[Au-TitanFic] Attack on NG (Levi x Eren) Take.2

posted on 03 Oct 2013 22:48 by ayafee in Fiction directory Fiction
ตอนก่อนๆ
 
0  l  1  l  
 
 
 
Title : Attack on NG   "รักนี้ไม่มีเทค"
Fandom : Shingeki no Kyojin
Genre : BL , AU , Comedy
Rating : PG
Pairing :  Levi x Eren
 
----------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
NG นั้นมาจากคำว่า No Good แปลตามตัวได้ว่าไม่ดี
ในด้านการแสดงแล้วหมายถึงส่วนที่โดนตัดทิ้งไปเพราะไม่ผ่านในทางใดทางหนึ่ง

เพื่อความสมบูรณ์แบบของงานจึงจำเป็นต้องคัดเอา NG ออกไป
แต่ทว่าในการพบเจอใครซักคนในชีวิตจริง NG มันลบออกไปยากยิ่งกว่ากาวตราช้าง

Take 2 : สิ่งที่เห็นในจอไม่ใช่เรื่องจริงเสมอไป

หนึ่งสัปดาห์ให้หลังจากการทาบทามบทละครสุดยิ่งใหญ่ของรุ่นพี่นักแสดงรุ่นใหญ่    นับจากวันนั้นในเช้าวันนี้หนังสือพิมพ์บันเทิงทุกฉบับ ช่องรายการโทรทัศน์ข่าวบันเทิงทุกรายการ  ทุกสื่อต่างพูดถึงโครงการละครฟอร์มยักษ์ Attack on Titan ของอ.อิซายามะ ฮาจิเมะกันประหนึ่งเป็นข่าวดาราดังประกาศแต่งงาน น้ำไหลหลากหรือไม่ก็มีการยุบสภาเกิดขึ้น  

ผลงานการกำกับเรื่องแรกของเอลวิน  นักแสดงหนุ่มจากค่ายยักษ์ใหญ่อย่าง Recon ไม่ว่าสื่อใดต่างก็ให้ความสนใจ  เว็บบอร์ดในอินเตอร์เน็ตเต็มไปด้วยกระทู้วิพากษ์วิจารณ์จากคอละครและคอการ์ตูน  โดยเฉพาะภายในเนื้อข่าวที่พูดถึงคนที่จะมารับบทแสดงนำ ซึ่งตอนนี้ยังคงใช้ชื่อย่อว่า  E  เหมือนกับพวกคอลัมภ์ซุบซิบดารา  เวลานี้ทั่ววงการสื่อกำลังตามหาตัว E กันให้ขวัก  

นาย E ที่มารับบทเอเลน เยเกอร์เป็นใคร

และนาย E คนนั้นตอนนี้ก็กำลังเดินซื้อขนมในร้านสะดวกซื้อใกล้ตึกบริษัท Recon โดยที่ไม่ต้องปลอมตัวเลยซักนิด   “โอกาสหน้าเชิญใหม่ค่ะ”   พนักงานแคชเชียร์ยิ้มแย้มอย่างเป็นมิตร

ตาสีเขียวคอยจ้องอ่านหน้าเว็บไซด์ผ่านทางโทรศัพท์สมาร์ทโฟน  “ว่าแล้วว่าต้องมีกระทู้ด่าเพียบ  นี่ขุดนาย E มาทั้งวงการเลยรึเปล่าเนี่ย”   เข้าไปดูกระทู้ของแฟนการ์ตูนในเว็บไซด์  เหล่าคนออนไลน์วิพากษ์วิจารณ์กันดุเดือดและเตรียมด่ากันตั้งแต่ยังไม่เริ่มฟิตติ้งด้วยซ้ำ....  

ในนั้นมีเขียนถึงเขาด้วย  เขียนว่ายังเป็นแค่นักแสดงหน้าใหม่ ไม่น่าจะได้รับบทในละครฟอร์มยักษ์แถมเป็นช่วงไพรม์ไทม์อีกตะหาก....  ช่วงเวลาไพรม์ไทม์คืออะไร  ช่วงเวลานี้ก็คือช่วงเวลาที่มีผู้เข้าชมมากที่สุดในรอบวัน  เป็นสล็อตเวลาที่ราคาแพงที่สุด และสถานีได้ค่าโฆษณามากที่สุด  

หากแจ้งเกิดจากละครเรื่องนี้ได้  จากดาราไร้ชื่อ จะได้กลายเป็นตำนาน...  ในซักทางหนึ่งล่ะนะ   เอเลนถือถุงขนมพลางเดินกลับเข้าประตูของค่ายนักแสดงและนักร้องใหญ่ยักษ์   วันนี้มีผู้สื่อข่าวเดินสวนกันไปสวนกันมาอย่างกับมีงานสวนสนาม  ต้นเหตุก็มาจากสตูดิโอชั้นบนนั่นล่ะ...    “มิคาสะจะเป็นยังไงบ้างนะ?”   

ผนังบริเวณทางเดิมมีกระดาษประกาศเรื่องการออดิชั่นบนครั้งแรกเพื่อเฟ้นหาตัวละครที่ผู้กำกับและคนเขียนบทยังไม่ได้คัดเลือกเอง  เป็นการเปิดโอกาสบางบนให้กับผู้ที่มีความสามารถ  ที่เขาแปลกใจนักก็คือ เอลวินยังไม่ได้คัดเลือกบทนางเอกและเพื่อนพระเอกนางเอกเอาไว้น่ะสิ...  3 คนนี้เป็นตัวหลักของเรื่องเลยนะ...

