
“ฉันอาจจะตัวสูงกว่าคุณ  พวกเค้าก็เลยแปลกใจมากกว่าค่ะ  จริงๆไม่ควรแปลกใจซักเท่าไหร”  ฟาดฟันกันด้วยคำพูดและสีหน้าเรียบๆ   หากแต่ฉากหลังเป็นแรคคูนกับหมูป่าแยกเขี้ยวใส่กัน.....
 
เพชรา เลขานุการสาวหน้าใสเดินถือน้ำเปล่าสองแก้วมาให้เจ้านายและแขก  ดวงตาสวยของเธอคอยมองดูหน้าคนทางซ้ายทีขวาที   เด็กสาวที่มาเยือนคนนี้หน้าตาสะสวย  ผมเป็นสีดำเงางาม  มองเผินๆก็สมกับหัวหน้ากองบัญชีที่เคร่งขรึม...
 
แว่บแรกก็สงสัยว่าเด็กผู้หญิงคนนี้เป็นคนรักของหัวหน้าที่หาญจิตพูดถึงหรือเปล่า  แต่สาวสวมแว่นบอกว่าเด็กคนนั้นเป็นผู้ชายนี่....   “น้ำค่ะหัวหน้า  แล้วก็คุณด้วย”   เธอวางแก้วลงพร้อมกับสังเกตไปด้วย  
 
“ขอบใจเพชรา  เธอไปทำงานเถอะ”   ชายหนุ่มพูดราบเรียบไม่สนใจลูกน้องนัก   สายตาคมเอาแต่จ้องหน้าคนตรงหน้าตัวเอง  ทั้งๆที่ทั้งคู่มีสีหน้านิ่งๆ  แต่ทำไมเธอรู้สึกเสียวสันหลังวาบกันนะ  
 
กระนั้นแล้วภารกิจที่แท้จริงของเลขานุการหน้าห้องไม่ใช่การนำน้ำเข้ามาให้แขก   ดวงตาสีน้ำตาลส้มมองไปทางโต๊ะหัวหน้า  ในกระเป๋าเสื้อสูทของเธอมีแฮนดี้ไดร์ฟสำหรับคัดลอกไฟล์อยู่  เป้าหมายที่แท้จริงคือคอมพิวเตอร์ จะต้องคัดลอกไฟล์โครงการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์อะไรนั่นมาให้จนได้....  
 
มันเป็น Mission Impossible ที่ต้องทำให้ Possible
ด้วยความที่พวกหัวหน้าคนอื่นอยากรู้อยากเห็น....
 
ระหว่างที่เพชราคอยหาโอกาสเข้าใกล้เครื่องคอมพิวเตอร์  รีวัลย์และมะขามนั้นก็ยังส่งคลื่นความถี่สูงในอากาศซัดใส่กัน  หากนี่คือการต่อสู้ในเกมส์  คนหนึ่งก็คงเป็นอัศวินผู้กล้าที่มาเพื่อปกป้องเจ้าหญิง  ส่วนอีกคนก็คือจอมมารร้ายที่คอยอยู่เบื้องหลังปราสาทของเจ้าหญิงมาตลอด  
 
ห้องทำงานของหัวหน้ากองบัญชีกลายเป็นฉากห้องโถงอันแสนทะมึนเยี่ยงฉากสุดท้ายของเกมส์ RPG สุดคลาสสิก  บนบัลลังก์มีหีบสมบัติลับที่นักบวช(?)สาวผมสั้นผู้เป็นเลขาต้องการ  ในขณะที่จอมมารบนบัลลังก์นั่งหยักยิ้มที่มุมปากรอมะขามที่สวมใส่ชุดเกราะและถือดาบศักดิ์สิทธิ์ไว้ในมือ  
 
“เธอว่าธุระของเธอมาได้เลย  ฉันจะได้ไม่เสียเวลาทำงาน”   (และเวลาส่งไลน์หาเด็กหนุ่มคนนั้น)   ขอให้มองผ่านวงเล็บนี้ไปเสีย...   จอมมารกองบัญชีก้าวลงจากบัลลังก์ย่างเข้าหาผู้กล้า  
 
ผู้กล้าจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์กระชับดาบในมือเอาไว้แน่น    “คุณหมายความว่ายังไง เรื่องคุณบอกว่าคบกับอลินอยู่”  ตวัดดาบออกไปด้วยพลังดาบเทพแห่งสตอกเกอร์..เอ๊ย...แสงสว่าง   
 
“ฉันหมายความตามนั้น  คบหาก็คือคบหา  กำลังคบหาดูใจกันอยู่”   มารร้ายจากดินแดนต้อยเด็กอันลึกลับป้องกันการโจมตีจากผู้กล้า    ไม่สะท้านสะเทือนแต่อย่างใด   HP ไม่มีลดลง.... 
 
ดวงตาสีดำแบบเดียวกันแต่คนละเพศเขม็งมอง   เด็กสาวผู้กล้าหาญเปิดสกิลเพิ่มพลังโจมตี   “คุณหลอกลวงอลินงั้นเหรอ  รู้จักกันได้ไม่เท่าไหรแท้ๆ”   
 
“ฉันไม่ได้หลอก  พวกเราทำตามขั้นตอนที่ถูกต้องตั้งแต่แรก”  ท่านจอมมารหน้านิ่ง  เอ่ยตรงไปตรงมาชวนให้จิตใจของผู้กล้าต้องเจ็บหนัก  
 
ขั้นตอนที่ถูกต้อง?  ขอถามทุกคนที่อ่านเรื่องนี้(?)ว่ามันเป็นขั้นตอนที่ถูกต้องตรงไหน    ในหนึ่งวันอลินไปกลับแค่โรงเรียนกับชมรมบาส   อยู่ๆก็มีผู้ชายคนหนึ่งโผล่ขึ้นมาบอกว่าตัวเองคบหาดูใจกับเด็กหนุ่มคนสำคัญของเธอ  และคอยมาส่งที่สถานีรถไฟฟ้า  มันยอมรับกันได้ง่ายๆซะที่ไหน....
 
