[Au-TitanFic] Attack on NG (Levi x Eren) Take.0

posted on 28 Sep 2013 19:37 by ayafee in Fiction directory Fiction
 
 
Title : Attack on NG   "รักนี้ไม่มีเทค"
Fandom : Shingeki no Kyojin
Genre : BL , AU , Comedy
Rating : PG
Pairing :  Levi x Eren
 
----------------------------------------------------------------------------------------------------
 
มีหลายสิ่งหลายอย่างที่เปรียบเปรยเทียบเคียงกับดาวบนท้องฟ้า
เหล่าดวงดาราที่เจิดจรัสแสงได้ด้วยตัวของมันเองหรือจากแสงอย่างอื่น

นักแสดงคือผู้ที่ได้รับบทบาทเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่เรื่องราวของตัวเอง
เหมือนดาวที่เกิดและดับได้ในชั่วข้ามคืน

Take 0 : ชื่อเรื่องนั้นคือ   Attack on Titan

ใบไม้ร่วงโรยสีน้ำตาลแก่ตัดสลับภาพบุปชาติสีแดงสด  สีชาดเดียวกับโลหิตที่หลั่งรินจากปากแผลบุรุษผมสีบรอนด์ทองผู้เป็นชาวต่างชาติ  ร่างสูงใหญ่ของชาวชาวตะวันตกนั่งพิงหลังเข้ากับต้นไม้ใหญ่มากอายุ  สีเลือดนั้นอาบชโลมผืนผ้าสีขาวเสียจนกลมกลืนเป็นสีเดียวกับบาดแผลลึกเกินกว่าจะปฐมพยาบาลได้  

ลมหายใจที่รวยรินนั้นขับให้เด็กรับใช้หนุ่มในชุดกิโมโนแดงใจหาย  ดวงตาสีรัตติกาลตัดกับเส้นผมอ่อนนุ่มสีน้ำตาลเข้มเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาหยดใส  ทำนบพร้อมจะไหลบ่าออกมาได้ทุกขณะ  หัวใจถูกบีบอัดเมื่อต้องทนมองเจ้านายโดยที่ตนเองไม่อาจช่วยอะไรได้เลย...

“นายท่าน....ข้าจะไปตามหมอนะขอรับ....”   เจ้านายชาวต่างชาติส่ายหน้าเชื่องช้าอย่างไร้เรียวแรง  ใต้ร่างนั้นเต็มไปด้วยของเหลวสีชาดเปรอะเปื้อนพื้น   

“ไม่ต้อง.... ฉันคงไม่รอดแล้ว...  นายอยู่ตรงนี้ด้วยกันก็พอ.....”   เรียวปากคมคลี่ยิ้มจางๆแม้นสีนั้นจะซีดเซียว  ยากจะบอกว่าเห็นทุกอย่างเป็นสีหมองหม่น

“....แต่.......”   ไม่อาจเอื้อนเอ่ยคำพูดใดๆออกไปได้เมื่อมือแกร่งยกขึ้นเป็นการปราม   เด็กหนุ่มรับใช้จึงได้เพียงนั่งมองดูและปล่อยให้เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า...

......ท่านผู้เป็นที่รักของบ่าวผู้ต่ำต้อย.....

กิโมโนสีแดงของเด็กหนุ่มช่างโดดเด่นเมื่อทุกสิ่งนั้นพล่ามัว   ใบหน้าคมหยักยิ้มออกมาที่มุมปาก   ภาพๆนี้จะถูกจรดลึกไว้ในความทรงจำแม้นไม่รู้ว่าหลับตาไปจะไปอยู่ ณ โลกแห่งใด  สวรรค์? นรก?  หรือไม่อาจอยู่ที่ใดได้...  ต่อให้เหลือเพียงวิญญาณก็จะจดจำไว้....

“ฉัน......”  เจ้าเด็กหนุ่มลูกครึ่งตะวันออกและตะวันตก ผู้คอยรับใช้อยู่เคียงข้างมาตลอดช่วงเวลาที่อยู่ ณ ดินแดนอาทิตอุทัยแห่งนี้.... 