แม้เสียงจากสวรรค์จะคอยบอกว่าคนที่ได้รับความนิยมที่สุดในเรื่องคือหัวหน้าทหารก็ตาม   “คงไม่เป็นไรหรอก ไม่ใช่บทสาวน้อย...” ออกจะเป็นบทคล้ายหนุ่มขรึมเย็นชา... แล้วดันเก่งกว่าพระเอกอีกตะหาก....  

เท่าที่อ่านมาหมด 11 เล่มยังไม่ได้เริ่มอ่านบทละคร..
ไม่มีฉาก Love Scene ถึงกับโล่งอก....

เด็กหนุ่มผมน้ำตาลเข้มตาสีเขียวเหมือนในบทละครเดินดิ่งไปหาลิฟต์    มือกดปุ่มรอขึ้น  ทันใดนั้นเองเสียงกรีดร้องปานลำโพงแตกก็ดังลั่นสนั่นมาจากฝั่งประตูทางเข้าอาคารบริษัทยักษ์ใหญ่    เพียงหันไปมองก็เห็นกองทัพป้ายไฟและพัดติดชื่อดาราคนโปรด  

กลุ่มแฟนคลับหญิงนับร้อยพากันกริ๊ดไม่กลัวคออักเสบ    ตรงหน้าของกลุ่มสาวๆพวกนั้นเผยร่างที่มาของเสียง    เอเลนจ้องมองผ่านหมวกและแผ่นหลังพิจารณาว่านั่นคือใครกัน...   จากสถานการณ์แล้วคงจะเป็นพวกนักร้องบอยแบนด์เป็นแน่แท้....  

“กริ๊ด!! โคนี่!!  กริ๊ด!!!”   ได้ยินเสียงกริ๊ดก็รู้ได้ทันทีว่าทำไมกองทัพแฟนคลับจึงตั้งป้อมกันขนาดนี้...  1 ในกลุ่มนักร้องบอยแบนด์ที่โด่งดังที่สุดในตอนนี้

ร่างผอมตัวไม่สูงใหญ่ซ้ำยังโกนผมซะเกรียนผิดอิมเมจที่ควรจะเป็นของนักร้องบอยแบนด์  ชื่อในวงการคือ Cony สมัยเข้าวงการแรกๆยังมีผมความนิยมงั้นๆ  แต่หลังจากโกนผมความนิยมก็พุ่งขึ้นมาแถวยังทะลวงใจแฟนคลับเข้าอย่างจัง จนขึ้นมาเป็นคนที่มีความนิยมอันดับ 1 ของวง....  

การเปลี่ยนลุคเป็นกระบวนการสำคัญของการสร้างความนิยม   “ตามมาเชียร์กันโหดจริงๆ”  อย่างกับกองทัพไททันมารุมเกาะกำแพง 

เอเลนมองพลางถอนหายใจ  หากเขาตัดสินใจเดบิวงานแรกในฐานะไอดอลไม่ใช่นักแสดง   เขาก็อาจจะได้รับความนิยมเร็วกว่านี้ก็ได้    “ฉันไปก่อนนะ  พวกเธอๆอย่าก่อปัญหาที่นี่ล่ะ!”   เด็กหนุ่มปรามแฟนคลับของตัวเองอย่างสดใส  

สาวหลากหลายวัยถือป้ายไฟและพัดพร้อมใจกันขานตอบรับคำ  เป็นระเบียบและว่างานเหมือนค่ายทหาร    “ฉันไปด้วย!”  โคนี่วิ่งดิ่งเข้ามาในลิฟต์โดยสาร   

สองหนุ่มมองหน้ากันและกัน  การที่คนนอกค่ายเข้ามาป้วนเปี้ยนในตึกค่ายคนอื่นในวันแบบนี้ก็จะมีแต่เรื่องของการออดิชั่น...  “นาย... เอเลนสินะ  ฉันจำได้เคยดูละครของนาย  นายก็มาออดิชั่นบทสินะ?”  

ดวงตาสีเขียวเบือนมองไปทางอื่นชั่วขณะ   จะบอกตรงๆตอนนี้มันก็ไม่ใช่เรื่องรึเปล่า..    “เปล่าๆ  วันนี้เพื่อนมาออดิชั่น  ฉันก็มาดูก่อน”  อยากจะบอกว่าเค้ามาทาบทามแล้วใจจะขาด แต่เดี๋ยวมันจะเป็นข่าว...

“อ่าวเรอะ  ทำไมไม่ออดิชั่นซะเลยล่ะนั่น    งานนี้โอกาสดังเป็นพลุแตกสูงเลย  ขนาดค่ายยังส่งพวกเรามาทั้งวง”   ได้ยินคำว่า [ทั้งวง] หนังตามันก็เริ่มกระตุก....

มีโอกาสที่คนผู้นั้นจะมาออดิชั่นบทด้วย....
ถ้าเกิดได้ขึ้นมาแล้วต้องเล่นด้วยกัน... แค่คิดก็หน่ายใจแล้ว.....

“ขอดูเพื่อนๆก่อน  ว่าแต่ นายมาออดิชั่นบทอะไรน่ะโคนี่.. ขอเรียกว่าโคนี่เฉยๆก็แล้วกัน”   จากประวัติที่เคยอ่านเจอใน Google  อายุไม่ได้ห่างกัน...  เท่ากันอีกตะหาก  

บอยแบนด์ผมเกรียนใบหน้าสดใสยิ้มมาดมั่น    “เอเลน เยเกอร์เค้าเลือกไปแล้ว ก็ต้องบทหัวหน้าทหารรีไวล์น่ะสิ!”  จุดไข่ปลาถึงกับขึ้นเต็มหน้าผากคนฟัง....