“คุณมีจุดประสงค์อะไรกันแน่  พนักงานบริษัทอย่างคุณ ไม่น่าจะมายุ่งกับเด็กมัธยมอย่างอลิน”   อัศวินหญิงฟาดดาบแห่งแสงออกไป  กระบวนท่าปล่อยเด็กไปมีชีวิตที่ดีเถอะ   
 
จอมมาร 160 เซนติเมตรรับการโจมตีนั่นด้วยมือเปล่า   ก้อนพลังแสงสว่างถูกบีบและดับวูบไปในกำมือนั่น   กระบวนท่าป้องกันด้านได้อายอด   “เธอจำเป็นต้องหาเหตุผลด้วยเหรอ  ฉันแค่รายงานให้เธอรู้ว่า น้องชายของเธอคบหากับฉันอยู่  ให้รับรู้เฉยๆ”  
 
[ให้รับรู้เฉยๆ] = [ไม่ได้ขออนุญาต แต่ชิงเอาหน้าด้านๆเลย]
ปราสาทจอมมารสั่นสะเทือน
 
“ฉันเป็นเจ้าสาวของอลิน  ฉันมีสิทธิ์จะห้ามความสัมพันธ์ของพวกคุณไม่ให้ไปไกลกว่านี้แล้ว”    อายุต่างกันมากขนาดไหนเธอไม่รู้  แต่อาชีพของทั้งคู่ไม่ควรเฉียดมาเจอกันอยู่แล้ว  เจ้าหญิงกับจอมมาร!!  
 
“เจ้าสาว?   ฉันไม่เคยได้ยินอลินพูดถึงว่ามีเจ้าสาวแล้ว  ได้ยินแต่พี่สาว”  ท่าไม้ตายลำดับที่หนึ่ง  พลังไฟมารกำราบพี่สาว  ความห่างชั้นของจอมมารวัยสามสิบกับเด็กสาวอายุ 15 ช่างห่างกันมา  
 
มะขามรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังช้ำในมากขึ้นทุกที   พูดอย่างไรอีกคนก็ไม่ยอมรับฟังและล่าถอยไปง่ายๆ   ผู้ชายคนนี้เป็นจอมมารที่น่ากลัวมาก  เขาเข้ามาได้อย่างไรก็ไม่รู้  เหมือนรู้ตัวอีกทีเธอก็โดนชิงอลินไปทางหลังบ้าน....  เธอจะยอมแพ้ไม่ได้...  เพื่อปกป้องเจ้าหญิง(?)....
 
ผู้กล้าจากดินแดนดอกลิลลี่รวบรวมกำลังทั้งหมด  พลังชีวิตของเธอยังมีมากพอที่จะต่อสู้ต่อไป  ในขณะที่นักบวชสาวกำลังเดินล่องไปทางเครื่องคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ค    “ฉันขอให้คุณเลิกยุ่งกับอลินซะ   ถ้าฉันขอ อลินจะต้องทำตามแน่ๆ  เขานึกถึงฉันก่อนคุณ....”  ตุ๊กตาที่ซื้อมาฝากนั่น....  แม้คนๆนี้จะจ่ายเงิน  แต่อลินก็เป็นคนเลือก....   
 
“ใช่  อลินนึกถึงเธออยู่เสมอ  แต่ตุ๊กตานั่นฉันเป็นคนเลือก  แรคคูนคงจะถูกใจเด็กสาววัยเธอนะ”   รีวัลย์ตอบโต้ด้วยความจริงอันโหดร้าย   เจ้าตุ๊กตาปีศาจแรคคูนนั่น  มันคือยาพิษที่ส่งมาวางยาผู้กล้าถึงถิ่นชัดๆ!!!  
 
ลาก่อนนะตุ๊กตาแรคคูน.... ชะตากรรมของเจ้าคงต้องไปอยู่ในถังขยะ
มันจะเป็นสัตว์ที่เด็กสาวเกลียดไปชั่วชีวิต.....
 
มะขาม เอกมันต์ เจ้าชายแห่งโรงเรียนคอนแวนด์ใกล้จะกระอักเลือดจาก HP ที่เหลือเพียงเศษหนึ่งส่วนสี่ของหลอด   ในระหว่างที่ทั้งคู่เถียงกัน  เพชราก็เข้าใกล้คอมพิวเตอร์ของหัวหน้าได้สำเร็จ  เธอรีบเปิดหาไฟล์โครงการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์  
 
My document ของหัวหน้ากองบัญชีเต็มไปด้วยไฟล์งานมากมาย  Folder มากประเภท  ดวงตาสวยเหลือบมองสงครามเย็นที่โต๊ะรับแขกเป็นระยะๆเพื่อไม่ให้สองคนนั้นหันมาเจอ   มือรีบขยับเม้าส์เลื่อนหาข้อมูลที่ต้องการอย่างรวดเร็ว   เปิดดวงเนตรแห่งเลขานุการมืออาชีพ   
 
“อยู่ไหนเนี่ย... หัวหน้าตั้งชื่อว่าอะไรนะ”  ถ้าเธอทำภารกิจไม่สำเร็จ  หาญจิตกับอัศวินต้องผิดหวังและประนามเธอแน่ๆ  เพราะเธอเป็นคนที่เข้าออกห้องทำงานได้สะดวกที่สุด....  จริงๆสองคนนั้นก็สะดวกนะ แต่มันน่าสงสัยเกินไป...
 
เพชรามุ่งมั่นตั้งใจหาข้อมูลลับ  ฉากตัดกลับมาหาพี่สาวล่ะมั้งของอลิน และ(ว่าที่)แฟนของน้องชาย  รีวัลย์ยกกาแฟขึ้นมาจิบ   นั่งไขว่ห้างเหยียดตัวกับโซฟาด้วยท่าทางสบายๆไม่กดดันอะไร   กลับกันนักเรียนมัธยมต้นหญิงเริ่มตาขวาง... ใบหน้านิ่งๆเริ่มไม่นิ่งอย่างเคย...  
 
“อลินยังเด็ก.... ตามผู้ใหญ่ไม่ทัน  คุณอย่าหลอกอลินเลย ถ้าคุณไม่จริงจัง....”   ผู้ใหญ่มากมายชอบยุ่งกับเด็กๆเพราะมันน่าเคี้ยว(?)  กระดูกอ่อนกรุบกริบ...อร่อยเลยใช่มั้ย....
 
“ฉันไม่ได้หลอกหมอนั่น  แล้วฉันก็จริงจัง”  ชายหนุ่มพูดหน้าตาเฉย  จริงจัง?  คนที่เจอหน้ากันแค่ไม่กี่ครั้ง ในเวลาไม่กี่วัน มาคบกันอย่างจริงจัง...  มะขามนวดขมับ... 
 
