เราหยิบโดจินออริของบาคขึ้นมา่อ่านอีกครั้ง ยังไงคำหนึ่งก็ยังคงวนเวียนให้เราคิดอะไรได้ในหลายๆครั้ง
"ถ้าเธอรักศิลปะ ฉัน(ศิลปะ)ก็รักเธอ"
ประโยคนี้เอาไปใช้ได้หลายๆมุมเลย ว่ารักสิ่งที่ทำอยู่รึเปล่า ถ้าเรารักมัน ความรักจะตอบกลับมาจากมันรึเปล่า ได้มาจากคนเห็น คนอ่าน เพื่อน คนที่ผ่านมา แม้มองไม่เห็น มันก็อยู่ที่ไหนซักแห่ง แม้เพียงคนเดียวหรือหลายคน...
เมื่อวานเราย้อนกลับไปอ่านคอมเมนต์ฟิคชั่นทุกเรื่องที่ผ่านมา ใช้เวลานานก็ยังอ่านไม่หมด เลยต้องมานั่งอ่านต่อวันนี้ OTL เพื่อเรียกความรู้สึกที่เกือบลบมันไปเพราะบางเหตุการณ์ให้กลับมา เพราะเราเขียนฟิคไปก็หยุด เขียนก็หยุด จนตอนนี้มันก็อยู่ที่สามหน้า OTL... เลยกลับไปนั่งอ่าน ด้วยอาการอยากเขียนตอนจบก่อน....
สิ่งแรกที่คิดระหว่างนั่งอ่าน ฉันเขียนจริงๆเหรอ กร๊ากกกกกกก (เค้าเรียกว่ายิ่งเขียนยิ่งถอยลงคลอง หรือมันพัฒนาเนี่ย = =") ย้อนกลับไปเมื่อต้นปีที่แล้ว มันช่างสั้นจริงๆนะเนี่ย...
จากบอร์ด Pocket เมื่อสมัยม. 1
ไปบอร์ดนิชิคิ ถึงมหาลัยปี 2
มีผู้หญิงคนหนึ่งได้การ์ตูนมากองหนึ่งจากพี่ชายในวันที่ไปค้นการ์ตูนในหอพี่ ในตอนนั้นที่เธอแทบไม่ติดการ์ตูนอะไรเลย แล้วได้มากองหนึ่งการ์ตูนเรื่องนั้นชื่อ Katekyo Hitman Reborn เธอเอามานั่งอ่าน อ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า รู้สึกว่าตัวเองโดนดูดเข้าไปในโลกนั้น ได้พี่ชายช่วย(ไซโค)บอกว่าเล่ม 9 จะมันส์กว่านี้อีก (กลายเป็นสาววายเพราะพี่ชายสิเนี่ย...)
ในวันนั้นที่เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเข้ามาในวงการสาววายเลย เพราะเป็นแฟนอนิเมธรรมดา อยู่ในบอร์ดอนิเมแห่งหนึ่งกับเพื่อนๆ เธอลองเข้า google ค้นหาคีย์เวิร์ดว่ามีบอร์ดที่ไหนรึเปล่า จนกระทั่งเจอบอร์ดแฟนคลับ ตอนนั้นเธอได้รู้จักสิ่งที่เรียกว่า FanFiction เป็นครั้งแรก จากที่เธอได้เห็นแต่ฟิคชั่นออริจินัลมาตลอดช่วงม.1จนกระทั่งอยู่มหาวิทยาลัยปี 3 ได้รู้จักความวายในการ์ตูนด้วย = ="
ทำตัวเป็นผีอ่านเรื่อยๆในช่วงปี 2007 ซักพักคิดว่าัตัวเองน่าจะเมนต์ให้คนเขียนที่ชอบบ้าง OTL กว่าจะปรากฏเป็นร่างก็ต้นปี 2008 แล้วซักพักก็เริ่มเขียนฟิค.... เขียนโดกิโดกิ ที่ไม่รู้ว่าเอาชีวิตรอดมาจากตอนนั้นได้ยัง OTL อ่านเองตอนนี้ยังคิดว่าเสื่อมเลย...
เธอไปงานการ์ตูนหลังจากที่ไม่ไ่ด้มา 2 ปี ไปเพื่อซื้อโดจินเล่มหนึ่ง แล้วได้เจอกับคนเขียนที่เธอปลื้ม และคนอ่านที่เธอเคยเห็นเพียงผ่านตัวหนังสือ ยังจำได้ว่าตอนนั้นพี่โชทำหน้าเหวอตอนที่บอกว่าเรียนอยู่มหาลัยปี 3 ........ มันไม่น่าเชื่อขนาดนั้นเชียว OTL
ผ่านไปช่วงเวลาหนึ่ง เธอลองรวมเล่มสิ่งที่เขียน ทำอะไรไม่เป็นเลย คิดว่าจะทำดีหรือไม่ดี ก็ได้เพื่อนคนที่เขียนโดจินเล่มนั้นออกมาสนับสนุนแล้วช่วยเหลือ จนถึงเวลาจริงๆ ไม่เคยนึกหรอกนะว่ามีคนอยากเก็บขนาดนั้น เพราะอยากเก็บความทรงจำแรกนั้นเอาไว้
จากตอนนั้นถึงตอนนี้... พอเราอ่านหลากหลายคอมเมนต์ในฟิคชั่นของตัวเอง เราได้คิดถึง ณ ปัจจุบันนี้ มองไปยังหลายๆคนแล้ว เขาได้ทำสิ่งที่เขารักอยู่รึเปล่านะ หรือทำไปเพื่อให้ได้รับการยอมรับ... เ้พราจะเห็นลักษณะแบบนี้อยู่เสมอๆ
ไม่เมนต์ไม่ต่อนะ ไม่เมนต์ตัดจบ ทำไมไม่มีคนอ่าน ขอเมนต์ๆๆๆๆ
ไม่เรทแล้วไม่ดัง ต้องเขียนฟิคเรท
ต้องรู้จักคนนั้นคนนี้ เอาไปคุยได้ว่ารู้จักกัน
คนเราไม่มีทางเป็นคนที่มีเพื่อนมากมายมีคนรู้จักเยอะแยะในข้ามคืน (ถ้าไม่ก่อดราม่านะ....) เราเริ่มจากจุดที่เราไม่มีใคร ไม่มีอะไรเลยทั้งนั้น ไม่รู้จักใคร ไม่ใช่สาววาย ไม่รู้แหล่งอะไรเลย....