หัวหน้าทหารรีไวล์ตามบทสูง 160 เซนติเมตร  ไอดอลหนุ่มตรงหน้าส่วนสูงไม่ถึง 160 เซนติเมตรเสริมส้นนิดหน่อยก็พอดีถ้าเล่นกับเขาจะห่างกันที่ระยะ 10 เซนติเมตรพอดี....  ตอนเล่นก็คงจะใส่วิกเอา  โคนี่ หัวหน้าทหาร โคนี่ หัวหน้าทหาร โคนี่ หัวหน้าทหาร... แค่คิดก็.......

“ขอให้ได้ก็แล้วกัน”  ตอบไปตามมารยาทที่พึงมี    แต่.... ถ้าเปิดออดิชั่นบทนี้ด้วยจริงๆก็แสดงว่าข่าวของฮีโร่ในดวงใจของเขาเป็นแค่ข่าวลวงเพื่อสร้างกระแส....

โคนี่จ้องหน้าเพื่อนร่วมลิฟต์  สายตาจริงจังเสียจนคนโดนจ้องเริ่มอึดอัด   “นายลองเล่นเป็นเอเลนหน่อยดิ  ไหนๆก็ชื่อเหมือนกันแล้ว ฉันจะซ้อมก่อนออดิชั่น”  

“หา!?”   เอเลนตวัดใบหน้าหันไปมองหัวหน้ารีไวล์(?)   อินเนอร์มันเริ่มมาเมื่อโคนี่ ไอดอลหนุ่มความนิยมสูงสาวตามกริ๊ดเริ่มทำสีหน้าขรึมและตาขวางเลียนแบบตัวละคร...

เด็กหนุ่มซึ่งโดนชักจูงให้ต่อบทด้วยแม้ไม่อยาก  แต่จิตวิญญาณของการเป็นนักแสดงมันบอกให้ซ้อมบทด้วยอย่างเต็มที่  แสดงให้เห็นว่านี่คือนักแสดงตัวจริงเสียจริง  บรรยากาศภายในลิฟต์เงียบสงัดลง  คล้ายกับแปรเปลี่ยนเป็นห้องๆหนึ่ง...  ฉากหนึ่งในไททันเล่ม 5
 
ฉากเด็ดที่ทำให้สาววายทั่วโลกกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง
บทประโยคสุดคลาสสิคที่ไม่มีทางลืมเลือน...

รีไวล์ (โคนี่) จ้องหน้าเด็กหนุ่มนัยน์ตาสีเขียวผมสีน้ำตาลเข้มซึ่งมีสีหน้าหวาดหวั่นอย่างจริงจัง   มือยื่นออกไปจับผนังลิฟต์ด้านข้างของร่างสูงโปร่งกว่า...   ระดับส่วนสูงมันช่างแตกต่าง...   ดวงตาคม(?)ที่หรี่มองหน้า เรียวปากคม(?)เคลื่อนขยับปาก 

“เอเลน  นายเกลียดฉันมั้ย?”   หัวหน้าทหารเอ่ยถามและต้องการคำตอบจากคนเสียขวัญ   สีหน้าของทหารหนุ่มซึ่งโดนประทุษร้ายซีดเซียว...

เอเลน เยเกอร์แทบจะกลืนน้ำลายลงคอไม่ได้  “มะ...ไม่ครับ... ผมเข้าใจว่าต้องทำให้สมจริง....”  แค่ประโยคนี้ดวงตาคมของหัวหน้าทหาร(?)ได้เบือนมองไปทิศทางด้านหน้า  

“ก็ดี”   รีไวล์ (โคนี่)  เก็กหน้าเข้มผสานวิญญาณเป็นหัวหน้าทหารรีไวล์     บรรยากาศมันควรจะจริงจังแต่นักแสดงหนุ่มหน้าใหม่นั้นพยายามกลั้นขำอย่างเต็มที่....

พร้อมๆกับประตูลิฟต์ที่เปิดออก  เผยร่างของคนที่เกี่ยวข้องในบริษัท   “พวกคุณทำอะไรกันอยู่น่ะ?”  ชายตัวประกอบเอ่ยถามขึ้น  สภาพของคนทั้งคู่ไม่ต่างจากคนเตี้ยกว่ากำลังคิดจะรุกใส่คนสูงกว่าเหมือนในเรื่องราวแนวโชเน็นไอหลายๆเรื่อง

ทั้งคู่รีบผงะออกจากกันทันที  หากแต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวออกจากประตูลิฟต์....   เลขชั้นก็ทำให้คนทั้งคู่หน้าถอดสี   “พวกเรายังไม่ได้กดลิฟต์...........”  ยังคงอยู่ที่ชั้น 1อีกเหรอเนี่ย! 

หัวหน้ารีไวล์(โคนี่)และเอเลน เยเกอร์
....สมจริงเกินไป...