ยังไงเด็กสาวก็ยอมรับมันไม่ได้ง่ายๆ    “ฉันยังเชื่อคุณไม่ได้หรอกค่ะ  ไม่มีใครรู้จักคุณดีพอทั้งนั้น  ฉันขอให้คุณหยุดเถอะค่ะ  อลินควรจะมีอนาคตที่สดใส”   ในสายตาของพี่สาว..ล่ะมั้ง....   มองเห็นความไม่น่าไว้ใจแผ่อยู่รอบตัวของท่านจอมมาร...  
 
....ผู้ชายคนนี้เป็นปีศาจ...เต๊าะเด็ก.....
 
พนักงานบริษัทคิดจะคบกับนักศึกษามันก็ยอมรับได้  มัธยมปลายเริ่มคิดหนัก  แต่มัธยมต้นนี่มันคุก  บอกว่าจริงจังทั้งๆที่รู้ว่ามันคุก  จะกี่จริงจังก็คุก  มันผิดปกติมากเกินไปแล้ว  หรือมีรสนิยมชอบคนในเครื่องแบบนักเรียน...  เป็นภัยจริงๆด้วย...  หรือมีจุดประสงค์อื่น....
 
มะขาม เอกมันต์ฉุกคิดเรื่องจุดประสงค์แอบแฝง   “ถ้าฉันตั้งใจจะหลอก  ฉันจะไม่บอกเธอว่าฉันกำลังคบหากับอลิน  ไม่ต้องห่วง  หมอนั่นไม่ก้าวไปในทางผิดๆแน่ๆ”   ด้วยโครงการพัฒนาทรัพยาการมนุษย์นี้.....
 
การกำจัดความเสี่ยงข้อที่สำคัญที่สุด :  การปะทะกับผู้ปกครองของเด็ก  ไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่ พี่น้อง ญาติผู้ใหญ่  จะต้องใช้ความใจเย็นเข้าว่า  และต้องใช้เหตุผลประกอบเพื่อแสดงความน่าเชื่อถือของตัวเองให้มากที่สุด   พึงเข้าใจความห่วงใยของคนในครอบครัวที่เลี้ยงดูเด็กมา  ต้องมีความอดทนสูงไว้ก่อน  การอดทนให้อ่านในเอกสารประกอบเรื่องฆราวาสธรรม ข้อขันติ  
 
หากผู้ปกครองไม่ยอมรับเหตุผล  อาจต้องใช้ทนายเพื่อชี้แจง   ข้อนั้นให้เป็นทางเลือกสุดท้ายที่ต้องทำ   “การคบหากันของฉันกับหมอนั่นอยู่ในกรอบ  เธอไม่ต้องห่วง”
 
นักเรียนสาวแทบลุกเป็นไฟ  เหตุผลที่ชักแมน้ำทั้งห้ามาให้เธอฟังนั้น  ฟังเหมือนจะยอมรับได้  แต่ข้อเดียวที่ค้านในใจเธอก็คือ  ผู้ชายคนหนึ่งไม่ควรจะเป็นทั้งรุกและรับ  และอลิน แย้มเก้อ จะต้องหลุดจากเรื่องพวกนี้  เขาควรจะมีวิธีชีวิตที่ถูกต้อง  
 
“ฉันไม่ยอมรับค่ะ  ฉันรู้สึกว่าคุณมีบางอย่างที่พูดออกมาไม่หมด”   มันต้องมีอะไรแอบแฝง.. มันต้องมีอะไรซักอย่างที่เธอไม่รู้....  
 
การเดินหมากของจอมมารรีวลัย์นั้นมีชั้นเชิงเกินไป....
เหมือนมีการวางแผนมาเป็นอย่างดี...วางเพื่อ...????
 
ศึกที่โต๊ะรับแขกยังไม่รู้ผล  ฝั่งหญิงสาวที่ได้รับภารกิจลับก็เร่งค้นหาคัมภีร์ลับนั่น   เธอกวาดสายตาอ่านชื่อ Folder และชื่อเอกสารอย่างรวดเร็ว    จนกระทั่งพบ Folder ที่ชื่อว่าโครงการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์เข้า   อยากจะร้องออกมาดังๆด้วยความยินดี แต่ก็ต้องเงียบเอาไว้
 
“โครงการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์อายุต่ำกว่า 16 ปี  ต้องอันนี้แน่ๆเลย”  เพื่อความมั่นใจเพชรารีบกดอ่านข้อมูลคร่าวๆจากใบปะหน้า...
 
ชื่อโครงการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์อายุต่ำกว่า 16 ปี
งบประมาณ 1 แสนบาท
ผู้เข้าร่วมโครงการ  อลิน   แย้มเก้อ
 
อ่านแค่ชื่อผู้เข้าร่วมโครงการก็ตรงกับที่หาญจิตเคยเอาทวิตเตอร์มาให้ดูพอดี  ไม่ผิดไฟล์อย่างแน่นอน  เธอรีบใช้แฮนดี้ไดร์ฟคัดลอก Folder ออกมา  มีทั้ง File word เนื้อหาโครงการ  มี Excel บันทึกผล จริงจังเสียจนเธอขนลุก... ว่าหัวหน้ากำลังทำอะไรอยู่....
 
เพชรามองแถบวิ่งด้วยใจระทึก   ดวงตาคอยเหลือบมองไปเรื่อยๆว่าหัวหน้ากองบัญชีจะไม่หันกลับมามอง  เมื่อ Mission Complete เธอแทบกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ  แต่ตอนนี้ยังดีใจไม่ได้ ต้องเอาไฟล์ให้อัศวินและหาญจิตให้ได้ก่อนภายในวันนี้.....
 
ขณะที่เลขานุการสาวเดินย่อง  เด็กสาวผมสีดำในชุดลำลองก็หยัดกายขึ้นยืนจากโซฟา   ดวงตาสวดจ้องเขม็งยังศัตรูอายุมากกว่า  การเจรจาในวันนี้ไม่เป็นผล  ที่สำคัญนี่คือการเปิดศึก....    ผู้กล้าจำเป็นต้องไปตามหากระบวนท่าลับเพื่อมาจัดการกับจุดอ่อนของจอมมาร  
 
“ฉันจะต้องเปิดโปงคุณให้ได้ค่ะ  คุณหัวหน้ากองบัญชี”   มะขามกล่าวคำที่แน่วแน่ตั้งใจ   จะต้องต่อกรและขับไล่ผู้ชายคนนี้ไปจากอลินให้จนได้  
 
คิ้วคมเลิกขึ้น  หยักยิ้มที่มุมปาก  “เธอจะเปิดโปงอะไรฉัน  คิดหน้าคิดหลังให้ดีๆ”   คล้ายกับคำขู่  แสดงออกอย่างชัดเจนว่าการคบหายังไม่ยุติ....
 
