[TitanFic] 10 Centimeter of Love (Levi x Eren) Side Story

posted on 21 Sep 2013 23:56 by ayafee in Fiction directory Fiction
 
 
 
 
ตอนก่อน
 
1 l 2 l 3 l 4 l 5 l 6 l 7 l 8 l 9 l 10 l 11 l 12 l 13 l 14 l 15 l 16 l 17 l 18 l 19 l 20 l 21 l 22 l 23 l 24 l 25 l
26 l 27 l 28 l 29 l 30 l 31 l 32 l 33 l 34 l 35 l 36 l 37 l 38 39 l Final l        
 
 
Title : 10 Centimeter of Love "ปิ๊งรักระยะสิบเซน" 
Fandom : Shingeki no Kyojin
Genre : BL , AU , Comedy
Rating : PG
Pairing :  Levi x Eren
 
----------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
 มิตรภาพลูกผู้ชายมักเกิดขึ้นกับวัยรุ่น

หยาดเหงื่อและน้ำตก มักเกิดขึ้นในสนามกีฬาอันร้อนแรงและเต็มไปด้วยจิตวิญญาณ   แต่เพราะนี่ไม่ใช่ฟิคชั่นกีฬา เรื่องราวแบบนั้นจึงไม่ค่อยเกิดขึ้นซักเท่าไหร ตัวละครที่มาตามแนวของสายโชเน็นซึนเดเระ(?) จึงกลายเป็นเพียงพระร๊องรองในฟิคชั่นแนวความรักข้ามรุ่นอย่างที่เห็น

และเพราะเขาเป็นพระร๊องรองเขาจึงไม่สมหวัง
แต่เขาคนนั้นก็ยังมีบทบทสำคัญอยู่ดีกับเรื่องนี้ (ล่ะมั้ง)

Side Story :  ความรักที่ไม่เหมือนการ์ตูนสาวน้อย

การเดินทางด้วยขนส่งสาธารณะไม่ได้มีเพียงเส้นทางเดียว  ยังมีรถไฟฟ้าอีกประเภทหนึ่งที่วิ่งสัญจรไปมาภายในเมืองหลวง  แม้จะไม่ได้ตัดผ่านสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญอย่างชัดเจน แต่ก็มีสถานีหลายจุดที่ติดกับย่านธุรกิจการค้าสำคัญไม่แพ้กัน  

รถไฟฟ้าใต้ดิน MRT แล่นจากบางซื่อไปยังหัวลำโพง  มีสถานีเชื่อมต่อกับสถานีรถไฟฟ้า BTS ทั้งหมด 3 จุดคือ จตุจักร สุขุมวิท และสีลม   ช่างเปรียบเสมือนเส้นทางชีวิตของเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ต้องไปมีเอี่ยวกับคู่รัก BTS บางคู่ทั้งที่บ้านตัวเองอยู่บนเส้นทางสายใต้ดิน

ณ สถานีรถไฟใต้ดิน รัชดาภิเษก  ย่านที่มีวิหารเทพเจ้าอันศักดิ์สิทธิ์แห่งหนึ่งตั้งตระหง่านไม่ให้น้ำท่วม(?)  แต่เราไม่ได้พูดถึงที่นั่น  เรากำลังจะพูดถึงบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ในซอยใกล้กับสถานีรถไฟใต้ดินตะหาก   บ้านของครอบครัวหนึ่งที่แสนสงบสุข ครอบครัวคนธรรมดาที่ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ 

นอกเสียจากลูกชายที่หน้าตาดีเป็นพิเศษ

“จัน! ตื่นได้แล้ว วันนี้เปิดเทอมวันแรกไม่ใช่เหรอลูก!”

เสียงของหญิงร่างท้วมดังขึ้นพร้อมกับบานประตูไม้สีน้ำตาลที่เปิดออก    เธอมองเข้าไปในห้องที่รกรุงรังของเด็กหนุ่มโสดวัย 13 ปีธรรมดาๆคนหนึ่ง  เจ้าของชื่อ จัน สะกิดใจ ยังคงนอนกอดผ้าห่มแทนหมอนข้างไม่ลืมตาขึ้นมาทักทายผู้ให้กำเนิดอยู่ดี   

คุณแม่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย  ทั้งๆที่วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรกของเด็กหนุ่มที่เพิ่งได้ขยับชั้นจากประถมศึกษา  เจ้าตัวก็ยังไม่ยอมตื่นเช้าอีกอยู่ดี  พลางกวาดสายตามองห้องที่รกรุงรังก็ได้แต่ถอนหายใจอีกครั้ง  นี่แหละห้องของผู้ชายของแท้  