สตูดิโอชั้นบนสุดของอาคารค่าย Recon เป็นห้องโถงกว้างสำหรับจัดกิจกรรม   ภายในห้องกว้างมีนักแสดง นักร้อง นางแบบนายแบบ  มือสมัครเล่น  มีคนมากมายจากหลายแขนงเข้ามาติดต่อสมัครออดิขั่นบทบาทในละครที่นักแสดงหนุ่มชื่อดังเตรียมกำกับ  

เลขแล้วเลขเล่าแจกจ่ายออกไป  หลายต่อหลายคนที่แสดงแล้วผ่านไปถูกคัดออกไปไปเรื่อยๆจากกรรมการสุดเข้ม  “นอกจากเบอร์ 18 MIKASA  ก็ยังไม่มีคนเข้าตาในบทอื่นๆอีกเลยนะครับ”  หนึ่งในกรรมการเอ่ยถามความเห็นจากชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ 

เอลวินมองใบสมัครกองยักษ์  ผ่านมาเป็น 100 คน เพิ่งมีผ่านแค่คนเดียว  งานนี้อาจจะต้องอาศัยแมวมองทาบทามมากกว่าจะให้มาออดิชั่นแบบนี้...    “บางทีบทอาจจะอยากเลือกคนที่จะมาแสดงเอง”  พลังลึกลับที่แฝงอยู่ในเรื่อง Attack on Titan 

ดวงตาสีฟ้ามองไปทางเด็กสาวผมสีดำซึ่งกำลังนั่งเก็บของใส่กระเป๋าในมุมห่างออกไป  มิคาสะ จากค่ายชิกันชินะ  ค่ายสังกัดเดียวกับเอเลนที่เขาเคยไปทาบทามมาก่อน  ผู้หญิงคนนี้มีพรสวรรค์มากแม้จะมีสีหน้าเรียบเฉย..  แต่เพราะแบบนั้นล่ะเธอจึงเหมาะกับบทมิคาสะ แอคเกอร์แมนมาที่สุด...

“เหตุผลที่มาสมัครก็ใช้ได้....”   เพราะเอเลนจะได้เล่นเป็นพระเอก  มีแต่เธอเท่านั้นที่จะเล่นบทนางเอกกับเอเลนได้ดีที่สุด...  เธอได้กล่าวเอาไว้......

แต่การที่นั่งเฟ้นหาคนมาครึ่งวันแล้วได้แค่คนเดียว.. มันออกจะทำให้งานยืดเยื้อเกินไป   “อย่างน้อยๆ เราก็ต้องได้บทอาร์มิน อัลเรลโด้แล้วนะครับ  เป็นบทเด่นด้วย”   ตัวประกอบไร้หน้าหมายเลข 2 รีบบอกผู้กำกับ   

ขับให้ร่างสูงผมบรอนด์ทองถอยหายใจทันที  “หายากจริงๆ”   หรือต้องเรียกหมอดูโหงวเฮ้งเข้ามาตรวจดูคนในห้องนี้ทั้งหมด....

เขาต้องการคนที่เหมาะสมกับบทมากที่สุด ราวกับหลุดออกมาจากหนังสือ...
จะต้องเฟ้นหาให้เจอแม้เหมือนงมเข็มในมหาสมุทธ

มิคาสะแบกสะพายเป้ขึ้นหลังเมื่อเสร็จธุระของตัวเอง   พร้อมกันนั้นผู้จัดการส่วนตัวที่วิ่งรอกดูแลสองคนได้เดินกลับมาพร้อมกับน้ำแก้วหนึ่ง   ยื่นส่งให้กับคนที่ต้องเหนื่อยล้าจากการแสดงบทบาทสมมติและสัมภาษณ์   “มิคาสะเป็นยังไงบ้าง?   ออดิชั่นโอเครึเปล่า?”   

“ผ่านแล้ว  เขาบอกให้ฉันเล่นบทนางเอกได้”   ได้ยินดังนั้นอาร์มินนึกอยากเอาเครื่องคิดเลขออกมาคำนวนตัวเลขค่าตัวในทันที  เท่านี้ค่าตัวจากคนเดียวก็เพิ่มเป็นสอง หนำซ้ำยังเป็นบทพระนางเสียด้วย!  

ค่ายเล็กๆอย่างชิกันชินะจะได้ลืมตาอ้าปากเสียที!

สองมือของร่างเล็กกว่าเด็กสาวตัวสูงใหญ่รวมมือเรียวไว้   “ดีใจด้วยนะมิคาสะ   ทั้งเธอทั้งเอเลนเลย  นี่เป็นข่าวดีมากๆ!”   หนทางการเป็นดาวจะต้องเปลี่ยนแปลงไปแน่นอน  

“เอเลนกลับขึ้นมารึยัง?”   ดวงตาสีดำกวาดมองไปรอบๆ  ยังคงไม่เห็นวี่แววของคนที่ลงไปซื้อขนมกิน..  คิดว่าจะใช้เวลาฟังผลช้า.. แต่กลับเร็วจนเหลือเชื่อ  

“ยังเลย  คงจะเดินดูค่าย Recon มั้ง  ผมว่าต้องไปเดินสำรวจแน่ๆเลย”   อาร์มินหัวเราะเบาๆ  บริษัทของนักแสดงในดวงใจ..  คงต้องมีอารมณ์แบบแฟนคลับเกิดขึ้นบ้าง  

จังหวะสนทนาหยุดลงเมื่ออีกคนเดินแทรกเข้ามา   “ขอแสดงความยินดีด้วย  ดีใจจริงๆที่ได้เจอเธอ  อยากจะบอกอีกรอบว่าเธอเหมาะกับบทนี้มาก”    เอลวินเดินมาหาเด็กทั้งสองคน    รอยยิ้มนั้นเป็นมิตรและอบอุ่น

มิคาสะผงกศีรษะตอบรับ  “เช่นกันค่ะ  ขอบคุณที่ให้โอกาส  ฉันจะแสดงกับเอเลนให้ดีที่สุด”   มันควรจะตัดคำว่ากับเอเลนออกไปหรือเปล่า....