“ขอตัวล่ะค่ะ  ขอโทษที่มารบกวนเวลาทำงาน”   ผู้กล้าจากดินแดนสตอกเกอร์... เอ๊ย... แสงสว่างล่าถอยไปเมื่อไม่สามารถปราบจอมมารลงได้  เลเวลของเธอยังไม่พอ  และเธอต้องหาอาวุธสำคัญมากำจัดจุดอ่อน...   ยามเธอตวัดกายจะเดินออกไป  ทิศทางตรงหน้ากลับเจอกับเพชราที่เดินมุดๆน่าสงสัยเข้า
 
ปึก!!!!!
 
กระเป๋าใส่ของของมะขามและแฟ้มเอกสารทำเนียนของเลขานุการสาวร่วงลงกับพื้นกระจัดกระจายพร้อมกัน   ทั้งคู่รีบก้มลงหยิบของๆตัวเองอย่างรวดเร็ว    มือเรียวของหญิงสาวผมสั้นชะงักทันทีเมื่อเจอแฮนดี้ไดร์ฟหน้าตาเหมือนกันวางอยู่สองอัน...  แย่แล้ว... 
 
“ขอโทษด้วยนะคะ ฉันไม่ทันมอง”   สาวสวยอายุ 15 รีบเก็บของใส่กระเป๋าตัวเอง รวมทั้งหยิบแฮนดี้ไดร์ฟ   เพชรามองตามและรีบหยิบของตัวเอง   
 
“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเดินมาเงียบๆ  จะกลับแล้วสินะคะ  ลงไปส่งมั้ยคะ”   ต่างคนต่างลุกขึ้น   เธอส่งรอยยิ้มพิมพ์ใจให้กับแขกของหัวหน้า...  เมื่อกี้เถียงอะไรกันฟังไม่ถนัดเลย... 
 
“ไม่ต้องหรอกค่ะ  ฉันลงไปเองได้  ขอตัวนะคะ”   นักเรียนหญิงที่ยอมลาป่วยเพื่อการเจรจาเดินจากไป   เหลือเพียงเลขาสาวที่มองแฮนดี้ไดร์ฟในมือของตัวเองพลางมองไปทางหัวหน้ากอง  ชายหนุ่มยังคงดื่มกาแฟไม่สนใจอะไรเลย  คงจับไม่ได้ว่าเธอคัดลอกไฟล์มาแล้ว....
 
ปฏิบัติการล้วงความลับโครงการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์เสร็จสิ้น!
รอดตายหวุดหวิด ไม่ต้องโดนย้ายไปทำงานภาคสนาม
 
รีวัลย์นั่งจิบกาแฟพลางหยิบโทรศัพท์มือถือที่ใช้ส่วนตัวขึ้นมามอง   ตั้งแต่เช้ามีข้อความในโปรแกรม Line โต้ตอบเพียงเล็กน้อย  เวลานี้เด็กหนุ่มน่าจะเรียนอยู่    มือแกร่งอ่านข้อความเก่าๆที่โต้ตอบกัน  จากแรกๆที่ดูห่างเหิน  ค่อยๆปรับเข้าหากันมากขึ้นเรื่อยๆ
 
เรื่องจะให้ยุติอะไรนั่น  มันมาไกลเกินไปแล้ว   โครงการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ที่เริ่มต้นตั้งแต่วันนั้นบน BTS   มือแกร่งพิมพ์ข้อความในโปรแกรมสนทนาส่งไปหาเด็กหนุ่มผู้เป็น (ว่าที่)แฟน   วันนี้ควรจะพูดคุยกันอย่างจริงจังเรื่องสถานะที่จริงจังมากขึ้น
 
[รีวัลย์  Salaryman160]
10.00   : [ควรจะเปลี่ยนสถานะคบหาดูใจให้จริงจังกว่านั้นได้แล้ว  นายกับฉัน]
 
ณ โรงเรียนไทยทันวิทยาลัย คาบเรียนวิชาสังคมศึกษา  นักเรียนมาห้องสมุดเพื่อค้นหาตำราเพื่อทำรายงานนำส่งอาจารย์   เด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งเดินมองหาหนังสือตามชั้นต่างๆพลางหาว  วิชาสังคมศึกษาเป็นวิชาที่เขาเบื่อหน่ายที่สุด...  ให้เรียนคณิตศาสตร์กับวิทยาศาสตร์สนุกกว่ามาก 
 
โทรศัพท์ดังระบบสั่นเอาไว้ตามกฏของห้องสมุดที่ไม่ให้ใช้เสียง    อลินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านข้อความจากที่รู้สึกว่าในกระเป๋ากางเกงมันสั่น  กดอ่านดูก็พบว่าเป็นข้อความจากพนักงานบริษัทคนนั้นอีกเช่นเคย   หายไปตั้งแต่เช้าก็นึกว่าประชุมเสียอีก  
 
“จริงจังกว่านั้น?   เปลี่ยนเป็นอะไรล่ะ?”    คิดในแง่ของนักเรียนมัธยมก็คงเป็นแฟน  แต่สำหรับผู้ใหญ่มันมีขั้นตอนอะไรมากกว่านั้นรึเปล่า....  
 
อลินนึกอยากเดินหาตำราจิตวิทยาเรื่องความรักแทนตำราเรียน  แต่เพราะนี่เป็นห้องสมุดของโรงเรียนก็คงจะไม่มี... จึงได้แต่ถามกลับไปว่ามันคืออะไร    “อลิน หาหนังสือเจอรึยัง”   อานัติเดินตามหลังมา  เขารีบส่ายหน้า 
 
“นายไปหาอีกชั้นเหอะ  ฉันหาทางนี้เอง แยกกันจะได้เสร็จเร็วๆ”   เด็กหนุ่มเพื่อนสนิทผงกศีรษะตอบและเดินไปอย่างว่าง่าย
 
ในอีกชั้นหนังสือใกล้ๆกัน   จัน สะกิดใจกำลังเดินย่องตามเพื่อนร่วมชั้น  คอยมองลอดช่องว่างระหว่างหนังสือกับชั้นจับต้องกิริยาท่าทางของคนที่ตัวเองแอบชอบ  บรรยากาศห้องสมุดเงียบๆ  ชั้นหนังสือเยอะๆ และนักเรียนคนอื่นไม่เข้ามาวุ่นวายมันช่างดีจริงๆ....
 
