[ficlet] Gimme the Light (6927) เพ้อ~
posted on 23 Nov 2009 02:04 by ayafee in Fictionตอบ Q&A ล็อตแีรกไปแล้วนะคะ >>Q&A<<
ลุกมานั่งเขัยน ficlet เปลี่ยนอารมณ์จากฮิบะบ้าง... (โดนแฟนๆฮิมองหน้าขวับ)
ช่วงนี้กำลังเพ้อกับอัลบั้มใหม่ของ 2PM อยู่ แม้จะเป็น 1.59 อยู่ก็ไม่เป็นไร เพลงยังร้าวใจโดนใจอิฉันเหมือนเดิม เพลงร้าวรานแบบนี้สิดี!!! เกิดมาเป็นเพ้อ~
อ่านไม่รู้เรื่องก็พอจะเข้าใจว่าทำไม OTL เพราะมันเพ้อ.....
Title: Gimme The Light
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Genre : Drama
Pairing : 12769
Summary : ตัวคุณที่เป็นดั่งแสงสว่าง...หายลับไป....
--------------------------------------------------------------------------------------
ผมยังคงมีชีวิตอยู่....มีชีวิตอยู่ในความเหน็บหนาวนี้......
ไร้ซึ่งแสงตะวัน ไร้ซึ่งเสียงใดๆ.....
ไม่มีกระทั่งเสียงของคุณ
ไม่มีกระทั่งความอบอุ่นของคุณ.......
แล้วแสงสว่างนั้นอยู่ที่ใด.....
ยามลืมตาตื่นขึ้นมา.... ภาพมายามองเห็นร่างเล็กกว่าในชุดสูทนั่งอยู่ในฝั่งตรงข้ามของโซฟา นั่งจ้องมองมาพร้อมกับสองมือที่ประคองถ้วยน้ำชาและรอยยิ้ม.....
สายตาที่ราวกับเหยียดหยามสีม่วงดั่งอัญมณี... มองผ่านมาคล้ายมองมาแลเห็นตัวตนของผู้ที่แอบมองด้วยภาพมายา.... เงาร่างที่อยู่เบื้องหลังของโซฟาตัวสวย... อยู่ด้านหลังของบอสวองโกเล่เสมอ... แค่ภาพเงาเลือนรางจับต้องไม่ได้... สายตานั่นมองทะลุผ่านมา....
เมื่อใดที่สูญเสียแสงสว่างไป... คนเราจึงมองเห็นคุณค่าของมัน..... เหมือนกับผมใช่ไหม?
ใบหน้าใสนั้นช่างทอประกายเศร้าหมองนั่น.... ยามนั้นเขาพูดอะไรกันนะ....
พูดอะไรกันนะ.... ร่างเล็กนั้นจึงสั่นเทาและร่ำไห้ออกมา.....
เขาพูดอะไรกันนะ.....
“นายเกลียดฉันมากเลยสินะ”
ถ้อยคำที่บาดลึกลงมาในจิตใจ..... สายตาที่จ้องมองมานั้น...
เป็นความฝันที่คนทั้งสองมีความรู้สึกเจ็บปวด......
กว่าจะรู้สึกเสียใจ.....
“ฉันจะได้....ไม่ต้องหวังอะไร”
ก็ยามเมื่อเสียไป... เมื่อรู้สึกว่าทำผิดไป....
ความฝันที่มิอาจปะติดปะต่อเชื่อมต่อกันได้อีก....
“ผมเกลียดคุณ”
ผมมันโง่.... ที่รู้ตัวช้าเกินไป....
“แค่อยากได้ร่างกายของคุณก็เท่านั้น”
และไม่สามารถพบกันได้อีก.....
ห้วงน้ำในคุกแสนหนาวเหน็บ.... มิอาจลืมตามองสิ่งใด..... แต่มองเห็นภาพในความจริง... ผ่านทางสายตาหนึ่ง.... มองเห็นมือแกร่งที่ยื่นเข้าหาร่างเล็กในชุดสูทสีขาวนั่น.... ทำไมคุณจึงยื่นมือตอบกลับเขาไป.... เพราะอะไรกัน... ทั้งๆที่.....
บอกคำนั้น.... ในวันวานที่พ้นผ่านมา.....
ความรู้สึกนี้นั้นคือสิ่งใด.... ความรู้สึกเจ็บปวดนั้น.....
“ก็แค่หลอกใช้คุณนั่นล่ะครับ”
นั่นสินะ.... เพราะตัวผมรักษาคุณเอาไว้ไม่ได้....
นภารายล้อมด้วยสรรพสิ่งมากมาย...
คุณยิ้มแย้มแจ่มใสอยู่ท่ามกลางใครหลายคน....
แต่กลับมองมาที่ผมด้วยสายตาราวกับสงสาร......