ถ้อยคำที่บ่งบอกว่ามีอาการที่มีตัวหนังสือ lism ตามหลังนี่มันน่าคิด....    “สำหรับพวกเธอสองคนคงไม่มีปัญหาแล้ว  เหลือบทอีกคนที่เป็นเพื่อนสนิทของพระนาง”   เพื่อนซึ่งเป็นมันสมองของกลุ่ม...

“บทอาร์มินน่ะเหรอครับ?”    อาร์มินถามกลับ  ชื่อช่างเหมือนเขาราวกับคนแต่งแอบมาเอาต้นแบบไปเขียน...   

อาร์มิน อัลเรลโด้  ทหารหนุ่มร่างเล็กผมสีน้ำตาลบรอนด์  มีความสามารถในเรื่องของการวางแผน เป็นคนเฉลี่ยวฉลาดไม่เหมาะกับการอยู่ในทีมสำรวจ หากแต่ก็ใจกล้าที่จะตามเพื่อนสนิทสองคนไปเพื่อความฝันในอนาคตแสนไกลที่มีร่วมกัน...  เป็นบทที่เด่นมากอีกบทหนึ่ง.....

“ตาสีฟ้าผมสีน้ำตาลบรอนด์ ตัดผมสั้น ตัวเล็กๆ....”   ร่างสูงใหญ่กอดอกพลางลูบคางใช้ความคิด   ลักษณะภายนอกมันแต่งแต้มกันได้... แต่เขาต้องการอินเนอร์....

.....ตัวเล็กๆ ตาสีฟ้า ผมสีน้ำตาลบรอนด์....

ดวงตาสีฟ้าและสีดำขลับของคนสองคนที่มีบทแสดงของตัวเองอยู่แล้วพร้อมใจกันมองหน้าผู้จัดการผู้ทำหน้าที่จัดคิว ทำรายรับรายจ่าย หาง่าย และอื่นๆ....   เด็กหนุ่มผู้ถูกจ้องกระพริบตาปริบๆ   แล้วย้อนนึกลักษณพภายนอกของตัวละครนั้นอีกครั้ง... คงจะไม่ใช่....

ไม่ทันขาดคำในความคิด   เอลวินตรงมาจับมือในทันที   “เธอสนใจมาเล่นบทอาร์มินมั้ย?  ฉันมองเห็นบางอย่างในตัวเธอ มันต้องใช่แน่ๆ”  คำพูดปานขายตรงหลอกล่อ 

“ตะ...แต่ผมไม่ใช่นักแสดงมืออาชีพนะครับ ผมเป็นผู้จัดการดารา....”   อาร์มินส่ายหน้าไปมา ให้ไปหารายได้เพิ่มยังจะดีเสียกว่า...

เพื่อนร่วมค่ายผู้รู้จักอีกฝ่ายเป็นอย่างดีมองจ้อง   “อาร์มิน ถ้าพวกเราเล่นบทตัวเอกด้วยกันสามคน  ค่าตัวคงไม่น้อยเลยนะ”  คำว่าค่าตัวสะท้อนก้องในโสตประสาท....

เล่นคนเดียวก็ได้ค่าตัวแค่คนเดียว  สองคนก็เป็นสองเท่า
ถ้าเล่นอีกคนเป็นสาม  ก็จะได้สามเท่า!!

“ต้องเข้าขากันได้ดีแน่ เพราะพวกเธอเป็นเพื่อนกันอยู่แล้ว”  อยู่ค่ายเดียวกันยิ่งซ้อมบทกันได้ง่าย  นี่มันโชคชะตาชัดๆที่ได้เจอคนหนึ่งแล้วตามด้วยคนอื่นเป็นทอดๆ  

ชีวิตนั้นแม้เป็นดาราก็ต้องมีค่าใช้จ่าย เป็นผู้จัดการก็ต้องหารายได้   อาร์มินกระชับมือแกร่งและใหญ่นั่นตอบทันที   “ผมจะพยายามครับ.... ถ้าผมลองได้....”    รับปากในไม่กี่บรรทัด!

“ต้องเป็นโชคชะตาแน่ๆ ที่ได้เจอพวกเธอสองคนที่นี่”  ชายหนุ่มผมบรอนด์หวีเรียบมองใบหน้าทั้งสองสลับไปมา  ช่างเป็นรอยยิ้มขายตรงที่อบอุ่นเหลือเกิน... น่าเชื่อถือเหมือนจิตแพทย์และคนขายประกันชีวิต(?).....

ความคิดคนสามคนต่างไปคนละเส้นทาง  เอลวินมองเห็นภาพละครฟอร์มยักษ์ที่ประสบความสำเร็จ  ดาราที่ร่วมงานล้วนมีอินเนอร์   มิคาสะมองเห็นภาพการเข้าฉากกับเด็กหนุ่มในระยะประชิดตัวตั้งแต่ต้นจนจบ  ใบหน้านิ่งๆเผลอยิ้มเป็นระยะๆ  ส่วนในใจของอาร์มินกำลังนึกถึงบัญชีธนาคาร  ตัวเลขรายได้และค่าใช้จ่าย.....