‘ที่เงียบๆอย่างห้องสมุดน่ะ พวกนายตีกันไม่ได้แน่เพราะมีกฏ  เข้าหาอลินซะนะเว้ยจัน!’  เสียงคำแนะนำของกุนซือผู้เคยเป็นสามเรณรฤดูร้อนดังก้องอยู่ในหัว  
 
เด็กหนุ่มหน้าตาดีแต่ไม่เคยมีแฟนเพราะต้องการรอใครบางคนคอยแอบมองหาโอกาส   เมื่อเห็นท่าทีพยายามหยิบหนังสือของเพื่อนที่สูง 170 เซนติเมตรก็รีบเข้าไปช่วย    “มาฉันช่วยหยิบ”   ใช้ส่วนสูงที่ต่างกันแค่ 5 เซนติเมตรให้เป็นประโยชน์
 
อลินหันมองคนข้างๆอย่างสงสัย   “นายจะช่วยทำไมน่ะ มันไม่สูงซักนิด  จะช่วยก็ไปช่วยพวกนักเรียนหญิงไป”  นักบาสเก็ตบอลตัวสูงใหญ่กันทั้งนั้น ไม่ใช่เรื่องเลย....
 
“เอาน่า ก็นายพยายามหยิบนี่หว่า ฉันก็เลยช่วย เอาไป”   จันยื่นหนังสือเล่มหนาให้เพื่อน  เด็กหนุ่มรับไปเปิดหาเนื้อหา  ระหว่างนั้นคู่อริก็แอบมอง  
 
“เมื่อวันเสาร์นายไปไหนมา พี่สาวนายโทรหาฉัน  ฉันตกใจนะเว้ย”   ข้อความก็ส่งตอบกลับมาแค่สติกเกอร์ OK ตัวเดียว...  ยิ่งทำให้คนรับข้อความจิตตก  
 
คนมีชนักติดหลังสะอึกทันที   เพราะตัวเองเป็นคนหาแพะรับบาปด้วยตัวเอง   “ไปติวหนังสือบ้านคนรู้จักว่ะ  แต่มะขามไม่ค่อยชอบหน้าคนๆนั้นซักเท่าไหร ก็เลยต้องโกหกว่าไปกับนาย” 
 
รู้สึกผิดจริงๆนะจัน!   ฉันจะเลี้ยงข้าวนายตอบแทน!!
 
คิ้วคมสีอ่อนเลิกขึ้น  ติวหนังสือบ้านใครสักคนที่บอกที่บ้านไม่ได้ แสดงว่าไม่ใช่เพื่อนร่วมชั้น   ช่วงนี้เพื่อนคนนี้เริ่มทำตัวแปลกๆไปตั้งแต่วันที่เขาแอบตามที่โรงหนัง   หรือว่าจะเป็นผู้ชายคนนั้น!   แต่เขาจะพูดอย่างไรดีล่ะว่าเขาเคยเจอสองคนนี้  
 
“เย็นนี้ไปเล่นเกมส์ที่สยามกันเปล่า?   ไม่ได้ดวลกันนานแล้ว”  จันรีบถาม   ดวงตาสีเขียวเบี่ยงมองหน้า  ทำสีหน้าเสียดาย 
 
“ไม่ได้ว่ะ ฉันมีติวหนังสือ  ช่วงนี้กำลังจริงจังกับการเข้าสายวิทย์  โทษทีเว้ย”  คำตอบที่ทำให้คนฟังยิ่งสงสัยว่าคนที่ไปติวด้วยนั้นเป็นใครกัน....
 
“นายไปติวหนังสือที่ไหนน่ะ  ไปทุกเย็นเลยเรอะ”  คำถามใคร่รู้จากนักเรียนชายหน้าตาดีขับให้คนมีความลับนิ่งไปอีก   ถ้าไม่น่าสงสัยทำไมนายต้องยืนทำตัวเลิกลั่กแบบนี้ล่ะ...
 
ความคิดในหัวของเพื่อนคู่กัดคิดไปต่างๆนานา   เขาเชื่อว่าอลิน แย้มเก้อมีเป้าหมายคือตั้งใจเข้าสายวิทย์   ที่ผ่านมาก็พร่ำเพ้อแต่เรื่องนี้เท่านั้นไม่เคยพูดเรื่องเป้าหมายอย่างอื่น  และนั่นแหละคือโอกาสของเขาล่ะ  เขาจึงตัดสินใจเรียนที่ไทยทันวิทยาลัยต่อไปแทนที่จะไปเรียนโรงเรียนอื่นอย่างที่ตั้งใจเอาไว้....
 
ระยะเวลา 3 ปีที่เหลืออยู่นี้ฉันจะเริ่ม(?)ตั้งใจจีบนาย
ถ้ายังไม่สำเร็จอีกต้องเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกันก็จะไป.....
 
อลินเบี่ยงมองหน้าคนข้างๆ  ครั้นจะใช้เป็นข้ออ้างตลอดไปก็คงไม่ได้   แต่เขาควรจะเตี้ยมเจ้าเพื่อนที่เหมือนหอกข้างแคร่คนนี้จริงๆเหรอ   จะโดนหักหลังไปบอกมะขาม เอกมันต์เข้าหรือเปล่า  “มีคนรู้จักติวให้น่ะ  นายรู้แค่นี้ก็พอเว้ยว่าเขาไม่ใช่คนในโรงเรียน”
 
ประโยคนี้สรุปได้ชัดเจนว่าเด็กหนุ่มไปกับพนักงานบริษัทที่เขาเคยพบในวันนั้น   “เฮ้ย!  นี่กั๊กไม่อยากบอกเพราะกลัวฉันไปเรียนด้วยเรอะ  กลัวอ่ะดิว่าจะแพ้ฉัน”  ปากเริ่มพูดจาหาเรื่อง  
 
“อะไรของนายวะ!  ฉันไม่มีทางแพ้นายอยู่แล้ว  คอยดูตอนผลสอบออกเหอะ!!”  คู่กัดเริ่มมีปากเสียงกัน...  จนคนแอบมองจากชั้นหนังสือด้านหลังทั้งคู่ทนมองไม่ได้...
 