และค่อยโอบกอดผมอย่างอ่อนโยนท่ามกลางความหนาวเหน็บ......
เพราะตอนนั้น... ผมไม่เคยเชื่อคุณเลย.....
เกลียดตัวเอง.... ที่รู้ตัวช้าเกินไป...ว่าต้องการอะไร....
เจ้าโลกที่แสนสว่างไสว......
“เบียคุรัน รักผมสินะ”
ตอนนั้นผมได้เสียคุณไปแล้ว.....
ยามลืมตื่นขึ้นมา..... มองเห็นภาพมายาของคุณที่ยังคงอยู่ด้วยกัน... ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
ยามหลับตาลง..... มองเห็นภาพของคุณที่อยู่เคียงข้างใครบางคน.... ด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแบบเดียวกัน.....
ความโง่ที่กักขังผมเอาไว้ในโลกที่แสนมืดมิด.....
โง่เงาเหลือเกิน......
มันช่างสายเกินไป.....
ร่างโปร่งบางในชุดสีขาวเดินอยู่ท่ามกลางป่าที่เต็มไปด้วยใบไม้แห้ง.... ตัวคุณนั้นคิดจะไปที่ไหนกัน.... ในวันที่คุณเดินไปเพียงลำพังทิ้งพวกพ้องไว้เบื้องหลังนั่น.... เพียงแค่ 1 นาที 1 วินาที ที่ได้พบกันเพียงแค่ครู่เดียวก็ตาม.... ขอให้ได้พบกัน.....
เลือดในกายมันบีบอัด.... ช่างแสนเจ็บปวด.....
ดวงเนตรสองสีที่ทำได้เพียงแค่เมียงมอง....
ราวกับมองคนที่เดินเข้าไปสู่กับดักด้วยตัวเอง...
ตัวผมที่ได้ทำเรื่องผิดพลาดลงไปนั้น.......
“มุคุโร่......”
ในตอนนั้นที่เขาได้ยินเสียงใสจากร่างตรงหน้าของเขา.....
ร่างที่อยู่ตรงหน้าเสมอ หรืออยู่ฝั่งตรงข้ามเสมอ....
แต่มิอาจพูดคุยกัน มิอาจสัมผัส สบตา.....
เพราะมักมองผ่านไปที่อื่นเสมอๆ.....
“ไม่ต้อง..ทำเรื่องอันตราย”
คำนั้น.... ที่จมตัวผมให้ดำดิ่งไป.... ว่าโง่งมแค่ไหน....
“เชื่อใจฉันนะ”
ตอนนั้น...ผมจะ......
ยามลืมตาขึ้นมา...... มองเห็นภาพลวงตาที่หายลับไป.... เหลือเพียงความว่างเปล่า.....
ยามหลับตาลง..... มองเห็นภาพที่คุณมองตรงมา...ด้วยรอยยิ้ม..... และเดินจากไป.... ก่อนที่มิอาจเจอกันอีกในช่วงเวลานี้ได้แต่เพียงรอ.... รอให้เวลาผ่านไป.......
“รีบกลับมาล่ะครับ”
เร็วขึ้นเพียง 1 นาที 1 วินาที.....
เจ้าเข็มนาฬิกาที่เดินไปนั้น.... หรือกำลังหยุดลงนั้น.....
เหล่าเด็กน้อยจากโลกอดีตที่แสนอ่อนหัด.....
จงนำเวลากลับคืนมา.....
เขาจะไม่พูดแบบเดิมอีก..... วันที่เขาได้เผชิญหน้ากันอีกครั้ง....
ด้วยภาพความจริง...
“รออย่างเดียวมันน่าเบื่อเกินไป”
ขอให้ตัวผมนั้น....ได้เจอโลกที่แสนสว่างอีกครา......
แสงสว่างของผม.....
-------------------------------------------------------------------------------------------------
Free Talk : มีคนถามถึง6927 ก็เลยเขียน ficlet แทน เพราะว่ามันเพ้อง่ายนะ ficlet นะ นึกถึงซีรี่ย์เพ้อขึ้นมาทันทีเลย ไม่ได้ทำแบบนั้นนานแล้ว แต่เป็นแนวที่แอบชอบเขียน เพ้อไป เพ้อไป~ แล้วก็เหมือนเขียนไม่รู้เรื่อง เย้..... เพราะมันไม่มีพล้อต มันไหลไปเรื่อยๆ = ="
ทิ้งท้ายสุดท้ายนี้ booklet ของซิงเกิ้ล funny sunny day
ฮว๊ากกกกกกกกกกกกก อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก เซอวิสแม่ยก 10027 มากค่า!!!!!! นี่มันทูน่าหันมาบอกตบคนที่แอบตามระหว่างไปพลอดรัก คุๆๆๆ~~!!!!!