.....ทุกคนต่างมีเป้าหมายในละครหนึ่งเรื่องต่างกันไป...

“คุยธุระเสร็จรึยังครับ?”     เสียงทุ้มหนึ่งดึงให้วงสนทนาต้องหยุดลง    ทั้งสามร่างพากันมองหันไปพร้อมเพรียงกันเพื่อหาเจ้าของเสียงทัก

ชายหนุ่มผมน้ำตาลอ่อนแกมเข้มในส่วนปลายสวมใส่แว่นตา Ray-beep-  เซ็นเซอร์เพราะไม่ได้ค่าโฆษณา   การแต่งตัวดูดีตามเทรนแฟชั่นและเหมือนพวกบอยแบนด์วัยรุ่นทั่วไป   โค้ทหนังขนเฟอร์และกางเกงหนัง  อินเทรนแฟชั่นสุดๆไม่ก็ได้มาจากสปอนเซอร์  

“อ่าวแจน  ถ้าจะคุยกันไปรอในห้องนั้นก่อนก็แล้วกัน”   มือชี้ไปทางห้องแต่งตัวซึ่งแลดูเป็นส่วนตัวเหมาะแก่การสนทนา

“ครับ”  เด็กหนุ่มพยักหน้าตอบ    ขายาวก้าวไปก้าวหนึ่งพลันหันกลับมามองใหม่อีกครั้ง     มองไปยังชายและหญิงผมสีต่างกัน  คล้ายกับรู้จักกันมาก่อน   

ชายซึ่งมีชื่อว่าแจนถอดแว่นตาดำพลางมองคนสองคนสลับกันไปมา    “เอเลนไปไหนซะล่ะ  ปกติตัวติดกันนี่พวกนาย”  

“เอเลนเดี๋ยวก็มา   แต่นายไม่ต้องเจอเอเลนหรอก  ถ้าจะทะเลาะกัน”    มิคาสะรีบตอบแบบบอกปัดเรื่องไปไกลๆ   คนฟังหัวเราะพลางเหยียดยิ้มที่มุมปากในทันที

“เธอก็ห่วงแต่เอเลนเหมือนเดิม   เหนื่อยแย่นะอาร์มินต้องมาเป็นผู้จัดการให้เจ้าบ้านั่น”   มือยื่นออกไปขยี้ผมของผู้จัดการนักแสดงร่างเล็ก  

เด็กหนุ่มถอนหายใจ   “ไม่เหนื่อยหรอกน่า  เอเลนน่ะมีพัฒนาการ”  ล่ะมั้งนะ....    แต่คำว่าล่ะมั้งนะไม่สามารถพูดออกไปได้  เดี๋ยวจะกลายเป็นเผาเพื่อน    

ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเหลือบมองไปทางนักแสดงหนุ่มใหญ่อายุมากกว่า   เขาหยิบแว่นตาดำกลับมาสวมใส่อีกครั้ง   “ฉันจะส่งซีดีไปเยาะเย้ยอีก   ไว้ค่อยคุยกัน”    ร่างสูงตวัดกายเดินไปทางห้องแต่งตัว   

กฏเหล็กของพล็อตแนววงการบันเทิงคือการมีคู่แข่ง....
แม้จะข้ามสายงานกันก็เหอะ... มันต้องมีซักอย่าง....

เด็กสาวถอนหายใจ  แค่ได้ยินคำว่าซีดีเพลงก็นึกภาพออกว่ามันจะไปอยู่ที่ไหนเมื่อถึงมือของเอเลน   ผิดกับอาร์มินที่นึกในใจว่าจะต้องเอาไปซ่อนไว้ที่ไหนอีกเพราะไม่อยากทิ้ง....   การที่คู่ปรับอย่างไม่เป็นทางการ(?)ปรากฏตัวขึ้นในสถานที่ออดิชั่น บางทีอาจจะหมายถึงสวรรค์แกล้งตัวเอกของเรื่องแล้ว...

“พวกเธอรู้จักแจนด้วยสินะ?”  เอลวินถามขึ้นชวนให้คนทั้งสองหันมอง  ชายหนุ่มคล้ายกับเบือนมองไปทางอื่นครู่หนึ่งอย่างน่าสงสัย...

“ในฐานะคนในวงการก็รู้จักค่ะ  ในฐานะบอยแบนด์เบอร์หนึ่งก็รู้จักค่ะ”  แต่ในวงนั้นคนที่ได้รับความนิยมสูงที่สุดไม่ใช่คนที่หน้าตาดีที่สุดหรอกนะ.... 

“ที่จริงฉันก็อยากคุยกับเอเลน  แต่พวกเธอคงจะกลับแล้ว  น่าเสียดาย วันนี้รีไวล์ก็อยู่ที่นี่ด้วย เผื่อจะได้ให้ลองคุยกัน”   ชื่อของคนๆหนึ่งในประโยคคำพูดขับให้คนฟังทั้งหมดนิ่ง....

ไม่ใช่สีหน้าดีใจแทนเพื่อน แต่เป็นสีหน้าหวาดผวา...    “รีไวล์ซัง... มาที่นี่ในสภาพแบบไหนเหรอครับ...” ผู้จัดการหนุ่มซึ่งต้องกลายเป็นนักแสดงจำเป็นรีบถาม   เป็นคำถามที่ชวนให้คนฟังแปลกใจนัก

“เพิ่งกลับมาจากทำงานข้างนอก  ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน”    ได้ยินแบบนั้นแล้วเพื่อนสองคนจากค่ายชิกันชินะพากันมองหน้ากันและกัน.....