บ่าวหนุ่มในชุดแดงดั่งสีของบุปผชาติเพ่งมองตามเสียงทุ้มที่อ่อนแรง   “นายท่าน?”  นัยน์ตาสวยเยี่ยงท้องฟ้าในยามค่ำคืนจดจ้อง  ต่างคนต่างไม่มีโอกาสได้มองเห็นคนตรงหน้าอีกต่อไปแล้ว....

“.......ฉันจะล่วงหน้าไปก่อน.....ฝากดูแลลูกเมียของฉันด้วย.....”  เปลือกตาที่หนักหน่วงราวกับก้อนหินค่อยๆปรือหลับลงอย่างเชื่องช้า...  แม้แต่เวลาและสรรพสิ่งก็ราวกับต้องมนต์หยุดเดินตามกันไป....

เด็กหนุ่มยังคงจ้องมองอยู่แบบนั้น   มือยื่นออกไปแตะที่ฝ่ามือใหญ่ของร่างสูงกว่าแม้มันเป็นการเสียมารยาทกับผู้เป็นนาย   “.....นายท่านครับ...?”    ทุกอย่างช่างเงียบงัน....

ชีวิตของมนุษย์ช่างเหมือนกับใบไม้ที่ร่วงหล่นในฤดูใบไม้ร่วง....
บิดปลิวไปโดยง่ายเพียงช่วงเวลาสั้นๆ.....

หยาดน้ำตาใสหลั่งรินลงจากดวงตาที่พยายามสะกดกลั้นมันมาตลอด    ร่างกายสูงโปร่งขยับไปซบลงกับแผ่นอกที่เต็มไปด้วยโลหิตชาด...  ปลดปล่อยหยดน้ำตาและอารมณ์เศร้าโศกออกมาทั้งหมดไม่มีเก็บกักเอาไว้อีก...  เจ้านายที่รักยิ่ง ผู้มีพระคุณ...  ชายคนนั้นไม่อยู่บนโลกใบนี้อีกต่อไปแล้ว....

“นายท่านครับ...!!”   เสียงกรีดร้องผสานเสียงของสายลมที่เงียบงัน...  โลกใบนี้ช่างลิขิตให้ความเป็นความตายอยู่เพียงแค่เอื้อม...  โดยเฉพาะกับคนที่สำคัญยิ่งที่สุดของเรา..   หัวใจที่แหลกสลายของคนที่ยังต้องอยู่  ก็ไม่ต่างอะไรจากศพที่ยังต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป  

ลาก่อนท่านที่รัก.......

ใบไม้ร่วงหล่นสีน้ำตาลอ่อนและแก่...  ตกลงบนพื้นและพัดปลิวหายไปตามกระแสลมที่พัดผ่าน  ผ่านร่างกายหนึ่งที่ไร้วิญญาณ และอีกร่างหนึ่งแม้นมีชีวิตก็ไร้ซึ่งวิญญาณอยู่ภายใน  กิโมโนสีแดงอันเปรอะเปื้อนไปด้วยของเหลวสีแดงนี้  คือหลักฐานของการจากลาชั่วนิรันดร์.....

สายลมในฤดูใบไม้ร่วงที่พัดผ่านไป...
ราวกับได้พัดเอาความทรงจำในดินแดนตะวันออกที่ห่างไกลนี้ไปด้วย....
พัดพาวิญญาณชายหนุ่มกลับไปยังดินแดนที่จากมา.....
 
 
 
 
 
CUT!!!!
 
 
 
 
 
 
 

เสียงตะโกนก้องเรียกให้ดวงตาทั้งสองคู่ของชายสองคนชะงักและตื่นจากภวังค์   ฉากยาวเหยียดก่อนหน้านี้มันคือ....   “ดีมาก!  ไม่ต้องถ่ายซ่อมแล้ว กว่าจะได้หมดไปเทคที่ 30!  เลิกกอง หิวข้าว!”   ผู้กำกับร่างอ้วนท้วมสมบูรณ์หันไปตะโกนบอกสมาชิกในกองถ่าย  

เบื้องหน้าของฉากที่แสนเศร้ามันเต็มไปด้วยอุปกรณ์มากมาย ทั้งไฟ กล้อง โน่นนี่นั่นที่เห็นแล้วแทบจะสร้างอารมณ์เศร้าไม่ออก.....  ที่แย่ไปกว่านั้นสถานที่ที่สวยงามราวกับภาพลวงตาเมื่อครู่นี้  แท้จริงมันคือฉากต้นไม้ในสตูดิโอที่มีทีมงานคอยปีนป่ายโปรยใบไม้แห้งลงมา....