“จัน! ตื่นไปอาบน้ำไป๊!”   เดินตรงดิ่งไปดึงผ้าห่มออกจากตัวเจ้าลูกชายหนุ่มน้อย   เด็กหนุ่มผมน้ำตาลอ่อนแกมเข้มมองแม่ด้วยสายตาอึนๆจากอาการไม่ตื่นนอนดี  

“อะไรแม่..... โรงเรียนก็อยู่ติด BTS ไปแป๊ปเดียวก็ถึงแล้ว....”   ไม่จำเป็นต้องนั่งรถเมล์หรือว่าติดรถของบิดาไปโรงเรียนเหมือนกับสมัยเรียนอนุบาลกับประถม    ร่างสูงเกินนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 1 ลุกขึ้นมานั่งหาวก่อนจะล้มตัวลงไปกับเตียงอีก  

ชวนให้คนมาปลุกหงุดหงิดนัก   มือนั้นดึงเจ้าลูกชายตัวแสบขึ้นมาใหม่   “แป๊ปเดียวอะไร นี่มัน 7 โมงกว่าแล้ว เดี๋ยวก็ไปไม่ทันเข้าแถวกันพอดีๆ  ลุก!  ไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นแม่จะเอาหนังสือโป๊ที่ซุกไว้ไปเผา!”

ได้ยินประโยคนั้นเด็กวัยกำลังกินกำลังโต กำลังศึกษาหาความรู้ก็เด้งตัวขึ้นมาจากเตียงทันที   “แม่รู้ได้ยังไงว่าซ่อนหนังสือโป๊ไว้!!” 

จันมองแม่ที่รู้ทุกซอกทุกมุมของห้องอย่างหวาดผวา   “ไม่รู้ก็บ้าแล้ว ห้องแกรกขนาดนี้ตอนทำความสะอาดก็ต้องเจอสิ ถ้าแกไม่เก็บเอง!!”   เพียงเท่านั้นเด็กหนุ่มหน้าตาดีระดับหนึ่งก็รีบลุกขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแต่โดยดี.....

จัน สะกิดใจ อายุ 13 ปี  จบจากโรงเรียนประถมแห่งหนึ่งในย่านรัชดาภิเษก
วันนี้เขาจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของโรงเรียนมัธยมไทยทันวิทยาลัย

โรงเรียนมัธยมไทยทันวิทยาลัยตั้งอยู่ใกล้สถานี BTS ราชดำริ  พิกัดและรายละเอียดอื่นๆสามารถหาอ่านได้จากเรื่องหลักที่พูดถึงแล้วหลายๆครั้ง(?)   ยามเช้าของวันเปิดภาคการศึกษาใหม่เต็มไปด้วยความคึกคัก  สำหรับนักเรียนประถมศึกษาที่ได้เลื่อนชั้นเป็นมัธยม วันนี้ถือเป็นก้าวใหม่ของการศึกษา  สำหรับครูบาอาจารย์ก็เป็นอีกครั้งที่ได้ต้อนรับพวกหน้าใหม่ที่อาจจะสร้างวีรกรรมแปลกๆขึ้นมาได้อีก  

ตำนานของโรงเรียนไทยทันวิทยาลัยเคยเกิดขึ้นมากมาย  ที่โด่งดังที่สุดเมื่อหลายปีก่อนคือ ชายผมบรอนด์ผู้ลุยเดี่ยวกับจักรกลอสุราอย่างน่าสะพรึงกลัว  แล้วในอีกหลายปีต่อมานี้อาจจะเกิดตำนานใหม่ขึ้นมาอีกก็เป็นได้...  เหล่านักเรียนคนแล้วคนเล่าเดินผ่านประตูเข้าไป 

ดช. จัน สะกิดใจเดินผ่านช่องตรวจตั๋วของรถไฟฟ้า BTS ราชดำริพลางหาวนอนเป็นระยะๆ  การตื่นเช้าหลังจากปิดเทอมเป็นเรื่องยาก  เตียงนอนมันมีมนต์ตราดึงดูดให้ล้มตัวลงไปนอนอยู่เสมอๆ  แม้แต่ตอนนี้ร่างกายก็ยังคงคิดถึงเตียงที่บ้านเหมือนมันเป็นคนรักที่คอยอยู่...

“คนเยอะชะมัด.....”    ร่างสูงเริ่มบ่นเมื่อเห็นนักเรียนในเครื่องแบบปักตรา ททว. มากมายกำลังเดินลงบันไดไปด้านล่าง     มองผ่านๆไม่เจอนักเรียนหญิงที่น่ารักต้องตาเลย  

ก็หวังว่าจะได้เจอเรื่องรักกุ๊กกิ๊กกับใครซักคนภายในรั้วโรงเรียนนี้   มันเป็นเรื่องคลาสสิคโรมานซ์ของนักเรียนชายที่จะได้เจอนักเรียนหญิงหน้าใหม่ในห้องเรียนใหม่ๆ  พ้นวัยประถมแล้วก็ต้องหาแฟนได้แล้วล่ะ ไม่งั้นอายเด็กอนุบาลกันพอดี  ลูกพี่ลูกน้องวัยกระเตาะพาแฟนมาโม้หลายคนแล้ว! 