เป็นที่รู้กันว่านักแสดงหนุ่มในละครรอบดึกมีฮีโร่นักแสดงในดวงใจคือ LEVI ผู้ลึกลับ...   เด็กหนุ่มที่ติดตามข่าวสารทุกอย่างและปฏิเสธทุกข่าวลือ  ถ้าได้เจอตัวเป็นกันล่ะก็.... แทนที่จะน่าดีใจด้วย มันจะกลายเป็นเหตุการณ์เหมือนอุกกาบาตตกใส่โลกหรือเปล่า....

ที่เสริมส้นเพียงอันเดียวหรือสองอันก็ช่วยโลกได้.....
ไม่สิ.... ช่วยรักษาความฝันของเด็กๆได้ เหมือนการที่ไม่เผยหน้าตาของเทเลทับบี้.....

บริเวณทางเดินโล่งๆ  เสียงจามดังขึ้นและก้องกังวานในความเงียบ   เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลเข้มนัยน์ตาสีเขียวถูจมูกตัวเอง  คงไม่ใช่อาการเป็นหวัดหรือเจอฝุ่น  น่าจะเป็นเพราะมีคนนินทามากกว่า.... ช่างน่าแปลกใจที่ไม่มีนักข่าวหรือคนในบริษัทเดินผ่านไปมาเลยสักคน   

บริษัท Recon  ช่างสะอาดสะอ้านชวนให้อยากถามว่าจ้างแม่บ้านที่ไหนมา  เป็นสถานที่ซึ่งมีอิมเมจของความหรูหราสมเป็นค่ายใหญ่...   “พวกมิคาสะคงจะเสร็จแล้ว”  และคงนึกถึงเขาอยู่จึงเหมือนมีคนนินทาใส่แบบนี้

เอเลนเดินดิ่งไปตามทาง  หากแต่จู่ๆเขาคล้ายกับเห็นใครบางคน  ดวงตาสีเขียวมองไปยังบันไดชั้นลอยห่างออกไป...   ภาพๆหนึ่งสะดุดสายตาเข้า  ชายหนุ่มซึ่งมีรัศมีสีดำตัดกับอาคารที่ทาด้วยสีขาวสะอาดสะอ้าน  รัศมีของดาราดัง...ออร่า...ออร่า.... คุณมีออร่ามั้ย.....

วันนั้นตอนที่เขาอายุ 10 ขวบ เขาดูทีวีในบ้านคนเดียว

“รีไวล์ซัง....?”    เพียงแค่เห็นด้านหลัง...  เรือนผมสีขนกา   เสื้อโค้ทตัวยาวสีดำและร่างกายที่ดูสูง(?)  ไหล่และบ่ากว้างแม้มีเสื้อคลุมก็ดูออกว่ามีกล้ามเนื้อ    ภาพที่คล้ายกับหลุดมาจากนิตยสาร...

มีชายคนหนึ่งในโทรทัศน์ทำให้เขาเกิดความคิดอยากเป็นแบบนั้นบ้าง

ขายาวของร่างสูงโปร่ง 17 0เซนติเมตรรีบเดินตามไป   การที่ชายหนุ่มมาปรากฏตัวขึ้นในค่ายตัวเองมันไม่ใช่เรื่องแปลก  แต่การที่มาในวันที่มีการออดิชั่น  มันอาจจะหมายถึงข่าวลือเป็นความจริงก็เป็นได้... การที่จะได้แสดงและร่วมงานกับดาราใหญ่ที่แสนชื่นชมถึงสองคน... และอีกมากมาย....

ฝันนั้นกำลังจะเป็นจริง!

แต่เพราะนักแสดงไม่ใช่ปาปารัสซี่ เรื่องการเดินตามจึงไม่ใช่เรื่องที่ถนัดนัก  อีกอย่างเด็กหนุ่มก็ไม่เคยเล่นละครแนวสืบสวนมาก่อนเสียด้วย  ผิดกับผู้ชายซึ่งเป็นเป้าหมาย   เพียงแค่เริ่มมีคนตามเขาก็รู้ได้ทันทีว่ามีคนบางคนคอยตามอยู่   ดวงตาคมเหลือบมองกลับไปด้านหลัง....

‘เจ้าเด็กคนนั้น.....’    ภาพความทรงจำหน้าร้านสะดวกซื้อหมุนกรอเหมือนเทปที่เล่นย้อนกลับไปในทันที   หน้านี้ไม่ผิดแน่... ดูในละครหลายต่อหลายครั้ง  

EREN ที่จะมารับบทเอเลน เยเกอร์......
เจ้าเด็กบ้ากับกล่องนมเมื่อวันก่อน......

รีไวล์คิ้วกระตุกขึ้นมาทันที  ยิ่งเจอโดนตามแบบนี้ยิ่งน่าสงสัยว่าต้องการอะไร  หรือจะมาถามเรื่องนมกล่องที่ปัดทิ้งไป อยากได้เงินคืน?  มาทวงได้ เขาพร้อมจะจ่ายคืนให้อยู่แล้วเป็นค่าปิดปากเสียนั่น......   ความคิดคำนึงคนคนสองคนช่างสวนทางกันไปไกล....