ช่างน่าเศร้าเหลือเกินที่งบประมาณของละครเรื่องนี้มันน้อย....
น้อยจนไม่สามารถถ่ายฉากสำคัญในสถานที่จริงได้....

เด็กหนุ่มซึ่งใส่ชุดกิโมโนสีแดงรีบหยัดยืนขึ้นมาพร้อมกับพยายามรัดโอบิที่มันจะหลุดรุ่ยอยู่ตลอดเวลา   “ทำไมมันใส่ยากเย็นแบบนี้..ขยับไม่สะดวก!”  ชุดตะวันออกที่แสนหลวมและชวนหวิวอย่างประหลาด.... 

พลันมองหันไปทางนักแสดงหนุ่มร่วมฉากผู้มีผมสีบรอนด์ทองและมีหนวดเล็กน้อย   ร่างสูงโปร่งผมน้ำตาลเข้มรีบโค้ง 90 องศา   “ขอบคุณมากนะครับคุณมิเกะ แล้วก็ขอโทษด้วยที่ผมเล่นไม่ผ่านซักที!”   

คนฟังหัวเราะแห้งๆพลางบิดขี้เกียจไปมา  “ไม่เป็นไรๆ    แต่ก็นั่งจนเมื่อยไปหมด....”   ขาของชายหนุ่มถึงกับสั่นจากการนั่งติดกันในท่าเดิมเป็นเวลาหลายชั่วโมง....

สภาพของตัวเอกของเรื่องที่ต้องมาทนทรมานเพราะตัวร๊องรองช่างทำให้รู้สึกผิด   “ขอโทษจริงๆครับ!”   หลังจากขอโทษชายหนุ่มแล้วก็รีบวิ่งไปหาทีมงานคนอื่นๆรวมไปถึงผู้กำกับด้วย  ฉากเดียว 30 Take มันเสียเวลามาก.... ตัวร๊องรองในเรื่องแต่ไหงเรื่องเมื่อต้นตอนมันดูเด่นราวกับหลอกลวง....

ร่างอ้วนท้วมสมบูรณ์อย่างคนกินโต๊ะจีน(?)บ่อยๆกระดาษบันทึกแล้วใช้มันเป็นอาวุธฟาดลงกลางกระหม่อมเจ้านักแสดงเด็กประสบการณ์น้อย   “เอเลน!  คราวหน้าห้ามเกิน 10 เทค ไม่ใช่ตัวหลักแท้ๆล่อไป 30 เสียเวลามาก!”    

“...ครับๆ.... แต่บทแบบนี้มันเล่นยากนี่ครับ!”   บทดราม่าน้ำตาท่วมจอ..   สุดแสนจะหิน  กลิ่นเลือดปลอมก็ช่างเหม็น  ใบไม้ที่หล่นมาผิดที่ผิดทางแล้วก็เข้าตา..   เสื้อที่เรียกว่ากิโมโนก็จะหลุดแทบทุก 5 นาที...  

.....ที่สำคัญไปกว่านั้น... คนมากกว่า 10 ชีวิตจ้องกันมา...
ใครจะไปร้องไห้ได้ล่ะ!!

ดาราหนุ่มเลือดร้อนเกินจะเล่นละครพีเรียดสุดดราม่าทำให้ผู้กำกับปวดหัว    “ละครเราฉายรอบดึกก็จริงแต่ก็ต้องเนี๊ยบ  ทีหลังถ้าร้องไห้เองไม่ได้ บอกล่วงหน้าจะได้เตรียมน้ำตาเทียมมา.....!”   ผู้กำกับแสนอ้วนเดินดิ่งตามทีมงานไป    คล้อยหลังของคนเจ้ากี้เจ้าการ  เด็กหนุ่มผมน้ำตาลก็เริ่มเปลี่ยนสีหน้าเป็นขุ่นเคืองและจ้องแผ่นหลังปานจะถลกไขมันพวกนั้นออกมาเหยียบๆ......