โขนและอานัติ  รวมไปถึงไร่นาและเบญจรูญแอบมองเด็กหนุ่มทั้งสองมาพักใหญ่   เหล่าสมาชิกชมรมบาสเก็ตบอลมารวมตัวกันเพื่อดูความคืบหน้าของตัวทำคะแนนแต่ซึนเดเระ   บรรยากาศดีขนาดนี้ ยังไม่ได้เรื่อง...  การ์ตูนสาวน้อย เกมส์จีบหนุ่ม จีบสาวจับเอาฉากห้องสมุดมาใช้กันทั้งนั้น... แต่สองคนนี้ก็ยังไม่ได้เรื่อง....
 
“จันท่าทางจะไม่ไหว  ไม่ได้เรื่อง ไม่สมกับหน้าตามันเลย”  ไร่นาเริ่มบ่นเจ้าเด็กหนุ่มหน้าตาดีแต่ไร้น้ำยา...  ทิ้งให้อยู่กันสองคน  เพื่อนร่วมชั้นบิ๊วกันขนาดนี้...  ยังไม่เกิดอะไรขึ้น...
 
มัธยมต้นห้อง 104 Fact  :  จัน สะกิดใจแอบชอบอลิน แย้มเก้อมา 3 ปีแล้ว
มันแทบจะเขียนลงใน Guide Book ประจำห้องเรียนได้
 
แน่นอนว่าพวกชมรมบาสเก็ตบอลก็รู้กันทุกคน  เบญจรูญยืนเหงื่อตกเมื่อมองสองคนนั้น   อานัติถอนหายใจที่สามปีผ่านมาความสัมพันธ์มีแต่ก้าวขึ้นแล้วก็กลิ้งกลับ...   โขนหันมองไปทางชั้นหนังสือด้านบน   ในเมื่อฉากในตำนานไม่ยอมเกิดเอง  พวกเพื่อนๆก็ต้องพร้อมใจกันสร้าง(?)ให้
 
“ไร่นาเบญจรูญ  พวกนายจัดการหนังสือด้านบนนั่นทีดิ”   วาจายุแยงจากปากเด็กหนุ่มที่เคยไปศึกษาธรรมมะช่างไม่น่าเชื่อ   มือชี้ไปยังหนังสือบนชั้นที่สูงขึ้นไป   จากตำแหน่งนี้มีเพียงสองคนที่สูงที่สุดในชมรมบาสเก็ตบอลเท่านั้นที่จะทำได้  
 
“มันจะไม่เอะอะเหรอโขน  ถ้าสองคนนั้นบาดเจ็บจะทำยังไง”  มันสมองของกลุ่มเร่งเตือน  ห้องสมุดต้องเงียบ  มีเสียงเอะอะทุกคนต้องมาดูแน่ๆ  
 
“เพื่อนในห้องไม่สนใจหรอก  เอาตามที่โขนบอกนี่ล่ะ  ลงมือ”  ไร่นาตบบ่าเพื่อนร่างสูงข้างๆที่เอาแต่ยืนเหงื่อตก   ปฏิบัติการชี้โพรงให้กระรอกซึนเดเระ  
 
“พวกเราค่อยทำบุญทีหลังก็แล้วกัน  ตอนนี้ถือว่าทำบุญช่วยเพื่อน”  แน่ใจนะว่ามันเป็นการทำบุญไม่ใช่สร้างบาป......
 
ฉากบังคับของห้องสมุด ฉากที่ 1
หนังสือมักตกลงมาเองทั้งๆที่เป็นไปไม่ได้....
 
ไร่นาและเบญจรูญ  สองตัวท็อปของชมรมบาสเก็ตบอลใช้ความสูงเกินนักเรียนมัธยมต้นของตัวเองผลักหนังสือบนชั้นเหนือศีรษะของจันและอลินลงไปจากทั้งสองด้าน    เด็กหนุ่มผู้ถูกจัดฉากทั้งสองมัวแต่เถียงกันจนไม่ได้สังเกตเลยว่าการจัดฉากครั้งนี้มันไม่เนียนขนาดไหน... ประหนึ่งหนังลงทุนต่ำ...
 
ดวงตาคมสีน้ำตาลอ่อนเหลือบมองขึ้นไปเห็น  กองทัพหนังสือร่วงลงมา  “อลิน ระวัง!!”  ใช้มือแกร่งคว้าตัวคนที่ตัวเองแอบรักมาอยู่ในอ้อมกอดและใช้ตัวบังในทันที... 
 
โครม!!!
 
อานัติมองอย่างอึ้งๆ  โขนหัวเราะคิกคัก  ไร่นาแสยะยิ้ม และเบญจรูญมองอย่างเหงื่อตกเป็นฉากหลัง   หนังสือสังคมเล่มหนานับสิบตกลงมาเป็นดาวตก...   มันสมองของกลุ่มเริ่มไม่แน่ใจว่าจันจะรอดจากการเอาตัวเข้าแลกแบบนั้น   จะตายมั้ย.....
 
อลินค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นเมื่อสถานการณ์สงบลง..   เจ็บจมูกขึ้นมาทันทีที่กระแทกเข้ากับอกเพื่อน  “เฮ้ยจัน!  เป็นอะไรรึเปล่า???”   ตั้งสติได้รีบถามความปลอดภัย  
 
นักบาสเก็ตบอลซึนเดเระกำลังหัวหมุน  ใครไม่มึนไม่เจ็บก็บ้าแล้ว....  “เจ็บว่ะ...”  ตอบตรงๆไร้ซึ่งความซึนเดเระและมาดพระเอกที่จะตอบว่าไม่เป็นไร...
 