ขอแค่ให้ตัวเองได้เขียน ได้เขียนเพื่อสิ่งที่ตัวเองชอบก็แค่นั้น ตอนแรกแทบไม่มีคนอ่านด้วยซ้ำไป ก็ไม่คิดจะหยุด ต่อให้คนอ่านลดลงก็ยังไม่คิดมาก ก็เขียนต่อไป ต้องสานมันไปให้จบ สิ่งที่ตัวเองชอบน่ะ (แม้ตอนนี้ไหดองจะเยอะเหลือหลาย OTL ยอมรับว่าเราไม่ค่อยร่างพล้อตไว้ในสมุด บางทีมันต่อไม่ติด ฟิครั่วจะโดนดองมากที่สุด....)
อย่าคิดว่าทำยังไงให้ตัวเองดังเลย คิดว่าได้สร้างเพื่อนขึ้นมาดีกว่า ไม่งั้นความสัมพันธ์ที่ได้มา ก็แค่ฉาบฉวย บางเบา... จบไปอย่างหนึ่งก็หายกันไป คนเราจะจูนเข้าหากัน ซักวันมันคงจูนเข้าหากันได้เอง จากทีละเล็กละน้อย
เป็นที่พักจากเวลาเรียน ทำงานในชีวิตประจำวัน
เราได้เพื่อนสนิท น้องที่รัก พี่ที่เคารพ มากมายจากวงการนี้......
เราได้เจอคนอ่านที่น่ารัก คนที่คอยให้กำลังใจจากวงการนี้....
อาจจะทำอะไรตอบแทนไม่ได้เลย เราก็ทำได้แค่ให้ความรักตอบ และทำในสิ่งที่รักต่อไป แม้จะมีเรื่องนั้นเรื่องนี้ให้ได้เจอหลายครั้ง ตอนนี้รู้สึกมีภูมิต้านทานมากขึ้นแล้วล่ะนะ เป็นต้นแบบที่ดีไม่ค่อยได้ = =" แต่ก็บอกผ่านฟิคชั่นไปล่ะนะ...
มา้ย้อนถามตัวเอง....
แล้วคนอ่านได้อะไรจากฟิคชั่นของเธอไปบ้างล่ะ?
ฉันก็ไม่รู้ OTL......... บางเรื่องมันหาสาระไม่เจอจริงๆนะ ฮ่าๆ.... ถ้าพวกดรา่ม่าก็โอเคว่ามีเกือบหมด... รับรู้ได้คือผลพลอยได้ แค่สนุกอินไปกับมันก็พอแล้วล่ะ เราอ่านฟิค อ่านโดของคนอื่น บางครั้งเรายังคิดว่าอยากเขียนแฟนฟิคของเรื่องนั้นอีกทีเลย OTL
ได้อ่านเมนต์ฮินะ ที่ว่าคนรักเยอะ เราเองก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีคนรักเยอะขนาดนั้นเลยนะ OTL... เป็นพวกชอบกังวล ไม่ชอบให้คนเกลียดน่ะ
ออกอ่าวไปไกลแล้ว OTL ฝั่งอยู่ไหน... สุดท้าย...
"ถ้าเธอรักสิ่งที่ทำอยู่ คนอ่าน คนชม ก็จะรักเธอ" ก็นั่นล่ะ.....
ถึงแม้ในวันหนึ่งด้วยภาระหน้าที่การงาน อาจจะต้องทำให้หยุดไป ตอนนี้ก็ต้องทำให้ดีที่สุดในช่วงเวลาว่าง ที่ได้อยู่กับงานอดิเรก...
เตือนตัวเองว่าไม่ดอง ไม่ดอง ไม่ดอง ไม่ดอง......
ปล. ตอนนี้เราไม่คิดว่าตัวเองดังหรอก = =" เรียกว่า มีเพื่อนมีมีคนรู้จักกันระดับหนึ่งดีกว่า มีคนมาบอกว่าดังแล้วคิดหนัก ไม่อยากดังเพราะกลัว ไอ้ที่เจอๆอยู่ก็ไม่ไหวแย้ว OTL
ปล2.นั่งอ่านไปจนถึงดราม่า 4ฤดู ดราม่าแรก เขียนไปเฟลไป ว่าจะไปรอดเรอะ....
ปล3. คุณพี่โอหนีไปแต่งงานที่เชียงใหม่ แล้วลืมแจกการ์ดรึเปล่าฟะ...
Edit
ไม่ได้อัพเพราะเฟลหรือเศร้านะคะ = =" แค่กำลังใช้ความคิดและมองไปรอบตัว... ตอนนี้เราปกติกำลังล้มพล็อตล้มแล้วล้มอีกอยู่ ฮา รู้สึกว่าเขียนอะไรจริงจังแล้วทุกคนจะคิดว่าเครียดหรือเศร้าตลอด... ไม่เขียนรั่วๆไม่ได้สินะเนี่ย =[]=.....
หล่อเลวยังอยู่ก๊ะ!!!