“.....ไอ้อ้วนเอ๊ย......”  แม้จะมีเครื่องหมายคำพูด  แต่มันหาได้เป็นคำพูดที่หลุดออกจากปากนักแสดงหนุ่มไม่  ได้แต่คิดในใจ พูดไปลางตกงานจะมาเยือน.....

เอเลน  นักแสดงหนุ่มหน้าใหม่ประสบการณ์น้อยจากค่ายขนาดกลางอันมีชื่อว่าชิกันชินะ  มีส่วนสูง 170 เซนติเมตร  รับบทเป็นตัวประกอบเดินผ่านฉากไปมาหลายสิบเรื่อง ปัจจุบันเริ่มได้เล่นเป็นตัวรองและตัวร๊องรองในละครรอบดึก  ยังคงอยู่ในช่วงสร้างสมประสบการณ์การแสดงอยู่....

ความฝันที่ยิ่งใหญ่คือการได้เป็นดาวที่โดดเด่น!
และคว้าเอารางวัลนักแสดงนำชายมาให้จนได้!

ความฝันนั้นยังคงไกลเมื่อเทียบกับบทที่ได้รับอยู่ในตอนนี้แต่ละเรื่อง  เด็กหนุ่มคิดแล้วก็เซ็งที่ไม่ได้เล่นอะไรโดนใจเสียที    “แสบตาจริง....”   มือเริ่มยกขึ้นมาขยี้ดวงตาที่มันผิดธรรมชาติ   

ไม่นานร่างเล็กผมน้ำตาลบรอนด์ในชุดสูทลำลองสีน้ำตาลทับเสื้อเชิ้ตขาวและกางเกงลายสก็อตสีดำเขียววิ่งตรงดิ่งมาหา  “เอเลน!  ถอดคอนแท็คเลนส์ก่อนเถอะ  ตานายแห้งไปหมดแล้วใช่มั้ย!?”    สองมือเต็มไปด้วยอุปกรณ์น้ำตาเทียมและกล่องใส่

“ขอบใจอาร์มิน... กว่าละครเรื่องนี้จะปิดกล้อง  ตาฉันจะบอดก่อนมั้ยน่ะ...”  ร่างสูงโปร่งถอดคอนแท็คเลนส์สีดำเผยให้เห็นสีดวงตาที่แท้จริงซึ่งเป็นสีเขียวมรกต

ผู้จัดการวัยเดียวกันหัวเราะร่วนพลางมองคนถลึงตาหยอดน้ำตาเทียม   “ไปเปลี่ยนชุดเหอะ  ไม่มีคิวถ่ายอะไรแล้วจะได้ไปกินข้าว”  

คำว่าไม่มีคิวถ่ายแล้วฟังดูเหมือนจะดี แต่มันหมายถึงคนไม่มีงานอื่นแล้ว... ความว่างที่ไม่ได้อยากจะว่าง  “....หา....วันนี้ไม่มีงานอื่นแล้ว?”  ถ่ายแบบ?  โฆษณา? โชว์ตัว? แจกใบปลิว(?)  

อาร์มินส่ายหน้าไปมา   “ไม่มีงานไปอีกสองสามวันน่ะ ผมยังไม่ได้ไปหาเพิ่ม แล้วค่ายก็ไม่ได้ป้อนอะไรมา”   สิ้นประโยคนั้นคนฟังแทบอยากทรุดลงไปนั่งเหี่ยวเฉาเป็นเพื่อนต้นไม้ปลอมในฉากเมื่อครู่นี้  

การเป็นนักแสดงหน้าใหม่ในค่ายเล็กๆ  มันหมายความว่างานไม่ได้ชุกและมีคนดันให้ออกสื่อบ่อยนัก  ละครรอบดึกแม้จะเป็นละคร มันก็ไม่ละครที่มีเรตติ้งดีอยู่ดีเพราะมันไม่ได้ฉายในเวลาครอบครัว  ซ้ำร้ายยังเป็นละครเฉพาะกลุ่มอีกตะหาก..... บทละครที่ส่งผ่านมาก็มีแต่บทร๊องรอง ละครผี ละครปัญหาชีวิตครอบครัว....