เด็กหนุ่มผมน้ำตาลเข้มรีบผละออกมาดูเพื่อน    “หัวนายเป็นไงบ้างวะ  หัวแตกรึเปล่า  แล้วตรงอื่นเป็นไงบ้างวะเนี่ย!?”    หน้าตาตื่นรีบมองหาอาการบาดเจ็บ  
 
ทั้งๆที่มีเสียงเอะอะกลับไม่มีใครเข้ามายุ่งราวกับทุกคนพร้อมใจกันสร้างสถานการณ์     เพื่อนนักเรียนคนอื่นเริ่มใช้ความเนียนเดินไปคุยกับบรรณารักษ์ไม่ให้มาสนใจ  เหล่าตัวร้ายทั้ง4(?)ค่อยๆถอนทัพออกไปจากตรงนั้นเมื่อคิดว่าคงได้เรื่องแล้ว....
 
“หนังสือกระแทกหัว มึนว่ะ...”    ร่างสูงนั่งลงกับพื้น    เหล่าคนที่สร้างบาปได้สร้างบาปอย่างแท้จริง   อลินรีบนั่งตามยื่นมือทั้งสองไปจับหน้าเพื่อนหันไปหันมา  
 
“เฮ้ย จันไปห้องพยาบาลมั้ย???”  จะเพราะมึนที่โดนหนังสือกระแทกใส่  หรือเพราะสัมผัสจากมือของคนที่ตัวเองแอบชอบก็ยากจะเดา... ยามนี้จัน สะกิดใจรู้สึกนึกถึงความหลัง.....
 
อลินกำลังเป็นห่วงเขา?  มีสีหน้าตื่นๆเพราะว่าเขาเจ็บ?   ทั้งๆที่ปกติจะเอาแต่ทะเลาะกันเสมอๆ...  หรือฟ้าจะเริ่มเห็นผลบุญที่เขาสร้างมาแล้ว  หรือเพราะทุกเช้าเขาพยายามจะไปตักบาตรทำบุญตามที่โขนบอก  บางที.... นี่อาจจะเป็นผลบุญอีกครั้งแล้วสินะ....
 
นาฬิกาหยุดลงตอนนี้เลยดีกว่าไหม... ในคาบเรียนสังคมนี้....
แค่นายกับฉัน... โอกาสที่เหมือนการ์ตูนสาวน้อยแบบนี้....
 
วิญญานซึนเดเระโดนกระแทกออกจากร่างเพราะหนังสือสังคมเล่มหนา     ดวงตาสีน้ำตาลเข้มมองใบหน้าคนตรงหน้าอย่างจริงจัง    “ตอนนั้นฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูดว่าเกลียด.........”   
 
ฉันเคยเกลียดนายแค่ตอนแรกที่เจอกัน...แต่มันไม่ใช่แล้ว.....
 
ดวงตาสีเขียวมองตอบอย่างสงสัย  ใยเพื่อนสนิทที่ไม่ใช่เพื่อนสนิทจึงมองมาด้วยสีหน้าจริงจังผิดปกติ   หัวโดนกระแทกแรงเกินไปรึเปล่า  “เป็นอะไรรึเปล่าวะจัน?”    
 
สองมือแกร่งยกขึ้นจับมือของอลิน   “ฉันไม่ได้เกลียดนาย....  ตลอดมาฉัน......”   ชอบ ฉันชอบนาย  ฉันชอบนายมาสามปีแล้ว.....
 
ความกล้ามาจากไหนก็ไม่รู้  วิญญาณร้ายออกจากร่างไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้  คนโดนสัมผัสมือจ้องกลับแบบงุนงง   “ไม่ได้เกลียดฉัน แล้วอะไรของนาย”  ตอนนั้นบอกว่าเกลียด  ตอนนี้มาบอกว่าไม่ใช่อะไรของมัน.....
 
ตลอดสามปีที่ผ่านมา... ใต้คำพูดชวนทะเลาะของฉัน...มันมีความนัยซ่อนอยู่....
ความรู้สึกที่มีให้นายมาโดยตลอด....
 
ทุกๆวันที่กลับบ้าน  ฉันต้องพร่ำเพ้ออยู่คนเดียวในห้อง... เหมือนคนบ้าที่น่าขำ  ทั้งๆที่ฉันก็รู้ว่าทำตัวเอง จนคนอื่นระอา... แต่ฉันก็ยังอยากจะเปลี่ยนสถานะกับนายจริงๆนะ....  
 
จัน สะกิจใจอ้าปากจะบอกความในใจ   “ฉัน....ชอบ.....น.......”  
 
....ฉันชอบนาย....
 
แต่ทว่าฟ้านั้นช่างโหดร้ายกับคาแร็กเตอร์ซึนเดเระ   สติของชายจจันหลุดลอยไปเสียก่อนเพราะแรงกระแทกของหนังสือ   ร่างสูงหมดสติทรุดลงไปซบไหล่อลินในทันที   ลอยไปแล้วโอกาส... พร้อมกับวิญญาณซึนเดเระทีได้ทีกลับเข้าร่างมาอีกรอบ  
 
คนมองถึงกับตะลึง    “เฮ้ยจัน!!!  อานัติ!  โขน!  ไร่นา!  เบญจรูญ!  ใครก็ได้มาช่วยกันหามที!!”   อลินร้องเรียกคนมาช่วย  โอกาสหลุดลอยไปอย่างน่าเสียดาย...  แล้วจะมีโอกาสนี้มาเพื่ออะไร!! 
 
นี่คืออาถรรพ์ของพระร๊องรอง!!!
 
เพื่อนนักเรียนพากันแตกตื่น  เจ้าของแผนถึงกับซีดที่มันผิดคาด  สิ่งเดียวที่ทุกคนเป็นห่วงคือ เจ้าจัน สะกิดใจ สารภาพรักไปรึยัง!!   แต่ตอนนี้คงเค้นถามไม่ได้   เหล่าเพื่อนห้อง 104  พร้อมใจกันพานักเรียนหนุ่มไปห้องพยาบาล  อย่างน้อยๆ...ก็คืบหน้าไปก้าวเดียว แม้จะช้าเกินไปหน่อย.....
 
“เจ้าจันมันชอบอะไรน่ะ   ชอบความเจ็บปวด?”    โดนหนังสือทับจนเพี้ยนไปแล้วหรือไร......  
 