“รีไวล์ซังครับ!”   ในที่สุดเสียงนั้นก็เรียกชื่อออกมา  ร่างสูงโปร่ง(?)ด้วยกรรมวิธีเหนือธรรมชาติจากการออกจากกองถ่ายแบบมาไม่ถึง 30 นาทีหันกลับไปมอง

ยามได้เห็นหน้าฮีโร่ไอดอลนักแสดงในดวงใจ  สายตาสีเขียวเริ่มเป็นประกายขึ้นมาทันที   ผิดกับดวงตาคมอันเรียบเฉย    “นายมีธุระอะไร?”   ไม่ทันไร NG ก็เริ่มลอยละล่องรอบกายคนสองคนอีกครั้ง......

.......วันนั้นเขายังไม่รู้เลยว่าอีกไม่กี่วันหลังจากนั้น....
....ตัวเองจะได้พบความจริงบางอย่าง....

ภายในโลกบันเทิงอันเป็นมายามีทั้งเรื่องจริงและเรื่องเท็จ   เขายังคงเป็นหน้าใหม่ที่เข้ามาสัมผัสโลกใบนั้น  กองถ่ายทำละครที่เริ่มก่อร่างสร้างขึ้นทีละเล็กทีละน้อยราวกับการต่อจิ๊กซอร์   ส่วนประกอบต่างๆค่อยๆมารวมกันก่อนที่มันจะกลายมาเป็นตำนาน....

....เรื่องของพวกเราก็เหมือนกัน....

ก้าวแรกของการเดินไปสู่รางวัลของชีวิตนักแสดง   NG นั้นเป็นเหมือนประสบการณ์และข้อเตือนใจให้รู้ว่าความผิดพลาดคืออะไร และเข้าเผชิญแก้ไขมัน  NG ตัวที่1 ตัวที่ 2 ตัวที่ 3  อนาคตจะไปอีกกี่เทคที่มี NG ก็ยังไม่อาจนับ  ที่แน่ๆคงสั่งเทคไม่ทันแล้ว...

อย่าตัดสินความจริงจากที่มองผ่านจอภาพ
บทบาทกลบทับความจริงและตัวตนไว้ข้างในนั้น

......การเป็นนักแสดงต้องเข้าขากัน...แต่เกาเหลากันก็ใช่จะแสดงไม่ได้......




 ————————————————————————————————————

 

Free Talk : ตอนนี้เน้นไปที่ตัวละครอื่นๆที่จะโผล่มาบ้าง อย่างโคนี่ แจน อาร์มิน มิคาสะ จริงๆเอลวินบทแอบเยอะนะ เพราะว่านี่คือพระรอง(?)ของเรื่องนี้ ก๊ากกก (มั้ง)

ส่วนแจนกับอาร์มิน ก็หลืบๆว่าจะใช่ แต่ก็ต้องดูกันต่อไป =3=” ที่แน่ๆโคนี่อาจจะได้เล่นเป็นเฮย์โจวก็ได้นะ(?)

ในเรื่องรักสิบเซนไม่ค่อยมีเรื่องความลับเท่าไหร แต่เรื่องนี้จะมีตรงนั้นขึ้นมา ใต้หน้ากากบทบาทการแสดงมันมีเรื่องราวจริงๆของแต่ละคนอยู่ รีไวล์บทยังไม่ชัด แต่หลังจากนี้จะชัดขึ้นแล้ว และคงต้องให้ทำใจล่วงหน้า เพราะนี่คือการรังแก อิๆ………..

Comment

Comment:

Tweet

//ไหวเหรอคะโคนี่ บทรีไวล์ไม่มีบทกุ๊กกิ๊งกับคีธนะคะ ฟฟฟฟฟฟฟ
มันฮาาาาา 5555555 ชอบตรงเกาเกลาเป็นพิเศษค่ะ ก๊ากกกกกก

#3 By ShiroHana on 2013-10-06 07:18

......การเป็นนักแสดงต้องเข้าขากัน...แต่เกาเหลากันก็ใช่จะแสดงไม่ได้......
^
กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก เรื่องนี้ต้องกระทืบไลท์แล้วละคะ 555555555++++

#2 By fukaze on 2013-10-04 00:03

กร๊ากกกกกกกกกกก ฮาไม่ไหวแล้วโอยยยย55555555555555555
โคนี่ เอาจริงดิ เอาจริงเรอะ จริงจังป่ะบทเฮย์โจวเลยนะ
ฮาตอนอยู่ในลิฟต์5555555555555555555555 แค่มโนภาพตามความฮามันก็บังเกิด
แถมไม่ได้กดเลือกชั้นที่จะไปอีกต่างหาก อินเนอร์ล้วนๆ
แล้วเลือกซ้อมฉากนั้นด้วยนะ ความฮาคูณสอง

แอบปลื้มปิติกับฉากที่แจนขยี้หัวอาร์มิน กรี๊ด ถึงจะน้อยนิดแต่หาใช่อุปสรรคในการมโนไม่ -.-v
มิคาสะยังคงความเป็นเอเลนลิซึ่มไม่เคยเปลี่่ยน
แจนเป็นบอยแบนด์ ใช่วงที่เอเลนบอกว่าไม่ชองหรือเปล่า เดาๆกันไป
เอลวินมีสิทธิ์เป็นพระรอง เอลรีหรือหรือเอลเอ เอ คงต้องติดตามต่อไปปปป
รอตอนต่อไปฮ้าบ /คลานออกจากบล็อค

#1 By ` M E M O R Y ( ♥ ‏) on 2013-10-03 23:42

[AyaFee]★[Byanism] View my profile

Created with flickr badge.