คิดแล้วเด็กหนุ่มจึงเดินทอดน่องตามหลังผู้คนไปเรื่อยๆ  รักสีชมพูในรั้วโรงเรียนแห่งใหม่ได้ฤกษ์จะเริ่มต้น  จะต้องได้เจอสาวน้อยผมดำขลับเป็นเงางาม ผู้หญิงผมสวยผู้เรียบร้อยและมีเสน่ห์  แล้วก็น่ารักแบบนักเรียนหญิงม.ต้น   แต่ใครจะรู้ว่าพรหมลิขิตมันมีอยู่จริง.....

เช่นเดียวกับบางคนที่รู้ว่าเส้นทางรักของเด็กหนุ่มคนนี้ไม่ใช่สีชมพู

ขายาวเหยียบลงขั้นสุดท้ายของบันไดทางลงของสถานีรถไฟฟ้า  ตั้งท่าจะเดินไปยังหน้าประตูโรงเรียน  ดวงตาคมมองไปยังเหล่านักเรียนที่ทยอยกันเดินเข้าไป    ขณะนั้นเองพลันเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น   “หลบไปก่อน!!”   เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านหลัง  

“หือ?”   ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเหลือบมองกลับไปพร้อมกับหยุดเดิน    เจ้าเสียงฝีเท้านั่นตรงดิ่งเข้ามาใกล้จนถึงระยะประชิดจากด้านหลังของบันได... 

ปึก!!!!!

ประหนึ่งฉากในละครและการ์ตูนสาวน้อย  ทุกอย่างเคลื่อนไหวไปอย่างเชื่องช้าคล้ายกับการแช่ภาพเมื่อปั่นฉากไม่ทัน   เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลเข้มดวงตาสีเขียวพุ่งตรงเข้ามาชนอย่างจังจากการที่อีกฝ่ายกระโดดลงมา...  สองร่างร่วงลงไปนั่งกับพื้น  ตกลงมาจากฟ้า... ตกลงมาปานอุกกาบาตไม่ใช่นางกินรีแบบละครบางเรื่อง(?)     มันเกือบจะโรแมนติกแล้ว แต่มันสร้างความเดือดร้อน!

เด็กหนุ่มผู้โดนกระแทกใส่จนล้มตึงลงไปนั่งแหมะอยู่กับพื้นด้วยกันเปลือกตากระตุกทันที   “ทำอะไรของนายฮ่ะ!!”   แผดเสียงใส่เจ้าเกรียนร่างเตี้ยกว่าอย่าสุดทน  ตาสว่างขึ้นมาทันที

ยามนี้จึงได้สติมองคนตรงหน้าให้ดีๆ     “คนกำลังรีบๆ  นายมายืนขวางทำไมเล่า!”   เสียงนั้นตวาดกลับมาโดยที่ไม่รู้สึกผิด   สองตาคนละสีจ้องหน้ากันแบบไม่ถูกชะตา   

“ฉันเดินของฉันอยู่ดีๆ  นายนั่นล่ะบ้ารึเปล่า!”   โดดจากขั้นบันได BTS มีคนบ้าที่ไหนทำแบบนี้กัน...   จะหนีไปไหน  ตกลงมาก็เจ็บตัว คนโดนก็เจ็บตัว....

“นายนั่นล่ะอยู่ผิดที่ผิดทางเอง  เดินทำ MV อะไรอยู่”  คำพูดเถียงข้างๆคูๆไม่ยอมรับว่าตัวเองเป็นคนผิด   จันแทบยื่นมือออกไปกระชากคอเสื้อ 

เด็กหนุ่มแปลกหน้าผมสีน้ำตาลมองนาฬิกาจากในโทรศัพท์มือถือที่หยิบออกมา  “ฉันไม่เสียเวลาด้วยแล้ว!”   แล้วคนก่อเรื่องก็วิ่งจากไปเสียแบบนั้น ไม่มีกระทั่งคำขอโทษ

“เฮ้ย! ไม่คิดจะขอโทษกันบ้างรึไง!!”    จันตะโกนไล่หลังเจ้าเกรียนปริศนาสะพายเป้   เขาสบถในลำคอทันทีที่เอาเรื่องเจ้าเด็กคนนั้นไม่ได้.... 

&l