ระยะห่างระหว่างพระเอกกับพระร๊องรองไม่ใช่ 10 เซนติเมตร
แต่ห่างไกลมากกว่านั้นชนิดเทียบไม่ติด
 
บริษัทสำรวจและกำจัดภัยภายในบ้านร้อนเป็นไฟ  โรงเรียนไทยทันวิทยาลัยบรรยากาศโรแมนติกเละเป็นโจ๊ก.. ความพอดีของโรแมนติกคอมเมดี้อยู่ที่ไหน...   ความสัมพันธ์ของคู่รักส่วนสูงสิบเซนติเมตรจริงจังมากขึ้นเรื่อยๆ  ขณะที่โลกรอบตัวเริ่มจริงจังตาม
 
จะจริงจังกันให้มากขึ้นกว่าที่เคยเป็นอยู่
การคบหาดูใจเป็นขั้นเริ่มต้นของการเรียกว่าแฟน

ความคืบหน้าเพิ่งมาอีก 10 เซนติเมตร...
เข้าใกล้คำว่าแฟนและจูบแรกหรือเปล่า...? 
 
 
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
Free Talk : แอบมีระเบิด 5555   และการทำร้ายจันเล็กน้อย  ฉากตอนต้นกับตอนท้ายนี่เหมือนคนละเรื่องกันเลยทีเดียว =w="  
 
มะขามปะทะกับคุณหัวหน้า  และฉากเพชรากับมะขามที่... น่าจะเดาได้ว่าแฮนดี้ไดร์ฟมีโครงการนั่นไปอยู่ในมือใครเข้าแล้ว   เตรียมมีดราม่า(?)
 
ตอนนี้ไม่ค่อยมีฉากสวีทของพระนาง(?)ซักเท่าไหร  แต่มีฉากของจันกับอลินแทน   จันกำลังจะไม่ซึนแล้ว  แต่ฟ้าไม่ช่วย  งานนี้คนจะโดนเล่นงานคงเป็นแก๊ง 4 คนที่จัดฉาก มุขนี้ไม่เวิร์ก ก๊ากกกก.....
 
 
ปล. ตอนหน้าจูบแรกจริงๆนะ อิๆๆๆๆๆ

Comment

Comment:

Tweet

แอบสงสัยว่าแฮนดี้ไดร์ฟของมะขามจะอัดแน่นไปด้วยภาพและข้อมูลของอลินรึเปล่า ถ้าจริงนี่ ใครเปิดโปงใครกันแน่เลยนะเนี่ย ฮาาาา

#8 By Firodendon on 2013-07-24 00:49

จอมมารกับผู้กล้าไม่มีใครยอมกันเลยสินะ
สกิลมีเท่าไหร่ก็ต้องงัดออกมาใช้เพื่อนหญิงเอ้ยหนุ่มเดียวในดวงใจ
แล้วไหนจะไฟล์ข้อมูลลับนั่นอีก
ปราสาทจอมมารอาจได้สั่นแรงกว่านี้แน่ๆ

สงสัยมาซักพักแล้วล่ะค่ะ
ตกลงโขนเป็นสามเณรภาคฤดูร้อนหรือเป็นสัปเหร่อกันแน่
เห็นขุดหลุมฝังจันทุกทีsad smile

#7 By Taraikari on 2013-07-22 22:18

55555
สงสารจันนะเออ
ก๊ากกก

#6 By un-fiore on 2013-07-22 00:47

ตายแล้ว ! ถ้ามะขามเห็น...เอ่อ โลกจะพินาศมั้ย orz'
สงสารจัน ! เจ็บตัว.. เกือบได้บอกแล้วเชียวววว
ฉันว่านายต้องไปอุทิศส่วนบุญส่วนกุศลจริงๆแล้วล่ะ
ทุกคนช่วยกันซะขนาดนี้

#5 By •✖saire✖• on 2013-07-21 23:26

ขุ่นพี่ริวัลย์ไฟว์กับมะขามแล้ว ฮ่าาาาา 
ยกที่หนึ่งหัวหน้ากองบัญชีนำไปก่อนเนอะ
ชอบพาร์ทของจัน เกือบซึ้งละ เกือบแล้วววววววว
T^T
พี่สาวจะเป็นกำลังใจให้นะ ถึงแม้จริง ๆนายควรทำใจก็เถอะ
(บอทจันในทวิตหนีไปเข้าหาธรรมแล้ว...)
น้องอลินหนูซื่อมาก 555555555555
แล้วก็...
เบญจรูญโผล่มาให้พี่สาวแซะแล้ว
(จริง ๆแซะตั้งแต่ยังไม่มีบท)
เอาล่ะ 555555555555 ถึงแม้จะยังไม่มีบทพูดมีแต่เหงื่อ
แต่ไม่เป็นไรนะฉันจะแซะให้เอง #เบญจรูญบอกไม่ได้ต้องการเลยครัฟฟฟ
ว่าไปนี้รอบทเบญจรูญมากกว่าบทขุ่นพี่อีกนะ #ไม่... #นี่มันผิดนะ
5555555555555

#4 By belphegorism on 2013-07-21 22:50

จูบแรกกกกก #สแปมรัวๆๆๆๆๆๆๆๆ
อ่านตอนนี้แล้วสงสารจันจริงๆจังๆนะ แบบอยากเดินเข้าไปซับน้ำตาให้เลย= =

...นั่น รีวัลย์ซวยแล้ว..

#3 By sora on 2013-07-21 22:45

ชะอุ๋ย เดี๋ยวมะขามได้อ่านไฟล์โครงการนั่นแล้วล่ะสิ
 เลเวลจะเทียบทันสู้คุณปีศาจเขาได้อีกไหมเนี้ย 555
จันเอ๋ยจัน 
จะเลิกซึนก็ดันมีอุปสรรคจริงๆ
บทออกจะเหมือนพระเอกแล้ว แต่ดั๊นมาสลบ
55555555555555555555555
*ตบบ่าจันเป็นรอบที่เท่าไรแล้วเนี้ย 

#2 By Dorapee (125.25.92.4) on 2013-07-21 22:33

//ปาด
ฮาตรงสกิลต่อสู้ผู้กล้าจอมมารมากค่ะ open-mounthed smile
เหมือนจะเคยเจอมาแล้วในฟิคมาเฟีย แต่จำไม่ได้ว่าอันไหน
จันเอ๋ยจัน พระร๊องรองอย่างนายมันช่างหมดอนาคต
ถ้าย้ายเรื่องซะ อาจจะดีกว่านี้จริงๆก็ได้นะ?

ปล. จะรอตอนต่อไปนะคะ

#1 By Maymon (124.121.202.246) on 2013-07-21 22:18

[AyaFee]★[Byanism] View my profile

Created with flickr badge.