.....ถ้ารู้ว่าเป็นแบบนี้ไปสมัครรายการเรียลลิตี้(?)….
....อาจจะดังเร็วเสียกว่า....

ฝีมือการร้องเพลงไม่ถึงขั้นเลวร้าย   ถ้าไปสมัคร The เสียง รายการ  Academy โคตรแฟนตาซี  คาราโอเกะนักฆ่า(?)   รายการเรียลลิตี้ประกวดร้องเพลงที่มีมากเหมือนดอกเห็ด.. ป่านนี้เส้นทางชีวิตของเขาอาจจะโรยด้วยถนนลาดยางมากกว่าตอนนี้ก็เป็นได้....  ตอนนี้มันช่างขรุขระเหลือเกิน  

“เอเลน นายคงไม่คิดเปลี่ยนสายอีกแล้วใช่มั้ย?  ไปเปลี่ยนชุดเหอะ”    อาร์มินดึงเพื่อนกลับมาสู่ความเป็นจริง   เอเลนมองไปยังกองถ่ายซึ่งมีทีมงานมากมายกำลังเก็บฉาก   

ความฝันของเขาคือการได้รับบทนำในละครซักเรื่องที่ยิ่งใหญ่  และทำให้ตัวตนของเขาฉายแสงออกมา...   เพื่อพิสูจน์ตัวเองในหลายๆเรื่อง...  ที่ยังไม่เฉลย(?)   “เปลี่ยนซักทีก็ดี มันจะหลุดหมดแล้ว..ชุดนี้น่ารำคาญจริงๆ......” รู้ตัวอีกทีกิโมโนแดงมันก็มากองกันอยู่ที่เอวหมด......

“ถ้านายไม่มาทางสายแสดงเต็มตัว แต่เป็นไอดอลไปก่อน ก็คงจะดีกว่าล่ะนะ”  เพราะคำว่าไอดอลมีงานที่หลากหลายกว่าการรับงานแสดงเพียงอย่างเดียว.... ร้องเพลง แสดงละคร วาไรตี้ นักพากษ์  มีหลายคนที่เดินทางอยู่ในเส้นทางแบบนั้น

เอเลนทำเป็นไม่ได้ยินอะไร   “ฉันจะทำในแบบของฉัน  ไม่ตามแนวใคร”   สร้างทวิตเตอร์ Instragram  ช่องทางติดต่ออีกมากมายเพื่อเข้าใกล้คนทั่วไปเพื่อสร้างแฟนคลับ... เรื่องแบบนั้น.. ไม่ถนัดหรอกนะ.... เราไม่ถนัดเรื่องปฏิสัมพันธ์กับคนกลุ่มใหญ่

เมื่อถอดบทบาทออกจากตัวเอง นักแสดงก็คือคนหนึ่งๆ

วงการบันเทิงเป็นเหมือนโลกที่กว้างใหญ่และซับซ้อน  มีธุรกิจการบันเทิงหลายแขนงที่เกี่ยวข้องกับโลกใบนี้  ดารา นักร้อง ไอดอล วงการนายแบบนางแบบ วงการโฆษณา นักพากษ์ ดีเจ วีเจ  นักข่าวบันเทิง  สายงานทั้งหลายมีผู้คนมากมายที่ใช้ชีวิตอยู่ในโลกอันเป็นมายาแห่งนี้....

ถ้าไม่มีค่ายใหญ่และคนดันการจะเป็นดาวมันจำเป็นต้องใช้เวลา....  นี่คือสิ่งที่นักแสดงหนุ่มอายุน้อยด้อยประสบการณ์และยังรับบทบาทมาไม่มากต้องเผชิญหน้าต่อไป  จู่ๆจังเป็นพลุแตกในข้ามคืนแล้วกลายเป็นซุปเปอร์สตาร์มันคือดวงล้วนๆ....

.....พระเอกของเรื่องยังคงเป็น